Δεν είμαι ανεύθυνη, αλλά η ανθρωπιά και η ευγένεια πρέπει να υπερβαίνουν τη μικροβιοφοβία

Γεια σας, είμαι εκπαιδευτικός, 40 ετών, παντρεμένη με 2 μικρά παιδάκια.

Σα χαρακτήρας είμαι αρκετά εύθικτη, με υψηλό δείκτη αξιοπρέπειας, κι αυτός είναι ο λόγος που, αν και στις επαγγελματικές μου σχέσεις κρατώ τις ισορροπίες, κι όλοι με χαρακτηρίζουν ήρεμη και υπομονετική, στις προσωπικές μου σχέσεις εκρήγνυμαι συχνά, όταν βλέπω ότι δεν υπάρχει αρμόζουσα συμπεριφορά. Αυτό με φέρνει συχνά σε αντιπαράθεση και με τον άντρα μου, με τα πεθερικά μου (έχω ξεσπάσει κάποιες φορές, αλλά γενικά συγκρατούμαι) και με τους γονείς μου.

Το μόνο άτομο με το οποίο δεν έχω ποτέ καμία σύγκρουση (εσωτερική ή εξωτερική), είναι η μικρή μου αδερφή, ένας υπέροχος χαρακτήρας, και αγαπημένο παιδί των γονιών μου λόγω της συγκαταβατικότητάς της.

Η αδερφή μου διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού 4ου σταδίου πριν 3 χρόνια, 3 μέρες μόλις μετά τη γέννηση των δίδυμων παιδιών της. Το αντιμετωπίζει με απαράμιλλη δύναμη και καρτερικότητα. Μένει στο πατρικό μας, μαζί με τα παιδιά και τους γονείς μας, που έχουν επωμιστεί και τα διαδικαστικά της θεραπείας της και της ανατροφής των εγγονιών.

Εγώ με τα παιδιά μου μένω περίπου 1 ώρα με το αυτοκίνητο, στο σπίτι του άντρα μου.

Η μητέρα μου έχει σταματήσει να επισκέπτεται το σπίτι μου εδώ και 5 χρόνια, λόγω παρεξηγήσεων με πεθερικά κλπ, ο πατέρας μου ερχόταν, αλλά λόγω των υποχρεώσεων ξέκοψε κι αυτός.

Όλα αυτά τα χρόνια κρατάμε καλή επικοινωνία, με στηρίζουν ηθικά και οικονομικά.

Αφότου οι γονείς μου ξέκοψαν, φρόντιζα εγώ, όταν έμαθα να οδηγώ, να τους επισκέπτομαι.

Αν δεν “μετακόμιζα” εγώ, ακόμη και με μωρό 40 ημερών, η μαμά μου δε θα είχε γνωρίσει το μικρό της εγγόνι, αφού δεν είχε σκοπό να ξανάρθει, ακόμη και χωρίς το πρόβλημα της αδερφής μου.

Τα τελευταία 3 χρόνια όμως νιώθω εκδιωγμένη από το ίδιο μου το σπίτι. Λόγω ανοσοκαταστολής της αδερφής μου, έχουν όλοι πάθει μια μικροβιοφοβία που δεν περιγράφεται. Έχω μικρά παιδιά, και όλο και κάτι έχουν, μια στο τόσο που προγραμματίζουμε να πάμε. Πέρα από το ότι ακούω σχόλια του τύπου ότι είμαι ανεύθυνη και δε νοιάζομαι, ακόμα και για έναν ανεπαίσθητο βήχα του μικρού, έχει τύχει να διώξουν τον πεθερό μου και τον άντρα μου για να μην μπουν μέσα, να μου κλείσει η πεθερά της αδερφής μου την πόρτα κατάμουτρα, να αρνούνται να με δεχτούν επειδή είχα πάει σε μια εκδήλωση, και χωρίς σύμπτωμα φοβούνταν ότι κάτι κόλλησα, να μας έχουν με τα παιδιά σε καραντίνα σε άλλο σπίτι μέχρι να βγουν αρνητικά τα τεστ κλπ.

Μια στο τόσο τους επισκεπτόμαστε, αλλά κάθε φορά μάς κοιτάνε με μισό μάτι μην τους μεταφέρουμε τίποτα.

Εγώ υπακούω σε όλα αυτά, γιατί το πρόβλημα της αδερφής μου δεν χωρεί αμφισβήτησης.
Περιττό όμως να σας πω ότι ως τώρα τον κορονοιό τον έχει μεταδώσει ο πατέρας μου και ο σύζυγός της στην αδερφή μου, όχι εγώ.

Όμως, στα γενέθλιά της έγινε κάτι κατά τη γνώμη μου άκρως υποκριτικό, που με εξόργισε, κι είπα να μην ξαναπατήσω. Ο μικρός μου είχε ένα σπυράκι, που δεν ήξερα τι ήταν, αλλά είχα τόσο μεγάλη επιθυμία να επισκεφτώ την αδερφή μου, που το αγνόησα. Τελικά ήταν σταφυλόκοκος και τεθήκαμε σε καραντίνα. Εξέφρασα όμως την επιθυμία, να παραστούμε στο κόψιμο της τούρτας, στην ταράτσα, στα 5 μέτρα μακριά. Τελικά έκοψαν μόνοι τους την τούρτα και μας έφεραν 1 κομμάτι πάνω. Θίχτηκα, πώς να το κάνουμε, κι έγινε καυγάς. Εγώ οργάνωσα πάλι όλη τη μετακόμιση, με 2 μικρά παιδάκια, για να περάσω ένα πεντάλεπτο με την αδερφή μου, κι αυτοί δε με άφησαν ούτε να τη δω από μακριά.

Αφού τα βρόντηξα κι έφυγα, την ίδια μέρα βρεθήκαμε τυχαία σε γειτονική παιδική χαρά με την αδερφή μου και τα παιδάκια μας, κι έπαιξαν για λίγο μαζί με προσοχή.

Πώς σας φαίνεται όλο αυτό; Είναι υπερβολική η αντίδρασή μου; Οι γονείς μου μού πρόσδωσαν πάλι σκληρούς χαρακτηρισμούς για τη συμπεριφορά μου, αλλά βρε παιδιά, δε θα χάσω τις στιγμές αυτές για τον σταφυλόκοκο. Κρίμα δεν είναι; Δεν είμαι ανεύθυνη, αλλά η ανθρωπιά και η ευγένεια πρέπει να υπερβαίνουν τη μικροβιοφοβία.

Εσείς τι λέτε; Τι να κάνω στο εξής;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελεάννα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News