Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο από το ίδιο το διαζύγιο ήταν η αντίδραση του περίγυρου και κυρίως της κολλητής μου

Καλησπέρα και από εμένα,

Καταρχάς θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους και όλες για το χρόνο σας προκειμένου να διαβάσετε την ιστορία μου καθώς και για την ενέργεια που διαθέσατε για να στείλετε τις συμβουλές/σχόλια σας σχετικά με το θέμα που με προβληματίζει.

Είμαι 48 ετών, πρόσφατα χωρισμένη με δύο παιδιά 15 και 16 ετών. Η ζωή μου προ διαζυγίου κυλούσε ήρεμα και χαρούμενα με την οικογένειά μου και τον πρώην σύζυγο ο οποίος ένα ωραίο πρωί άνοιξε την πόρτα και έφυγε παίρνοντας μαζί του όλες τις κοινές καταθέσεις μας. Πριν από την απόφασή του για το χωρισμό και για διάστημα 6 μηνών είχε προηγηθεί μια άνευ προηγουμένου υποτίμησή μου με προσβολές για την εμφάνισή μου, τον χαραχτήρα μου, τις ικανότητές μου και της οικογένειας μου. Φυσικά και είχε παράλληλη σχέση η οποία δεν ήταν η πρώτη όπως μου ομολόγησε πολύ περήφανα καθώς σε όλη τη διάρκεια του γάμου μας με απατούσε με συναδέλφους του από τη δουλειά ή με γυναίκες που γνώριζε αλλού. Η αλήθεια είναι ότι ένιωσα πολύ χαζή καθώς τα 20 χρόνια του γάμου μας δεν είχα καταλάβει τίποτα και του είχα τυφλή εμπιστοσύνη. Το αποκορύφωμα όλων ήταν φεύγοντας από το σπίτι να μου δηλωσει ότι δεν τον ενδιαφέρουν τα παιδιά μας, να αναλάβω την ανατροφή τους και το μόνο για το οποίο κόπτεται είναι η ευτυχία του. Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι είναι ένας άνθρωπος καριέρας με πολύ ισχυρή θέση και εξωπραγματικό μισθό για τα δεδομένα της αγοράς.

Φεύγοντας από το σπίτι όπως αναφέρω παραπάνω δεν είχα πρόσβαση σε κανένα οικονομικό πόρο καθώς είχε φροντίσει όλα τα χρήματα να κατατεθούν σε τράπεζες του εξωτερικού με παράνομο τρόπο. Παράλληλα δεν είχα δουλειά και ταυτόχρονα υπεφερα από κατάθλιψη. Επίσης, έπρεπε να βρω λύση και ίαση για τα ΣΜΝ από τα οποία είχα νοσήσει τα οποία μου είχε μεταφέρει με την παράλληλη σεξουαλική του ζωή. Επίσης, έπρεπε να συμπαρασταθώ στα παιδιά μου που ήταν σε κατάσταση σοκ σε μια δύσκολη ηλικία αυτή της εφηβείας.

Η αλήθεια είναι ότι κατάφερα να σταθώ σχετικά γρήγορα στα πόδια μου. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία και βρήκα δουλειά σχετική με τις σπουδές μου με την οποία ζω μία άνετη ζωή εγώ και τα παιδιά μου. Δυστυχώς δεν είχα την ψυχική και την οικονομική δύναμη να διεκδικήσω τα χρήματα που ορίζει ο νόμος σε περίπτωση διαζυγίου, υπέγραψα συναινετικό διαζύγιο με τους οικονομικούς όρους που μου έθεσε ο πρώην σύζυγος καθώς δέχτηκα και εκφοβισμό ότι εάν δεν υπογράψω με τους όρους που επιθυμεί έχει την οικονομική δύναμη να μου πάρει τα παιδιά και να με κλείσει στο ψυχιατρείο καθώς ήξερε για τη βαριά κατάθλιψη που περνούσα και θα το εκμεταλλευόταν δεόντως. Το αποτέλεσμα ήταν να λάβω το 1/4 από αυτά που δικαιούμουν. Εδώ να σημειώσω ότι ο πρώην σύζυγος απολάμβανε τον σεβασμό και την εκτίμηση του περίγυρου καθώς ήταν πολύ πετυχημένος επαγγελματικά, με πολύ ακριβό αυτοκίνητο, καταθέσεις πολλών χιλιάδων ευρώ. Ήταν αυστηρός, σοβαρός, αυτό που λέμε πατρίδα, θρησκεία οικογένεια.

Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο από το ίδιο το διαζύγιο ήταν η αντίδραση του περίγυρου και ιδιαίτερα των γυναικών τις οποίες θεωρούσα φίλες μου. Όπως καταλαβαίνετε μετά από όλη αυτή τη φουρτούνα έγινε ένα καλό ξεσκαρτάρισμα. Χαραχτήρες αποκαλύφθηκαν, προσωπεία έπεσαν και μαζί και εγώ από τα σύννεφα. Ίσως φαίνομαι αφελής αλλά πραγματικά σε κάθε σχέση μου πήγαινα καλοπροαίρετα σκεφτόμενη μόνο την καλή πλευρά των άλλων. Μέγα λάθος. Μέσα σε΄όλα που άκουσα ήταν ότι ο πρώην ήταν φυσιολογικό και επόμενο να έχει σχέσεις καθώς δεν ήμουν η καλύτερη νοικοκυρά και μαγείρισσα, δεν του καθόμουν τόσο συχνά όσο θα έπρεπε και αφού είχε φήμη και χρήματα καλά έκανε. Ο μισογυνισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Το κερασάκι στην τούρτα ήταν η συμπεριφοοά της κολλητής μου τα τελευταία 30 χρόνια με την οποία είχα μοιραστεί τα πάντα και τη θεωρούσα οικογένειά μου και για αυτό γράφω την ιστορία μου. Η φίλη μου η καρδιακή λοιπόν ενώ εγώ υπέφερα από κατάθλιψη, ανεργία, οικονομικά προβλήματα και ΣΜΝ μου είπε ότι πολύ εκτιμάει τον πρώην συζυγό μου γιατί μου έδωσε χρήματα (όχι βέβαια αυτά που όριζε ο νόμος, αλλά αυτά που ήθελε εκείνος) και θα πρέπει να τον ευχαριστώ γιατί είχε τη δύναμη να μη μου δώσει και τίποτα. Επίσης, τον καταλαβαίνει σχετικά με την εμμονή του με τα χρήματα καθώς και εκείνη το ίδιο θα έκανε στη θέση του. Να σημειώσω εδώ ότι σε όλη τη διάρκεια του 20ετούς γάμου μου εργαζόμουν σε πολύ καλές θέσεις εκτός από τα τελευταία 4 χρόνια καθώς με είχε πείσει ότι δεν χρειαζόταν να εργάζομαι αλλά καλά θα ήταν αφού υπάρχει η δυνατότητα να εργάζεται μόνο εκείνος και εγώ να φροντίσω τα τα παιδιά καθώς ο μισθός μου όπως έλεγε είναι ένα τίποτα και οι θέσεις στις οποίες εργάζομαι είναι για χαζούς και δεν κάνω τίποτα σπουδαίο. Μετά την παρένθεση να σημειώσω ότι η καλύτερη μου φίλη μου ανακοίνωσε ότι δεν θα είχε πρόβλημα να βγει και να διασκεδάσει με τον πρώην και τη νέα του σύντροφο καθώς δεν την έχει βλάψει και γιατί όχι, δεν έχουν να χωρίσουν και τίποτα. Η συμπεριφορά της με έριξε ακόμα πιο βαθιά στην κατάθλιψη καθώς ο άνθρωπος που αναζητούσα συμπαράσταση και αλληλεγγύη με τα λόγια της, τις σπόντες της μου προκαλούσε μεγάλο κακό.

Ξεπερνώντας το αρχικό σοκ απομακρύνθηκα από κοντά της και ένιωσα πολύ καλύτερα αφού δεν ήταν πια κοντά μου να με βασανίζει με τη συμπεριφορά της. Της ζήτησα να μείνει μακριά μου αφού της εξήγησα τους λόγους τους οποίους έδειχνε να μην κατανοεί και να με βγάζει τρελή και παράλογη όπως ο πρώην σύζυγος. Ευτυχώς, η ψυχοθεραπεία με βοήθησε και βρήκα τον χαμένο εαυτό μου που είχα χάσει. Μπορώ πλέον να διακρίνω τι είναι σωστό, τι λάθος και να μη νιώθω ενοχές όταν διεκδικώ το δίκιο μου.

Ύστερα από απουσία επικοινωνίας μηνών με την ”κολλητή” ξαφνικά με παίρνει τηλέφωνο και μου ζητάει συγνώμη ότι κατάλαβε πόσο άδικα μου φέρθηκε, ότι κατανόησε το ψεύτικο προσωπείο του πρώην και θέλει να είμαστε όπως παλιά μαζί. Με βομβαρδίζει με μηνύματα ότι αρρώστησε με την στάση μου, ότι ξανάρχισε το κάπνισμα που είχε κόψει χρόνια τώρα, ότι δεν γίνεται να διαγράφω μια φιλιά 30 ετών για κάποιες βλακείες που είπε, τις οποίες δεν τις εννοούσε όπως υποστηρίζει, ότι τις χάλασα τις καλοκαιρινές της διακοπές, ότι παθαίνει ταχυκαρδίες και είναι δυστυχισμένη και άλλα πολλά μου φαίνονται τελείως ανώριμα και άκυρα.

Η αλήθεια είναι ότι την αγαπώ, εύχομαι να είναι καλά στη ζωή της όμως η στάση της στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου όχι μόνο δε με βοήθησε αλλά μου έκανε περισσότερο κακό. Το θέμα είναι ότι με πιέζει να είμαστε φίλες ξανά όπως πριν. Η στάση της μου δημιουργεί ενοχές και τύψεις και με πισωγυρίζει. Πάλι αισθάνομαι ότι κάπου κάνω λάθος εγώ. Είμαι υπερβολική άραγε? Μήπως έχω πάει στο άλλο άκρο? Θα έπρεπε να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία σε μια τόσο σημαντική σχέση φιλίας 30 και χρόνων?

Σας ευχαριστώ

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δανάη