Δεν αντέχω την μάνα μου!
Ουουουφ το είπα !
Καλησπέρα σε όλους και σε όλες που θα μπείτε στην διαδικασία να διαβάσετε το κείμενο μου .
Ο τίτλος τα λέει όλα , αλλά ας διευκρινήσω κάποια πράγματα .Δεν μένω με τους γονείς μου , είμαι ανεξάρτητη οικονομικα , μένω σε άλλη πόλη, μιλάμε βέβαια καθημερινά στο τηλέφωνο του στυλ ( είσαι καλά , άρρωστη κλπ ) . Όλα καλά μέχρι εδώ ….
Η μαμά μου , μετα από πολύ σκέψη , κατέληξα πως ζει και τρέφεται με το δραμα. Ζει για να στεναχωριεται. Ειδικότερα , στα νιάτα της είχε θέματα με την πεθερά της και τον πατέρα μου , ακόμα έχει να τα λέει και μάλιστα τονίζει πως ενώ προσφέρει τόσα πολλά στην νύφη της εκείνη δεν το αναγνωρίζει ( είναι δηλαδή το αντίθετο από την πεθερά της και είναι δηλαδή αντικειμενικά ) . Θέλει να έρχεται να πίνει καφέ μαζί της ,αλλά πώς να το κάνουμε ρε φίλε το κορίτσι είναι σε άλλο στυλ .
Κρατάει τα εγγόνια και κουράζεται ναι , αλλά αυτό που δίνουμε πρέπει να είναι ανιδιοτελως και η μαμά μου είναι μια συνεχόμενη γκρίνια . Κουράζομαι , έχω συνέχεια τα παιδιά , αχ δεν μου φέρνουν τώρα γτ είμαι η μαμά του άντρα …
Ο άλλος μου αδελφός ( να σημειωθεί το αγαπημένο της παιδί) περνάει ένα πολύ άσχημο διαζύγιο και ο,τι δράματα και καυγάδες υπάρχουν με παίρνει τηλέφωνο και με πρηζει ρε παιδιά μα τω θεώ…
Έχω εξαντληθεί…
Το Πάσχα πήγα στο πατρικό μου και πάλι μάλωναν, πάλι μιζέρια, πάλι γκρίνια… Μα για τα παιδιά , μα για το διαζύγιο , μα για την βλακεία τους … Και εδώ να σημειώσω οικονομικό θέμα ΔΕΝ υπάρχει !!!!!!!
Με ρωτάνε οι συνάδελφοι πως πέρασα το Πάσχα μου και ντρέπομαι να τους πω στο δωμάτιο μου με ωτοασπιδες να μην ακούω κανέναν που φωνάζει .
Της έχω πει πως αισθάνομαι και μετά τα ρίχνει στο μελοδραμα και οτι δεν την θέλω ….
Πλέον έχω αραιώσει τις επισκέψεις μου στο πατρικό μου στο ελάχιστο και απαραίτητο ( γτ κακά τα ψέματα δεν θέλω να τους αφήνω στην τύχη τους , μιλώντας για τους γονείς μου και όχι για τα αδέρφια μου, μεγαλώνουν) . Θέλω να πάω και από την πρώτη μέρα που πάω εκεί βλαστημαω την ώρα και την στιγμή . Μα τω θεώ βάζω όρια και πάλι δεν καταλαβαίνει και να πω είναι καμια μεγάλη ? 62 χρονών είναι …
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κόρη Αποκουμπι
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εντάξει αυτά που για εσένα είναι γκρίνια για εκείνη είναι όλη της η ζωή. Καλώς ή κακώς η δική της ζωή περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά της και πίστεψέ με νιώθει ματαιωμένη, γιατί δίνει και δεν παίρνει ή τουλάχιστον έτσι το βιώνει. Μαντεύω, με τον μπαμπά σου, κλασσικές τυπικές σχέσεις ανδρόγυνου περασμένων δεκαετιών, με γκρίνιες μιζέριες και ανοχή, γιατί τώρα χωρίζουν κι έξω από την πόρτα. Εκείνη θέλει κάπου να τα πει και εσύ είσαι η καταλληλότερη. Το μοναδικό κορίτσι, ελεύθερη, μαντεύω και η μοναδική που μπορεί να μιλήσει άνετα. Από την δική σου την μεριά δίκιο έχεις στο δίνω… Διαβάστε περισσότερα »
Μπράβο σου.
Πολύ σωστή απάντηση! Καλό είναι να σκεφτόμαστε όλες τις πλευρές. Να μην αφήνουμε τους άλλους (ούτε και τη μάνα) να μας χαλάνε την ψυχολογία, αλλά να σκεφτόμαστε και τα δίκια τους. Όπως τα είπε η Rafi.
