Χαίρομαι όταν με απορρίπτουν από δουλειές

Γεια σας αμπα και αμποπαρεα.

Θα θέσω ένα ζήτημα που σίγουρα όλοι θα με κράξετε και θα με πείτε ανώριμη μαλακω.Ειμια λοιπόν 24 χρονων μένω με τους γονείς μου από τοτε που επέστρεψα από τις σπουδές μου στην Κοινωνική Ανθρωπολογία .

Πρέπει να πω ότι για οικονομικούς λόγους και επειδή έμεινε εκεί η αδερφή μου γύρισα όταν ήμουν στο πέμπτο έτος σπουδών και απλά πήγαινα Αθήνα για να δίνω τα μαθήματα εξετάσεις.Ποιο είναι όμως το πρόβλημα μου .Ότι δε θέλω να δουλέψω . Ξέρω θα μου πείτε ότι είμαι κωλοπαιδο και όλοι χειριζόμαστε μια να το χωνέψω.Αρχικα να πω ότι ποτέ δεν ήξερα τι δουλειά ήθελα να κάνω μπήκα στη σχολή λόγω κατευθύνσεως και ενδιαφερόντων σε συγκεκριμένα μαθήματα . Για ν αειμαι ειλικρινής φανταζομουν ότι ως ενήλικη θα εργάζομαι απλά σε ένα γραφείο για να ζήσω μια δε χρειάζεται να έχω κάποιο όνειρο.

Βέβαια αυτά ήταν τα μυαλά μου μικρή και αυτό για να το κάνεις δεν είναι και το πιο εύκολο να το καταφέρεις σήμερα δεν ιναι όπως στα χρόνια των γονιών μου πχ που υπήρχαν ακόμα οι διαγωνισμοί και οι διορισμοί τώρα υπάρχει ανταγωνισμός σε σχέση με το τι έχεις κάνει ως τώρα εσύ και εκεί είναι που δυσκολεύει .

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν εγώ ως φοιτήτρια δε δούλευα είχαμε και δικό μας σπίτι και δε νοίκιαζα και βασικά οι γονείς μου με ψιλό ανάγκασαν τελευταία στιγμή να πάω Αθήνα λόγω του σπιτιού ακόμη και που τους έλεγα ότι μπορώ να δουλέψω .Τότε δεν είχα ακόμη τέτοιες ιδέες. Τέλος πάντων ως φοιτήτρια σε δημόσιο αεί ξέρουμε τι φάση και τι αράλικι μπορείς να έχεις.Εικαζω λοιπόν ότι ίσως αυτό με χάλασε σε ένα βαθμό γιατί αν το σκεφτείς στα σχολικά είσαι σαν το κουρδιστό πορτοκάλι για να είσαι καλός μαθητής ας πούμε και εγώ ήμουν.

Απο τότε που επέστρεψα στο πατρικό μου έψαχνα για δουλειά .την πρώτη χρονιά και λόγω του πηγαινελα στην Αθήνα δεν έτυχε να βρω κάτι.με το που πήρα το πτυχίο μπήκα στον ΟΑΕΔ δεν πολύ βοήθησε .έκανα ένα δοκιμαστικό το καλοκαίρι σέρβις σε καφετέρια δεν μου ξανά τηλεφώνησαν όπως έλεγαν ότι θα κάνουν.Την επόμενη άνοιξη περίπου βρήκα λάντζα σε ψητοπωλείο αλλά δούλεψα τρεις μέρες μετά δεν ξανά επικοινώνησαν το καλοκαίρι προσπάθησα να δουλέψω σε περίπτερο αλλά μετά από λίγες μέρες μου είπαν ότι δε γίνεται γιατί δε μπορούσα να μάθω γρήγορα το ταμείο.ευτυχως βρήκα φέτος μια δουλίτσα σε φυλλάδια μια χαρά όλα από γνωστό τη βρήκα τη δουλειά από ένα επιδοτούμενο σεμινάριο αλλά αυτή η δουλειά δεν είναι συχνη και πρέπει να συμπληρώνεις με άλλη και μάλλον τώρα η δουλειά τελειώνει δηλαδή δε με χρειάζονται άλλο.

Το πρόβλημα είναι εκτός από την ανικανότητα μου ότι σε όλες τις δουλειές εκτός απ’ τα φυλλαδια και το περίπτερο που είχα καταφέρει να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα ένιωθα ότι θέλω να μην είμαι εκεί ότι η δουλειά μας τρώει τη ζωή ότι μισώ να έρχομαι εδώ κάθε μέρα και να επενδύω τόσες ώρες και να δεσμευω έτσι τη ζωή μου .Θα μου πείτε λες μαλακίες

.Με λίγα λόγια έχω έρθει πολύ στο φιλινγκ που χαίρεσαι όταν σου λένε ότι δεν υπάρχει θέση εργασίας και αγχώνεσαι με το ανάποδο .Το περίεργο είναι ότι στην προσπάθεια μου να βγω από αυτό έχω ψαχτει και μέσω τσατ για δουλειές στον κλάδο μου το οποίο στην αρχή φοβόμουν ότι δεν έχω τις απαραίτητες γνώσεις να καταφέρω .Με συμβούλεψε λοιπόν να βρω πρακτική η εθελοντισμό και να το χρησιμοποιήσω για το βιογραφικό μου.

