Η ασθένεια του πατέρα του τον έχει κάνει άλλον άνθρωπο.

Η ασθένεια του πατέρα του τον έχει κάνει άλλον άνθρωπο.

Αγαπητή Α, μπα, φίλες αναγνώστριες και φίλοι αναγνώστες, διαβάζω κατά καιρούς τις ιστορίες σας και παίρνω δύναμη από αυτές σε πολλά ζητήματα. Άλλες φορές απαντώ όπου μπορώ να βοηθήσω.

Αυτή είναι η δική μου ιστορία: Εδώ και μερικούς μήνες, ο πατέρας του (επί ετών) συντρόφου μου διαγνώστηκε με δύσκολη μορφή κακοήθειας. Οκ, δεν είναι ο πρώτος, δεν είναι ο τελευταίος σε αυτήν τη ζωή, θα μου πείτε. Το κρίσιμο ζητούμενο εδώ είναι ότι η ασθένεια αυτή συνέπεσε με την εγκυμοσύνη μου. Πλέον έχω γεννήσει και είμαι στη φάση της λοχείας. Πολλά έχουν γραφτεί εδώ μέσα για τη δύσκολη φάση της λοχείας, οι ορμόνες κάνουν πάρτι και πραγματικά τώρα κατάλαβα στη ζωή μου πόσο σημαντική είναι η ψυχική μας ισορροπία που τόσα χρόνια είχα δεδομένη. Προσπαθώ καθημερινά να είμαι καλά. Άλλες φορές είμαι, άλλες φορές δεν τα καταφέρνω. Ανά στιγμές κλαίω για την ανεμελιά που δεν έχω πια, άλλες φορές ακούω το κλάμα του μωρού και κλαίω κι εγώ από την υπερένταση, άλλες φορές είμαι ευερέθιστη. Ευελπιστώ να είμαι καλύτερα στο μέλλον, αλλιώς θα επισκεφθώ σύμβουλο ψυχικής υγείας.

Πώς συνδέονται οι δύο παραπάνω ιστορίες; Συνδέονται στο γεγονός ότι ο σύντροφός μου, κατόπιν όλης αυτής της δύσκολης ιστορίας που βιώνει με τον πατέρα του, έχει «χαθεί» συναισθηματικά στη δική μας σχέση. Είδα έναν άνθρωπο στην εγκυμοσύνη και, κυρίως, στη λοχεία μου που με απογοήτευσε και με στεναχώρησε. Είναι τόσο χαμένος που κάθε φορά που εκφράζω πόσο δύσκολα νιώθω, η απάντηση είναι ότι είμαι υπερβολική, να μην κάνω έτσι με το μωρό γιατί όλα τα μωρά κλαίνε, να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε ένα υγιές μωρό. «Εγώ να δεις πώς είμαι!» έχω ακούσει συχνά πυκνά. Ό,τι παρήγορο και να του πω, το παρεξηγεί. Εκτός από χαμένος, είναι και αφηρημένος, είναι τόσο πολύ η σκέψη του εκεί, που πλέον φοβάμαι μην έχει κάποιο ατύχημα ή μην αρρωστήσει ο ίδιος έτσι όπως κάνει.

Και οκ, είμαι ευγνώμων που το μωρό μας είναι υγιές. Και φυσικά και καταλαβαίνω την κατάσταση της ασθένειας, αλλά βρε παιδιά, στην αντιμετώπιση μιας σοβαρής κατάστασης δεν φαίνεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου; Η ψυχραιμία του; Η ωριμότητά του;

Αλλιώς τα περίμενα, θεωρούσα πως με το παιδί θα είμαστε ομάδα, τα πηγαίναμε καλά εξάλλου πιο πριν. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρεται για το παιδί, αλλά το μυαλό του είναι αλλού. Πιο πολύ το βλέπει σαν μέσο για να ξεχνιέται μάλλον. Ευτυχώς, έχω βοήθεια συγγενικών μου προσώπων και δεν έχω κλατάρει.

Και ειλικρινά, δεν θα συγχωρήσω ποτέ το γεγονός ότι δεν με στήριξε με ενσυναίσθηση στον τοκετό και στη λοχεία μου, δηλαδή σε τόσο ευάλωτες για μένα φάσεις. Ακόμη και στην επίσκεψη στον γυναικολόγο (που του έλεγα κιόλας ότι δεν χρειάζεται να έρθει), βαριαναστέναζε γιατί σκεφτόταν τον πατέρα του. Απογοήτευση νιώθω όχι μόνο για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα, αλλά και για το πώς θα μας βρει το μέλλον. Είμαι παγωμένη συναισθηματικά. Ευελπιστώ να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα στο άμεσο μέλλον, αλλιώς πόση υπομονή να κάνει ένας άνθρωπος;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Απογοητευμένη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News