Rafi, κι εγώ ειμαι κορη-“ψυχολογος”, με πρώτες αναμνήσεις απο τέτοιες συζητήσεις απο τότε που ημουν 2μιση ετών που κλαιγοταν η μανα μου σε μενα γιατι τσακωθηκε με τον πατέρα μου. Για μένα, ηταν και ειναι αφόρητο και το εχω ξεκοψει σε μεγάλο βαθμό. Με την ψυχοθεραπεία, καταφερα να αποστασιοποιηθω, και πλεον το νιωθω σαν μια μορφη ψυχολογικης βιας αυτο που πέρασα (με θυμαμαι να μου προκαλουν τετοιο αγχος αυτες οι συζητησεις που εκλαιγα και χτυπιομουν στο πατωμα οταν ημουν παιδί). Δεν ειναι ο ρόλος κανενός παιδιού να κανει τον ψυχολογο του γονιού του, ειτε προκειται για την κορη ειτε για… Διαβάστε περισσότερα »
Μια από τα ίδια κι εγώ. Απο μικρή να ακούω κατηγορίες για τον πατέρα μου, όλους τους καυγάδες και μετά να πηγαίνω μόνη και να κλαίω. Χαίρομαι που επέλεξες άνθρωπο ήρεμο. Είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος μη κάνω οικογένεια και καταλήξω έτσι .Το ίδιο μοτίβο με τους συντρόφους που επέλεγα. Άκουγα, άκουγα με υπομονή και κατανόηση μέχρι που μίκραινα και ξεχνούσα τις δικές μου αναγκες. Ελπίζω στο μέλλον να βρω κάποιον και θα έχουμε μια ήρεμη ζωή, να τον στηρίζω και να με στηρίζει σε μια σχέση ισότιμη.
Κοίτα να δεις τώρα τι γίνεται. Η σχέση μας με την μητέρα μας (που είναι και αυτή που έχει μελετηθεί περισσότερο από όλες) είναι η πρώτη της ζωής μας και γι αυτό είναι πάντοτε πολλή σημαντική. Σ’ αυτήν στρεφόμαστε στα δύσκολα, αυτήν και την αγκαλιά της θυμόμαστε στις μοναξιές μας , αυτήν κατηγορούμε ή και όχι. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που κάνουν χρόνια ψυχοθεραπεία για να μπορέσουν να την ξεριζώσουν από μέσα τους και πάλι δεν τα καταφέρνουν γιατί είναι χαραγμένη στο σώμα μας κι αυτό δεν αλλάζει. Λες : η μαμά μου τρέφεται με το δράμα, ζει για να στεναχωριέται.… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραία απάντηση και η συμβουλή για ψυχίατρο.
Χαίρομαι για τη μαμά σου 🧡
Σ’ ευχαριστώ. Εγώ να δεις πόσο χαίρομαι για τη μαμά μου. ❤
Ειναι εξαντλητικό να πρέπει να απορροφάς τοξικότητα απο ανθρώπους που αγαπάς.
Σταδιακά αραιώστε τις τηλεφωνικές κλήσεις σε μέρα παρά μέρα,μην απαντάτε πάντα όταν ξέρετε τι θα ειπωθεί…
Καιρός να αποτινάξετε όλη αυτήν την θλίψη που σας προκαλούν.