Φυσικα πρακτική χωρίς πανεπιστήμιο σε νησί κλπ δύσκολο οπότε έμεινα στον εθελοντισμό και μου απάντησε μια βιβλιοθήκη και περιστασιακά έχω κάνει εθελοντισμό εκεί δυστυχώς δεν υπήρχε δυνατότητα σύμβασης .πήγα να κάνω και σε ΜΚΟ αλλά εκεί που όλα ήταν στρωμένα τελευταία στιγμή μου είπε τελικά δε χρειαζόμαστε εθελοντή ίσως κάποια άλλη στιγμή.επισης είμαι πλέον μια στη χελπ εθελόντρια αλλά προς το παρόν έχω κάνει μόνο σεμινάριο.Με τον εθελοντισμό δηλαδή δε νιώθω άσχημα ίσως γιατί δεν υπάρχει η δέσμευση με τον τρόπο που υπάρχει στη δουλειά .

Έχω φτάσει σε σημείο να λέω άντε να έρθει η εποχή που θα τα πάρει όλα το ai και θα παίρνουμε γιουμπι και θα δουλεύουμε για το έξτρα η για να μη βαριομαστε.και ξέρω ότι αυτό κάνει τους ανθρώπους άχρηστους μια τα ρομπότ θα μας καπακωσουν αλλά στη φάση μου το προτιμώ .Ηθικά όμως προφανώς έχω βάρος και για αυτό γράφω γιατί η κατάσταση μου με αγχωνει και έχω αρχίσει να έχω κοινωνικές αναστολές αφού επίσηςαπο τα δυο μικρά μου αδέρφια το ένα δουλεύει συστηματικά από το λύκειο και έχει αρπάξει επαγγελματικά και το άλλο έχει εργασιακή εμπειρία και προσανατολισμό σε κάτι που θέλει και νιώθω και για αυτό άσχημα.Οι γονείς μου είναι σε ένα βαθμό κάπως δώσε ΑΣΕΠ μπες στο δημόσιο αφού δεν το χεις.

Εγώ δε λέω όχι και γιατί όχι να είμαι ειλικρινής.Στη φάση μου προσπαθώ τουλάχιστον να μαζεύω λεφτά για μεταπτυχιακό από σεμιναρια και μακάρι να καταφέρω να μπω κάπου τουλάχιστον θα κάνω κάτι.Το άγχος μου επίσης με έχει οδηγήσει να απευθυνθώ σε ψυχολόγο σε ΜΚΟ κρυφά από τους γονείς μου και εκεί μου έλεγε ότι έχω απλα άγχος εγώ της έλεγα μου το λες για να νιώσω καλά το κάνουν οι ψυχολόγοι αυτό μου έλεγε όχι.Τωρα ψυχολόγος δεν παίζει γιατί η ΜΚΟ έφυγε από την πόλη μου ; Και απλά μου είπε αν μάθει για κάτι άλλο θα μου πει.Εχω μιλήσει και σε φίλους για το πρόβλημα μου ακόμα και στην οικογένεια λίγο και στην αδερφή μου γιατί με βαραίνει πολύ.Προσπαθω να μου δίνω κίνητρα τύπου διακοπές δίπλωμα λεφτά όλα τα καλά.

Στη δουλειά με τα φυλλάδια ένιωθα καλά και ήθελα κι άλλο αλλά δούλευα μια φορά τη βδομάδα ξερωγω και γενικά το υπαρξιακό μου άγχος με τη δουλειά που είναι κόλλημα πλέον δε με αφήνει σε ησυχία τη μια κάνω θετικές σκέψεις την άλλη το ανάποδο πάλι.τη μια λέω που κάθομαι βαριέμαι γιατί δεν έχω και λεφτά δεν τα ζητάω έτσι απ’ τους γονείς μου αν μου δώσουν τύπου δύο ευρώ στις δύο βδομάδες δηλαδή απλά δε ζω τα νιάτα μου και βλέπω τη ζωή να περνάει γενικά πάντα ήμουν κλειστό παιδί μια δε ξόδευα πολλά άλλα ρε φίλε πρέπει να ανοίξω τα φτερά μου. Θέλω τη γνώμη σας και το κράξιμο σας μάλλον δε ξέρω τι λέτε για την περίπτωση μου τεμπελιαση καλά το έλεγε η μάνα μου από τότε που πήγα φοιτήτρια της φαινόταν ύποπτο μια παραπονιόταν που καθόμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μια εγώ έλεγα απλά δεν έχω τι να κάνω εκείνη σου έλεγε 20 χρόνω κοπέλα να μην έχει τι να κάνει να βγει να κάνει μια δουλειά στο σπίτι εγώ τότε έλεγα βλακείες λέει .Σεντόνι έγραψα πλάι αλλά ήθελα να τα πω.

Πάντως το θέμα μου είναι ο συμβιβασμός ότι δηλαδή για να έχεις λεφτά να μη βαριέσαι πρέπει να χάνεις χρόνο αυτό με τρώει .επίσης έχω σκεφτεί ότι θα προτιμούσα να ζω όπως οι κυνηγοί τροφοσυλλέκτες η οι πρώτοι γεωργοί για να μη νιώθω ότι δουλεύω αλλά ότι επιβιώνω γενικά δεν έχω την προτεσταντική θεία χάρη του να δουλεύω για την κοινωνία.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Τεμπέλικο παρασιτο

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News