Έχω μια καλή δουλειά, αλλά νιώθω ότι χάνω τον εαυτό μου

Γεια σου αμπα μου, χαιρετώ εσένα και όλη την υπέροχη κοινότητα! Εύχομαι να είστε όλες καλά! Εκτιμώ πολύ την άποψή σου και τον διεισδυτικό τρόπο σκέψης σου, όπως και των σχολιαστριών, και θα ήθελα πολύ την συνδρομή, τα φώτα και τις ιδέες σας.

Έγινα πρόσφατα 30 ετών. Έχω ταλαιπωρηθεί με σπουδές, γιατί σπούδασα κάτι δύσκολο που δεν μου άρεσε καθόλου (μου το επέβαλαν έμμεσα οι γονείς) και ζορίστηκα πολύ, ψυχολογικά κυρίως, περνώντας και βαριά κατάθλιψη κατά την διάρκεια των σπουδών η οποία σίγουρα οφειλόταν και σε αυτό.

Άργησα να μπω στον εργασιακό στίβο αλλά μετά από πολλές δυσκολίες και πολύ άσχημες εργασιακές εμπειρίες, δουλεύω με την ευρύτερη έννοια πάνω σε αυτό που έχω σπουδάσει, χωρίς να κάνω αυτό ακριβώς όμως. Είναι δουλειά γραφείου, τις περισσότερες φορές διεκπεραιωτική.

Κουράζομαι αρκετά γιατί έχει γραφειοκρατία, πολλά τηλέφωνα, γκρινιάρηδες πελάτες, επαναλαμβανόμενο αντικείμενο αλλά δεν είναι δύσκολη ως εργασία και τα χρήματα είναι καλά για τα σημερινά δεδομένα, ειδικά μιλώντας με άλλους συμφοιτητές που κάνουν αμιγώς το επάγγελμά μας, είμαι πολύ καλά.

Τα χρήματα αυτά μου επιτρέπουν να νοικιάζω (με το αγόρι μου), να αγοράζω ό,τι χρειάζομαι, να πηγαίνω διακοπές και να ζω αρκετά καλά, χωρίς να ξεμένω συχνά. Κι όμως, η δουλειά αυτή με φθείρει, νιώθω μεγάλη κούραση, ψυχική και σωματική, έχω νεύρα μετά στο σπίτι και μερικές φορές δεν έχω όρεξη για ζωή, γιατί με φθείρει η ανούσια καθημερινότητα στο γραφείο.

Κάθε φορά που παίρνω άδεια , παίρνω τα πάνω μου και είμαι άλλος άνθρωπος! Πιο easy going, με ενέργεια, καλύτερη διάθεση! Έχω 2 χρόνια στη δουλειά αυτή, μέχρι να σταθεροποιηθώ δεν σκεφτόμουν καθόλου out of the box. Έλεγα βρήκες μια αρκετά καλά αμειβόμενη δουλειά, με νορμαλ περιβάλλον, κοντά στο σπίτι σου, μην κουνηθείς. Και πράγματι χάρις σε αυτή την δουλειά που δεν μου αρέσει, ανεξαρτητοποιήθηκα και νοίκιασα σπίτι, πήρα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο και άλλα.

Στο σήμερα όμως, δεν με καλύπτει, νιώθω ότι η σπιρτάδα μου και τα ενδιαφέροντά μου πάνε χαμένα. Εγώ αγαπούσα (κι ακόμη) πολύ τις τέχνες, τον λόγο, το διάβασμα, τη σκέψη και κατέληξα να κάνω μια δουλειά βγαλμένη από τo Matrix στην οποία οι δυνατότητες και τα όποια ταλέντα μπορεί να έχω δεν αναδεικνύονται, αντίθετα καταπνίγονται. Έκανα μεταπτυχιακό στις κοινωνικές επιστήμες, σε κάτι πολύ ενδιαφέρον που με άγγιξε πολύ, δυστυχώς δεν υπάρχει αποκατάσταση στην Ελλάδα.

Δεν ξέρω από που να το πιάσω, εδώ σας θέλω. Να ξεκινήσω κάποιο χόμπι; κάποιο blog; για να ξεχνιέμαι; ή να το πάω πιο στοχευμένα; Σε κάποιο σύμβουλο επαγγελματικό; έχει ωφεληθεί κάποια; έχετε κάτι να μου προτείνετε; μια κατευθυντήρια γραμμή ή συμβουλή;; Πριν 2 χρόνια, πριν βρω την δουλειά αυτή και ούσα σε απόγνωση, είχα πάει σε σύμβουλο προσανατολισμού στο πανεπιστήμιο της πόλης, αλλά δεν με είχε βοηθήσει, είχε έναν τυφλοσούρτη που εφάρμοζε μάλλον σε κάθε άτομο που την συμβουλευόταν. Θέλω να φτάσω πάλι πίσω σε εμένα να βρω τι μου αρέσει, σε τι θα ήμουν καλή. Είμαι 30, δεν είναι αργά. Πώς θα το βρώ;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Jojo

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News