Εγώ παρατήρησα μια λέξη “ανιδιοτέλεια”, θα έλεγα είναι λίγο άδικη λέξη πόσο μάλλον για τη μάνα σου. Αυτή να σας δίνει αγάπη ανιδιοτελής, τα παιδιά της όμως? Μήπως να επανεξέτασης μήπως μαζί με τις προχω πεποιθήσεις έχεις και παρωχημένες πεποιθήσεις, γιατί η μητέρα σου έτρεχε για τα παιδιά της και τώρα τρέχει και για τα εγγόνια της, δεν επιτρέπεται να γκρινιάζει ή πρέπει να είναι με το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Άνθρωπος είναι,.όχι ρομπότ και μπορώ να καταλάβω ότι σε κουράζει, όχι απλά επειδή γκρινιάζει αλλά γιατί έχετε χάσμα γενεών. Και μια φίλη σου μπορεί να γκρινιάζει για γκομενάκια αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Έχω περάσει και εγώ τα ίδια. Επειδή σχέση μανας-πατέρα σχεδόν ανύπαρκτη, η κόρη παίρνει το ρόλο του συζύγου/κολλητής κι έτσι κάθετι που κουβαλάει ο άλλος το δέχεται, το ακούει, φορτώνει συναισθήματα, αρνητισμό, γκρίνια κλπ κλπ. Μάλιστα στην δική μου περίπτωση ξεφόρτωναν οι άλλοι την πίεση και την στεναχώρια τους πάνω μου, φόρτωνα τα άπαντα αλλά επειδή ήταν και οικογενειακά δεν είχα κάπου να ξεφουσκώσω. Μέχρι που έσκασα, πραγματικά. Κουράστηκα να κουβαλάω συναισθήματα άλλων. Μπορεί να είχα μια όμορφη μέρα και να με έπαιρνε η μάνα μου τηλ να μου έλεγε τα δικά της και να μου την… Διαβάστε περισσότερα »
Σε πιστεύω. Και εγώ με την αδελφή μου τραβήξαμε πολλά από την μητέρα μας και την κακή σχέση που είχε με τον μπαμπά μας. Στην δική μας περίπτωση δεν ήταν ανύπαρκτη η σχέση τους (μακάρι να ήταν). Ήταν κακή. Αποτέλεσμα ενός εγωιστικού, κτητικού έρωτα που ήταν από την αρχή γεμάτος ζήλεια. Πολύ καλά έκανες και αποτραβήχτηκες. Συχνά σε τέτοια περιβάλλοντα τα παιδιά, όπως λες κι εσύ γεμίζουν ενοχές και τύψεις.
Με άγγιξε αυτό το θέμα αρκετα. Οπως και η δική σου απάντηση. Μακάρι και η δική μου η μητέρα να συμφωνούσε σε ψυχολόγο-ψυχίατρο αλλά δεν θέλει. Δεν είναι ευτυχισμένη αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο από τη μεριά μου. Από ένα σημείο και μετά ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του.
Αυτό,την ψυχική ηρεμία.
Τα πέρασα επίσης με τους δικούς μου λες και εμείς δεν έχουμε θέματα,είμαστε οι σάκοι του μποξ.
Να αποφορτίζονται άλλοι εις βάρος μας.
Οι γονείς μου έχουν πεθάνει,πρόσφατα ο πατέρας μου αλλά αυτό το παράπονο δεν φεύγει.
Είναι αναπόφευκτο το να συγκρουστείς ανοιχτά. Μετά, σιγά σιγά θα πάρει το μήνυμα, αρκεί να τραβάς κάθε τόσο φρένο και συ με λόγια και με πράξεις. Καλή τύχη!
Ο σοφός λαός εχει πει οτι αν δε βρεξεις πωπό ψάρια δεν πιάνεις. Ή αλλιως τα αγαθα κωποις κτώνται. Σίγουρα θα υπαρχουν κι άλλα. Δεν εννοω να τσακωθείς ουτε να πεις σκληρά λογια. Η θέσπιση και τήρηση ορίων ειναι σωτήρια βασικα και έχει αποτέλεσμα διαρκείας. Όμως αυτό φίλη ειναι και το δύσκολο. Οχι γιατί θα στεναχωρηθούν οι γονεις σου/η μαμά σου αλλα γιατι εσύ θα πρεπει να έρθεις σε κοντρα με τον εαυτο σου και το και το τρέχον μοντέλο σχέσης που εχετε. Για σένα πια δε λειτουργεί να είσαι το αποκούμπι. Ούτε θες να ερχεται ο αλλος (η μητέρα… Διαβάστε περισσότερα »
Ούφ…τα είπες…
( Επικεντρώσου στα θετικά.
Εσύ, τί έχεις να πεις σε όσα λέει; )
“Της έχω πει πως αισθάνομαι και μετά τα ρίχνει στο μελοδραμα και οτι δεν την θέλω”, αυτό νομίζω το έχουμε πάθει οι περισσότεροι. Κάποιες μανάδες, κρατάνε και την πλευρά της καρδιάς και ξεστομίζουν: ” αχ η καρδιά μου, που έμπλεξες, ξέχασες τη μάνα σου..” Εμένα όταν έβγαλα το δίπλωμα οδήγησης, δίπλα μου καθόταν σαν μπάστακας, δεν ήξερα πως να ανακτήσω την ελευθερία μου. Αν της έλεγα μια φορά άσε με να πάω μόνη μου, άρχιζε τα παράπονά της. Εν τω μεταξύ, στο αυτοκίνητο, είναι η χειρότερη συνοδηγός που θα σου τύχει ρε σύ. Έκανε χειρονομίες στους άλλους οδηγούς που προσπέρασαν,… Διαβάστε περισσότερα »