Καλησπέρα σε όλη την παρέα!
Σας διαβάζω φανατικά και ήρθε η ώρα να θέσω και εγώ το ερώτημα μου σχετικά με ένα φλέγον ζήτημα.
Είναι ΟΚ να απαγορεύουν επιχειρήσεις (ξενοδοχεία και εστίαση κυρίως) την είσοδο σε μικρά παιδιά;
Η αφορμή για να σας γράψω ήρθε κάπως απρόσμενα όταν τυχαία σε κριτική για κάποιο μαγαζί διάβασα ότι απαγορεύει την είσοδο σε παιδιά κάτω των 14 ετών. Έπειτα έκανα σχετικές αναζητήσεις και ανακάλυψα ότι είναι πολιτική κάποιων επιχειρήσεων.
Για να είμαι ειλικρινής, εδώ και αρκετά χρόνια αποφεύγω τις καφετέριες και τους χώρους που μπορεί να κάθονται οικογένειες με μικρά παιδιά λόγω κυρίως της φασαρίας και της ανακατωσούρας που επικρατεί. Πρόσφατα αποφασίσαμε να κάτσουμε με το σύντροφό μου σε αγαπημένη καφετέρια που φιλοξενούσε παιδικό πάρτυ στον εξωτερικό της χώρο και δεν μπήκαμε μέσα λόγω καπνίσματος του συντρόφου.
Γινόταν λίγο έξω πανικός, τον οποίο προσπαθούσα να ξεπεράσω, αφοσιωμένη στη συζήτηση που είχαμε με το σύντροφο. Κάποια στιγμή λοιπόν ένα παιδάκι γύρω στα 10 ήρθε και μου πήρε την τσάντα που είχα στο κάθισμα δίπλα μου και κίνησε να φύγει. Προλάβαμε ευτυχώς και το σταματήσαμε, πήραμε την τσάντα πίσω και του εξηγήσαμε ότι είναι δική μας. Οι γονείς, οι οποίοι κάθονταν πίσω μας δεν γνωρίζω αν το είδαν πάντως σίγουρα δεν αντέδρασαν.
Από τις χειρότερες εμπειρίες φυσικά είναι στη θάλασσα όταν σου πετάνε άμμο και κανείς από τους γονείς δεν ασχολείται ή όταν στην καφετέρια σε τριγυρνάνε διαρκώς, σκουντώντας το τραπέζι, στην προσπάθειά τους να παίξουν. Να αναφέρω, όπως λίγο πολύ φαίνεται, πως δεν είμαι φαν της παιδικής ηλικίας οπότε αποφεύγω όσο γίνεται μέρη που συχνάζουν μικρά παιδιά.
Ωστόσο, είναι ηθικό (και νόμιμο;) να απαγορεύεις την είσοδο στα μικρά παιδιά σε μια επιχείρηση που δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε ενήλικους; Είναι δικαίωμα του εκάστοτε καταστηματάρχη να εφαρμόζει ένα τέτοιο μέτρο στο μαγαζί του; Είναι απόρροια της αδυναμίας των γονέων να ελέγξουν τα παιδιά τους σε δημόσιο χώρο;
Στην αντίπερα όχθη, αξίζει να σημειωθεί, ότι υπάρχει κάπου στην Ελλάδα ένα ορεινό ξενοδοχείο, όπως πληροφορήθηκα από τον ιδιοκτήτη του, που απευθύνεται μόνο σε οικογένειες. Όταν τον ρώτησα για ποιο λόγο δεν δέχεται άλλους πελάτες, πλην οικογενειών, μου απάντησε “Μα ποιος θα έρθει σε ένα ξενοδοχείο που είναι αποκλειστικά δομημένο πάνω στην οικογένεια με παιδιά και έχει δραστηριότητες για παιδιά; Ποιος θα μπορέσει να χαλαρώσει όταν γύρω του τρέχουν/παίζουν/φωνάζουν παιδιά;” Πάντως και ο ίδιος επισήμανε πως πολλές οικογένειες όταν φεύγουν ο χώρος είναι βανδαλισμένος και πως οι γονείς αδυνατούν να επιβάλλουν κάποιους στοιχειώδεις κανόνες στα παιδιά τους.
