Καλησπερα αγαπητό μου Α, μπα! Λοιπον, το κλωθογυρισα πολλες φορες στον νου μου, ομως τελικα θα πω το περιστατικο που μου συνεβη κι ας υποστω δημοσια κατακραυγη.
Ολα ξεκινησανε περσι τον Δεκεμβριο. Ειχα περασει απ’το Σεπτεμβριο σε μια καλη σχολη σ’αλλη πολη ομως δεν πηγα να εγκατασταθω εκει διοτι δεν ενιωθα ετοιμη να ζησω μονη μου και με κυριευσε η ανασφαλεια, κι ετσι περασα μια περιοδο βαρεμαρας κι ασκοπης μελαγχολιας (δεν ειχα και ποτε μου ιδιαιτερη κοινωνικη ζωη, εχω μονο μια φιλη, αλλα τεσπα)…Ειχα (και εχω) λογαριασμο στο Youtube, απ’ οπου εκανα σχολια και συζητησεις σε 1-2 ριαλιτι. Καποια μερα ξεκινησε μια ωραια κουβεντα μεταξυ εμενα κι ενος τυπου, στην αρχη οχι σκοπιμα, αλλα τελικα καπως εγινε κι αρχισαμε να μιλαμε καθημερινα…..
Να τονισω σ’ αυτο το σημειο πως σημαντικο παραγοντα επαιξε και κατι αλλο δυσαρεστο που περνουσα, απ’το οποιο ηθελα επειγοντως διεξοδο: Ειχα κακες σχεσεις με τον πατερα μου, που ειναι ενας ανθρωπος πολυ επικριτικος κι αυστηρος κι εδω και καμια 5ετια εχουμε θεματα (Οι γονεις μου εχουν χωρισει απ’οταν ημουν 7 ετων). Ειχαμε εναν πολυ δυσαρεστο καβγα με αφορμη οτι ειχα χασει ενα χαρτι οπου ειχα σημειωσει εναν κωδικο μου για τη σχολη, κι αρχισε να με τρομοκρατει με τα πιο σκληρα λογια: «Στην Κινα θα σε πηγαιναν για θανατο, στο Μεσαιωνα κατι τρελες σαν εσενα τις καιγανε» κλπ, ενω ουρλιαζε….Ευτυχως κλειδωθηκα στην κρεβατοκαμαρα και πηρα τη θεια μου, κι επειτα με πηρε και με φιλοξενησε στο σπιτι της (προηγουμενως ημασταν με τον πατερα μου στης γιαγιας μου)………..Επειτα απ’αυτο διαλυθηκα τελειως ψυχολογικα, δε μπορουσα να σκεφτω τπτ εκτος απ’την αναγκη μου για μια διεξοδο, κατι ευχαριστο να μου συμβει και να ηρεμησω….Ηταν οι πρωτες μερες που μιλουσαμε με τον τυπο, και θυμαμαι καθαρα οτι εκεινη τη στιγμη ηταν που δεθηκα τοσο μαζι του κι ας ηταν ενας αγνωστος….Εκανα το λαθος να του εκμυστηρευτω τα οικογενειακα μου προβληματα, το ποσο ακοινωνητη ημουν στη σχολικη μου ζωη κ γενικως πολυ προσωπικα μου πραγματα..Ειχα τοσο εντονα τη φαντασιωση ενος φυλακα-Αγγελου, ειτε φιλου ειτε εραστη, που βιαστηκα να τον πλασω στο μυαλο μου πολυ πιο ιδανικο απ’οτι ητανε (απο καθε αποψη, αλλα κυριως στο χαρακτηρα).
