Πενήντα λεπτά. Τόσο κρατάει η συνεδρία. Στην αρχή με τρόμαζε αυτή η χρονική ακρίβεια. Πώς χωράει ο πόνος σε συγκεκριμένο πλαίσιο; Πώς σταματάς στη μέση μιας σκέψης επειδή… τελείωσε η ώρα;
Την πρώτη φορά δεν ήξερα τι να πω. Τη δεύτερη είπα πολλά, με τρόπο αμήχανο, σαν να ξεφορτωνόμουν σκουπίδια. Την τρίτη άρχισα να μπαίνω. Όχι σε εκείνη. Σε μένα.
Στην ψυχοθεραπεία περίμενα κάπως να «λυθώ». Να φύγει το βάρος, να καταλάβω, να γίνω κάτι άλλο. Αλλά δεν συνέβη έτσι. Συνέβη αλλιώς. Ήσυχα, σχεδόν αόρατα. Σαν να χτίστηκε ένα εσωτερικό παγκάκι, κάπου βαθιά μέσα μου, για να μπορώ να κάτσω. Να ανασάνω. Να μη φεύγω από μένα κάθε φορά που κάτι με πονάει.
Συνέβη και το εξής παράδοξο: άρχισα να νιώθω συμπάθεια για το κομμάτι του εαυτού μου που απέφευγα πιο πολύ. Εκείνο που πενθεί, που χάνει τον έλεγχο, που δεν τα καταφέρνει πάντα. Αυτό το κομμάτι μπήκε κι αυτό στο δωμάτιο.
Και τελικά, το πενηντάλεπτο έγινε ιερό. Μια μικρή εβδομαδιαία γιορτή αλήθειας, χωρίς μπαλόνια, χωρίς ευχές. Μόνο σιωπές, παύσεις και κάτι δάκρυα που δεν ζητούσαν συγγνώμη.
Αν με ρωτήσεις τώρα τι κερδίζεις από την ψυχοθεραπεία, δεν θα σου πω ότι αλλάζεις. Θα σου πω ότι αρχίζεις να μένεις. Εκεί. Στον εαυτό σου. Και να μην τον φοβάσαι τόσο.
Jo.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Jo
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτή η δημόσια εξομολόγηση, ας γίνει φάρος ελπίδας σε όσους παλεύουν με τα σκοτάδια τους.
Σας είμαι ευγνώμων που βρήκατε το θάρρος να μας το γράψετε εδώ.
Τελεία.
Η ψυχοθεραπεία δεν σε αλλάζει, σε βοηθάει να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου .
Η επιστολή σου δίνει αισιοδοξία και ελπίδα σε εκείνους που θέλουν να βοηθηθούν.
Συνέχισε έτσι!
Μια αγκαλιά απο εμένα!
Γνωριμία κι αποδοχή του εαυτού. Ναι…
Προφανώς φίλη βρήκες τον κατάλληλο ψυχοθεραπευτή.
Αχ τι ωραιο <3 ειχα αναγκη να το διαβασω αυτο!
💖 όμορφο πολύ