Καλησπέρα 
αρχικά είμαι γυναίκα 28 ετών και είναι η πρώτη φορά που γράφω εδώ. Θα σας πω την δική μου ιστορία που νιώθω ότι με τρώει κάθε μέρα ψυχικά άλλοτε πολύ και άλλοτε λίγο.
Όταν ήμουν 19 ετών έκανα σχέση με ένα πάρα πολύ καλό παιδί με αγαπούσε, με στήριζε, ήταν από καλή οικογένεια με αρχές και γενικά ήταν παιδί μαλαμα που λέμε… Δεν τα έφτιαξα μαζί του από έρωτα απλά πειραματιζομουν.. να όμως που ταιριάξαμε τόσο και η σχέση διήρκησε 7 χρόνια σχεδόν.
Μέσα σε αυτά τα χρόνια συγκατοικησαμε, πηγαίναμε τις διακοπές μας, είχε και ο καθένας την δική του ζωή με οικογένεια, φίλους κ τα λοιπά αλλά πάντα ήμασταν προτεραιότητα ο ένας για τον άλλον.
Όλα καλά ως εδώ αλλά εγώ ένιωθα πάντα ότι δεν έχω ερωτευτεί ποτέ πραγματικά και όσο περνούσαν τα χρόνια όταν μου δινόταν η ευκαιρία φλέρταρα με άλλους αλλά ποτέ δεν έφευγα από την σχέση (κάκιστα το ξέρω).. κάποια στιγμή επιστρέφω στην πόλη μου και μου στέλνει ένας τύπος να πάμε για καφέ… Δυστυχώς πήγα…
Τρελάθηκα από τον τρόπο που με προσέγγισε, από την εμφάνιση του και γενικά απ’ όλο το vibe που εξέπεμπε… Τα έχασα..τον ερωτευτηκα.
Ξεκίνησα σχέση μαζί του χωρίς να μπορώ να πω στο αγόρι μου ότι πρέπει να χωρίσουμε.. μου ήταν δύσκολο να αποχωριστώ σχέση ζωής αλλά ήταν σαν να έπεφτα σε κινούμενη άμμο όταν έβλεπα τον άλλον. Με τον καινούργιο είχαμε ένα καβγά και νόμιζα ότι χωρίσαμε.
Στο μεταξύ κατεβαίνει το αγόρι μου στην πόλη μου να με δει και σκέφτομαι “τι @@ είναι αυτές που κάνω, έχω τόσο καλό άνθρωπο και του φέρομαι έτσι;” Εν τέλει παιδιά αναγκάστηκα και του είπα όλη την αλήθεια.. ότι είμαι με άλλον κ έχω προχωρήσει μαζί του. Ένιωσα τόσο φθηνή, τόσο τιποτένια…
Τον διέλυσα και ταυτόχρονα ένιωσα ότι διέλυσα και τον εαυτό μου. Ενώ ήταν έτοιμος να με συγχωρήσει του είπα ότι είμαι ερωτευμένη με εκείνον και θέλω να ζω μαζί του. Ξέχασα να αναφέρω ότι πριν γίνουν αυτά του είχα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ότι δεν νιώθω όπως πρώτα και ότι στην ουσία δεν έχουμε σχέση αλλά δεν έφευγα οριστικά οπότε κ αυτός δεν με πιστευε. Και πάλι όμως δεν δικαιολογούμαι.
Στο παρόν τώρα… Είμαι με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα αλλά δεν είναι τίποτα ρόδινο… Εκτός από το σεξ αλλά αυτό από μόνο του δεν φτανει.. είναι χειριστικος και η σχέση σε ήπιο βαθμό είναι κακοποιητικη.
Το θέμα είναι ότι απορώ πως έχασα τον εαυτό μου και είμαι ακόμα με αυτόν τον άνθρωπο και δεν έχω την δύναμη να τον εγκαταλείψω (μένουμε κ μαζί) και δεύτερον πως εγώ φέρθηκα τόσο σκάρτα στον άνθρωπο που πάντα έχω στην καρδιά μου…
Από τότε αυτοτιμωρουμαι καθημερινά με τον τρόπο μου και θεωρώ ότι δεν μου αξίζει να ζήσω τίποτα καλό και όταν μου συμβαίνει κάτι δυσάρεστο θεωρώ πως είναι θεία δίκη και το δέχομαι ευχαρίστως σαν να είναι η τιμωρία μου.