ΥΓ : Δεν είναι όλοι οι γονείς ή τα παιδιά το ίδιο αλλά ρε παιδιά, εμείς γίναμε λιγότερο ανεκτικοί ή τα παιδιά στις μέρες μας περισσότερο απείθαρχα σε σχέση με το πριν; Δεν είμαι φαν της αυστηρής πειθαρχίας αλλά, τρόπος να συνυπάρχουμε ειρηνικά όλοι δεν υπάρχει εν έτη 2025; Η λύση είναι ή αυστηρή πειθαρχία ή ασυδοσία;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη?
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
(Όχι πάλι κόλαση το Ά,μπα)… Λοιπόν καταρχάς είναι απολύτως νόμιμο και συμβαίνει να περιορίζονται ηλικιακά κάποιοι χώροι όπως κλάμπ άνω των 18, καζίνο άνω των 21. Δεν περιορίζουν πχ μόνο την κατανάλωση αλκοολ ή τον τζόγο αλλά και την πρόσβαση αυτή καθεαυτή. Το τρίχρονο δεν θα εθιστεί στο τζόγο αλλά θα τρέχει ανάμεσα στα πόδια πελατών on edge. Επίσης απολύτως λογικό μου φαίνεται να περιορίζεται η είσοδος ενηλίκων που δεν συνοδεύουν παιδί, σε χώρους που πρωταρχικά απευθύνονται σε παιδιά. (Το γιατί είναι προφανές) Προσωπικά θεωρώ απολύτως αποδεκτό να υπάρχουν child free χώροι (και γάμοι btw) γιατί πολύ απλά σε έναν… Διαβάστε περισσότερα »
Single εννοω μόνους τους, όχι χωρίς σχέση 😂
Συγνώμη, μόνο αυτό: το μετατραυματικό στρες πώς κολλάει; Δεν είναι απαραίτητο ότι τα άτομα με τραύματα είναι πιο επιρρεπή στη γκρίνια (γκρίνια το θεωρώ να ενοχλήσε από το παιδί/ παιχνίδι). Το αντίθετο θα έλεγα. Εγώ τουλάχιστον που έχω ένα σωρό τραύματα, πάντα μου άρεσε πολύ να χαζεύω το πώς παίζουν τα παιδιά, όπως και το να παίζω η ίδια (είτε με παιδιά είτε με ενήλικες). Το βρίσκω χαλαρωτικό και ευχάριστο, μου βγάζει είτα ζήλο (ευχάριστο) είτε slackerness (φεύγει το μυαλό μου)
Εχω γωστό στον εθελοντισμό που αποφεύγει χώρους με μικρά παιδιά λόγο πιθανότητας ξαφνικών θορύβων και ουρλιαχτών που τον κάνουν trigger. Και στα τρένα πηγαίνει στα quite carriages. Φαντάζομαι έχει να κάνει με το τραύμα αλλά και το πως το μεταβολίζει ο καθένας.