Μιλουσαμε ολη μερα για κανα 3βδομαδο, και τελικα αποφασισαμε να δωσουμε ραντεβου μια μερα στο κεντρο….Εγω πολυ ενθουσιασμενη (ισως απο ενδομυχη αναγκη να ελπιζω πολυ πως θα πετυχει, που μ’εκανε υπερβολικα αισιοδοξη και παρορμητικη), εκεινος πολυ ανασφαλης (Σιγουρος οτι θα ετρωγε χυλοπιτα). Ηταν το 1ο μου ραντεβου κιολας, δεν ειχα ποτε αλλοτε εστω και το παραμικρο φλερτ με καποιο αγορι, κι αυτο μ’εκανε να περιμενω τη στιγμη με περισσοτερη λαχταρα…Τις τελευταιες μια 2 μερες πριν βρεθουμε ομως αρχισε να αλλαζει σταση και συμπεριφορα, εγινε πιο αυταρχικος και παραξενος (Π.χ. ”Μην ξαναδεις αισθησιακο βιντεο γιατι θα φας πολλες φαπες”, ”Μην τυχον και καθυστερησεις εστω λιγο στο ραντεβου γιατι δε θα με ξαναδεις”). Παρολ’ αυτα δεν ξενερωσα, καταλαβαινα οτι αντικειμενικα ειναι μια ασχημη τοξικη ομιλια αλλα απ’τα 15 μου διεγειρομουν στη σκεψη kinky τυπων με αγριες συμπεριφορες στο κρεβατι (Ειναι κατι που ντρεπομαι πολυ να το συζηταω αλλα θελω αμεσα μια εξηγηση κ λυση σ’αυτο το προβλημα μου)……. Την ημερα της συναντησης μου ζητησε να μη φοραω μπουφαν, μονο ζακετα, ενω παιζει να ηταν η πιο παγερη μερα ολου του Χειμωνα και ψιλοχιονιζε……..Ακομη θυμαμαι τα χερια μου που κοντευαν να ματωσουν απ’το κρυο ενω ακουγα τη νευριασμενη φωνη του στο τηλεφωνο, επειδη δεν εβρισκα για λιγο το σημειο του ραντεβου. Τελικα κοντεψα να παθω κριση πανικου απ’ολη την κατασταση και το αγχος (1ο ραντεβου, αγνωστος, ημουν αδιαθετη, ειχα καβγαδισει με τη μανα μου για το θεμα, κι ειχε κι αυτη την επιθετικη σταση) και με το που ανταμωσαμε μισο λεπτο επειτα του ειπα ”Δε σε θελω, σορρυ” κι εφυγα.
Λιγες μερες ομως αργοτερα εκανα τη βλακεια να του ξαναμιλησω, και ξαναβρεθηκαμε. Προσεξα να κατσω σ’ενα μεγαλο τραπεζι με πολυ κοσμο,για τους προφανεις λογους. Τελικα αρχισε μια συζητηση μεταξυ εμενα, εκεινου και 2 αλλων κυριων εκει, κι οσο προχωρουσε αρχισα να τον γνωριζω και να γοητευομαι….Εργατικος (ετσι μου φανηκε δλδ), προσγειωμενος, ηξερε τι ηθελε απο μια σχεση και φαινοταν στο βλεμμα του, ξυπνιος (Νταξει ειναι και 15 χρονια μεγαλυτερος μου, 33), κλπ…..2 βδομαδες μετα βγηκαμε και 3ο ραντεβου, το οποιο εξελιχθηκε ομορφα και στο τελος φιληθηκαμε……Γυρισα ολοχαρη σπιτι μου, οπου με περιμενε το τηλεφωνημα του πατερα μου που μου χαλασε αυτη τη διαθεση (”Θα’χω να το λεω οτι η κορη μου ειναι βρωμα”)…..Ξεχασα να προσθεσω οτι ο τυπος ηταν Αλβανικης καταγωγης, κατι που προξενησε ανησυχιες σ’ολη μου την οικογενεια και τρομερη απεχθεια στον πατερα μου.
Ενω ολα διαγραφονταν να κυλουν ομαλα, ενα βραδυ 2-3 μερες αργοτερα ακολουθησε μια αποκαλυψη-βομβα απ’τον ιδιο οπου εχασα τη Γη κατω απ’τα ποδια μου: ”Οταν ημουν σε ηλικια 18 ετων εμπλεξα με κακη παρεα, ληστεψαμε τραπεζα και μπηκα στον Κορυδαλλο για λιγους μηνες”……Εμενα ομως τα ψυχολογικα μου εκεινη την περιοδο δε μου επετρεπαν να φερθω λογικα, δεν το ξεκοψα…….Οκ ημουν πολυ ηληθια. Λιγες μερες μετα επιβεβαιωθηκε απο εντυπο της Αστυνομιας επαιτα απο ερευνα του πατερα μου το φριχτο συμβαν, αλλα ειχα συγχυστει και θολωσει τοσο πολυ που σχεδιαζα να τον συναντησω κρυφα. Τελικα τον ειδα μια τελευταια φορα το Φλεβαρη (κρυφες συνομιλιες κλπ) ενω συνεχιζα να του στελνω αραια και που μηνυματα στην καραντινα…..Αρχες Μαιου ομως κατι μεσα μου συνηλθε, ισως επαιξε ρολο και το οτι ειδα στα ματια του πατερα μου πιο πολυ αγαπη κι ανησυχια παρα αυτα τα προηγουμενα ”Εισαι βρωμα, αξιζεις θανατο κλπ”……του το ξεκοψα λοιπον αποφασιστικα………Btw οφειλω μια μεγαλη συγνωμη στη μητερα μου που υπεφερε σιωπηλα κι επινε και ρημαχτηκε απ’την ανησυχια της.