Συγνώμη για όλο αυτό απλά δεν έχω που να το πω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Άπιστη και τιμωρημένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Έκανες τον στάνταρντ συμβιβασμό να είσαι με το “καλό παιδί” από τα 19… ε και έπαθες το κλασικό που συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Εμαθες να βλέπεις τις σχέσεις σου πρακτικά οπότε θεοποίησες τον πρώτο παπάρα που σου έβγαλε ψίγματα ερωτισμού. Ταυτόχρονα δεν έμαθες ποτέ να είσαι μόνη σου. Περιμένεις να πιάσεις το επόμενο κλαδί για να αφήσεις το προηγούμενο…. The perfect victim. Άσε τα “καλά παιδιά” που δεν γουστάρεις ήσυχα, άσε και τους κακοποιητικούς παπάρες και μπες στη διαδικασία να γνωρίσεις τον εαυτό σου. Αν δεν κάτσεις μόνη σου, δεν θα καταλάβεις τι έχεις ανάγκη από μια σχέση. Κ… Διαβάστε περισσότερα »
Άι γεια σου, σε παρόμοιο συμπέρασμα έφτασα και εγώ. Αφού η γραφουσα έχει δέκα χρόνια που είναι συνεχόμενα σε σχέση. Εννοείται ότι θα δυσκολεύεται να βάλει ένα τέλος και να μείνει μόνη τους, αφού έχει ξεχάσει πως είναι.
Θα σου πω ενα μυστικό. Δεν είναι ή ο ένας ή ο άλλος. Με τον πρώτο η σχέση τελείωσε, όπως τελειώνουν οι περισσότερες σχέσεις. Και με τον δευτερο τελείωσε, όπως τελειώνουν οι περισσότερες σχέσεις.
Αυτο που χρειάζεται να κανεις ειναι να μεινεις ενα διαστημα μονη σου ωστε να αποκτησεις σχεση με τον εαυτό σου, καθώς είναι η μονη σχεση που δεν θα τελειωσει ποτε.
Ετσι ειναι η ζωη μας, αν δεν ζησουμε τα λαθη μας δεν τα καταλαβαινουμε. Αν δεν κανουμε ενδοσκοπηση τα επαναλαμβανουμε ξανα και ξανα. Δε χρειαζεται να αυτοχαστουκιζεσαι λοιπον!
Κανενας απο τους δυο δεν ειναι ο αντρας της ζωης σου, μπηκαν στη ζωη σου για να σε φερουν πιο κοντα στο να γνωρισεις τον εαυτο σου και τον κοσμο.
Στην τελευταία παράγραφο έδωσες την απάντηση στο γιατί μένεις σε αυτή τη σχέση. Αυτομαστιγώνεσαι γιατί δεν σε κάλυπτε η σχέση των 7 χρονων; Όσο καλό παιδί και να ήταν, δεν περνούσες καλά. Έπρεπε να μείνεις όλη σου τη ζωή μαζί του; Και είναι απόλυτα φυσιολογικό που έψαχνες κάτι άλλο. Οι ανάγκες μας αλλάζουν. Είναι σχεδόν απίθανο να μείνεις με τον άνθρωπο που γνώρισες στα 19 σου, η ζωή μας χρειάζεται εμπειρίες. Δες αυτά που σου συμβαίνουν ως μαθήματα ζωής. Να μάθεις να φεύγεις όταν κάτι τελειώνει και το σημαντικότερο, να μάθεις να φεύγεις από κακοποιητικές και χειριστικές σχέσεις. Σε δολοφόνους… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτοτιμωρείσαι μένοντας σε μια κακοποιητική σχέση.
Χάνεις τη ζωή σου για ποιό λόγο; επειδή έπρεπε να συνεχίσεις να ανήκεις σε ένα καλό παιδί, που προφανώς και δεν άκουγε ότι ήθελες να το χωρίσεις, και όταν τελικά ένοωσε ή συνειδητοποίησε ότι το έκανες ήρθε να σε ελέγξει;
Μένεις με έναν κακοποιητικό άνθρωπο για να τιμωρείς το κορίτσι που δεν ήταν τόσο φρόνιμο όσο απαιτεί η πατριαρχια;
Χώρισε και μείνε μόνη σου για λίγο καιρό. Να δεις πρώτα τί θέλεις εσύ. Αφιέρωσε χρόνο στην εαυτή σου, μέσω εργασίας, σπουδών, χόμπι, εθελοντισμού, φιλίας.
Ίσως δε μένεις για να αυτό τιμωρείσαι, ίσως μένεις μέχρι με βρεθεί ο επόμενος. Σκέψου ότι και στην προηγούμενη σχέση σου, ενώ είχες ήδη συνηδειτοποιησει ότι δεν σε καλύπτει, περίμενες να εμφανιστεί το τρίτο πρόσωπο και μετά κινητοποιήθηκες. Μήπως και σε αυτή την περίπτωση περιμένεις ένα άλλο τρίτο πρόσωπο (όχι για να απαντήσεις απαραίτητα) να έχεις ένα σίγουρακι πριν φύγεις από τη σχέση? Γιατί όπως το βλέπω εγώ. Σχεδόν δεκα χρονια τώρα μόνη σου με τον εαυτό σου δεν έχεις μείνει ποτέ. Ίσως αυτό φοβάσαι και δεν αυτό τιμωρείσαι και ας λες αυτό στον εαυτό σου ως δικαιολογία. Υπάρχουν πολλοί… Διαβάστε περισσότερα »
Σκάρτη, άτιμη, φθηνή, προδότρα, καταδικασμένη από το Θεό για τις βαριές σου αμαρτίες… ετεροκαθορισμένη από τα αφηγήματα άλλων για το σωστό και το λάθος από τα 19 (προφανώς και νωρίτερα) μέχρι σήμερα, να τι είσαι. Και βολεμένη πίσω από όλο αυτό το δραματικό αφήγημα επίσης, γιατί σου δίνει πάτημα να μένεις μέσα σε λάθος επιλογές που σε κάνουν δυστυχισμένη και να τις “ερμηνεύεις”‘ με κάποιο τρόπο που σου επιτρέπει να τις συντηρείς. Συγγνώμη για όλο αυτό αλλά δεν έχεις που αλλού να το πεις;;; Γιατί συγγνώμη προς εμάς; Μας έκανες κάτι που μοιράστηκες την ιστορία σου; Γιατί δεν έχεις που… Διαβάστε περισσότερα »
Άρχισε ειδικό!
Επαναλαμβάνεις το μοτίβο «κάθομαι εκει που δεν καλύπτομαι και δεν μπορώ να μείνω μόνη»
Η σχέση με τον πρώην είχε τελειώσει…
Αν δεν κολλούσατε με τον τωρινό θα βρισκόταν άλλος ίσως καλύτερος ίσως χειρότερος.
Που βοηθάει να σκέφτεστε το παρελθόν δεν το καταλαβαίνω,σας λείπει αδερφός γιατί μάλλον έτσι τον βλέπατε.
Πάρτε βαθιές ανάσες και αποφασίστε να μείνετε ένα διάστημα μόνη σας,δίχως γκομενικά τερτίπια τότε μόνο θα καταλάβετε τις ανάγκες σας.
Καταρχήν τίποτα το φτηνό δεν υπάρχει εδώ. Απλώς έκανες δυο σχέσεις που δεν τράβαγαν πολύ (η πρώτη χλιαρή, η δεύτερη ίσως εκτός του νόρματιβ του δικού σου). Ο λόγος που δεν τους χωρίζεις είναι ότι ΔΕΝ είσαι ερωτευμένη με κανέναν από τους δύο. Και ενδεχομένως να μην έχεις ερωτευτεί και ποτέ. Προσπαθείς να ερωτευτείς. Ο έρωτας όμως είναι μπάσταρδος. Εμείς (υπ)ακούμε σ εκείνον (όχι το ανάποδο). Ο έρωτας δε θα έρθει να σε καλύψει. Αλλά να σε εκθέσει, να σε βγάζει έξω από τα νερα σου, έξω από το ‘βολικό’ σου. Σπανίως ο έρωτας θα σου ταιριάξει, θα σου κάνει… Διαβάστε περισσότερα »
Μια διόρθωση:
“κάτι δυνατότερό του ώστε να το κινήσει, να του δώσει κατεύθυνση, τροχιά” —> αυτή η δύναμη λέγεται κεντρομόλος.
Η φυγόκεντρος δύναμη, αντίθετη σε φορά της κεντρομόλου, δεν είναι πραγματική δύναμη και προκύπτει από την αδράνεια του αντικειμένου για ευθύγραμμη κίνηση.
Καλα ειμαι άσχετη από φυσική. Εννοούσα δύναμη εξωτερική/ αντίθετη του εαυτού.
(θενκς)