Και φτανουμε στο τωρα…..Ολο το καλοκαιρι δε μιλουσαμε, κι ημουν καλυτερα, αλλα ξαφνικα τωρα κατι τον επιασε και μου στελνει μηνυματα σε βιντεο εκπομπων (που συμπτωματικα σχολιαζουμε κι οι 2), εκθετοντας με δημοσιοποιωντας τα οικογενειακα μου (Ο πατερας σου ο παλιανθρωπος, σε παρατησε μικρη, Οι δικοι σου φταινε που με χωρισες εσυ τρελαινοσουν για μενα κλπ)και οντας ενοχλητικος και αδιστακτος…..Εχω κανει αποκλεισμο, αναφορα για παρενοχληση, φραγη στοιχειου και τπτ δε λειτουργησε. Επιπλεον εχω τρομαξει, γιατι μου ζηταει να του τηλεφωνησω ενω θα λειπει η μανα μου απ’το σπιτι κι εχει συμβει στο παρελθον μια φορα να ειναι απειλητικος. Φοβαμαι……..Επισης βρεθηκα σε τρομερα ζορικη θεση οταν η μητερα μου πηρε το μερος του κι ειπε πραγματα του τυπου ”Καλα λεει για τον πατερα σου, μην το πεις στον πατερα σου γιατι θα του κανει μηνυση του καημενου” κλπ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Η ιστορία σου με θυμώνει τόσο πολύ. Για όλους τους άλλους εκτός από εσένα. Μία συμβουλή έχω να σου δώσω γιατί έχω περάσει παρόμοια πράγματα. Αν και δυστυχώς νομίζω ότι όλες μας έχουμε υπάρξει κάποια στιγμή στην θέση σου. Επένδυσε στον εαυτό σου! Αυτό μόνο. Κάνε ό,τι χρειαστεί. Μπράβο σου που αντιλαμβάνεσαι πόσο τοξικά είναι αυτά γύρω σου. Εγώ στην θέση σου θα πήγαινα να σπουδάσω, τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί στην ξένη πόλη; Θα έκλεινα στην ανάγκη το youtube, για να χάσει το ενδιαφέρον του προς εσένα. Θα έπιανα και μια δουλειά να βγάζω χαρτζιλίκι να ανεξαρτοποιηθώ από… Διαβάστε περισσότερα »
Απευθύνσου ίσως στο Ινστιτούτο Κυβερνοασφάλειας ( δεν ξέρω κατά πόσο θα βοηθήσει αλλα δοκίμασέ το) ή/ και ζήτα βοήθεια απο κάποιον δίκο σου μεγαλύτερο σε ηλικία άνθρωπο που πιστεύεις μπορεί να σε βοηθήσει. Παράλληλα πήγαινε να σπουδάσεις και να ανεξαρτητοποιηθείς, με τις όποιες δυσκολίες συνεπάγεται αυτό. Να προσέχεις τον εαυτό σου γιατί μόνο αυτόν έχεις και να τον προστατεύεις. Επίσης καλό θα ήταν να πας και σε ψυχολόγο για να ενδυναμωθείς – υπάρχουν και δωρεάν και μπορεί να έχει και στη σχολή σου. Πάρε τη ζωή στα χέρια σου γενικότερα και προχώρα.
Kαι ποιός σε εμποδίζει να το κάνεις και συ ρεζίλι στο γιουτιουμπ αποκαλύπτοντας για τη ληστεία στη τράπεζα;