Δεν λειτουργεί σε όλους το ίδιο το μετατραυματικό στρες. Σε κάποιους οι έντονοι θόρυβοι, συγκεκριμένες ηχητικές συχνότητες και γενικοτερα η αναστάτωση κάνει τριγγερ στο PTSD. Σε άλλους παλι η συναναστροφή με παιδιά μπορεί να λειτουργεισει και ψυχοθεραπευτικά. Είναι ανάλογα τον άνθρωποι, το γεγονος που προκάλεσε το PTSD, την φάση και πολλά άλλα
(απαντω εδώ) Δε διαφωνώ (πολύ). Ελαφρώς μόνο: -το βρίσκω κάπως μίζερο (γενικότερα) να κατηγοριοποιούμε τους ανθρώπους τόσο κάθετα με βάση τα τραύματά τους. Γενικώς οι κατηγοριοποιήσεις/ διακρίσεις μου τη δίνουν. Και είμαι του undo the category. Αλλά ειδικά τώρα η συγκεκριμένη διάκριση, και μάλιστα στο συγκεκριμένο ζήτημα μου φάνηκε κάπως. Δηλ οκ, δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί οι τραυματισμένοι, ώστε να έχουμε άλλες οδηγίες χρήσης του δημόσιου χώρου ως κατηγορία. Ναι, ίσως κάποιοι ενοχλούνται. Υποθέτω όμως ότι παραμένουμε στο επίπεδο της εξαίρεσης. Ή τελοσπάντων δεν ξέρω αν η συχνότητα της ενόχλησης αυξάνεται ανάμεσα στους ανθρώπους με τραύματα συγκριτικά με όλους… Διαβάστε περισσότερα »
Κάτσε να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν λέω πουθενά (και δεν το πιστεύω) ότι πρέπει να διαχωρίζουμε τα άτομα με αυτισμό, ptsd ή ότιδήποτε άλλο από τους υπόλοιπους ενήλικες, ούτε να τα απομακρύνουμε από τα παιδιά. Όμως ΚΑΠΟΙΟΙ άνθρωποι με ευαισθησία σε ορισμένους θορύβους καλό είναι να έχουν την επιλογή συγκεκριμένων χώρων ώστε να μπορούν να κοινωνικοποιηθούν και να χαλαρώσουν όπως οι υπόλοιποι. Άλλωστε και πολλοί που δεν έχουμε κάποιου τέτοιου είδους πάθηση δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε ανάμεσα σε τσιρίδες. Υπάρχει επαρκές κοινό για όλα. Επίσης δεν τίθεται θέμα συμφωνίας ή διαφωνίας. Δεν κάνουμε διάγνωση. Κάποιοι άνθρωποι με ptsd (τυχαίνει να γνωρίζω… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ είμαι φαν των επιχειρήσεων που απευθύνονται σε συγκεκριμένο κοινό να σου πω την αλήθεια κι ας έχω παιδί. Δε θεωρώ ότι αυτό γίνεται λόγω της “ασυδοσίας”, αλλά γιατί προωθούν συγκεκριμένες υπηρεσίες. Πχ υπάρχουν ξενοδοχεία που δεν δέχονται παιδιά. Πας για σεξ, σπα, χαλάρωση , φλερτ. Υπάρχουν ξενοδοχεία αποκλειστικά για οικογένειες. Πας , τα παιδιά θα βρουν σίγουρα απασχόληση γιατί συνήθως οργανώνουν και διάφορα παιδικά δρώμενα, όπως κυνήγι θησαυρού, ομαδικά παιχνίδια, έχουν ναυαγοσώστες και ανθρώπους που ασχολούνται, οπότε και τα παιδιά περνούν καλά και οι γονείς ξεκουράζονται. Υπάρχουν ξενοδοχεία που δεν επιτρέπουν κατοικίδια γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τα φοβούνται ή… Διαβάστε περισσότερα »
Εντάξει δεν είναι και το απαρτχάιντ. Μια χαρά κι ηθικο και νόμιμο είναι και μακάρι να υπήρχαν παραπάνω διαχωρισμένοι χώροι γιατί μη νομίζεις και για μας τους γονείς άγχος είναι. Τα παιδιά όταν παίζουν συνήθως είναι θορυβώδη, θα κυνηγιούνται, θα φωνάζουν ,θα γελανε, θα μαλώνουν. Οι περισσότεροι χώροι κατάλληλοι για παιδιά είναι ακριβοί κι είναι και λίγοι. Τωρα αν μιλάς για τους δημόσιους χώρους, πάρκα ,πλατείες ,παραλία και τα συναφή. Ε, εκεί θέλει ανοχή απ’ όλους. Ούτε τα παιδιά να είναι ανεξέλεγκτα και να κάνουν ότι θέλουν (πχ μπουγελο στην πλατεία ανάμεσα σε ανθρώπους που απολαμβάνουν τη βόλτα τους, )… Διαβάστε περισσότερα »
Δε καταλαβαινω που κολλαει το ‘ηθικο’
Κατα αλλα ναι, και στην ελλαδα και σε πολλες αλλες χωρες υπαρχουν ξενοδοχεια ‘adults only’ γιατι πολυ απλα πολυς κοσμος θελει να παει διακοπες και να μην εχει παιδακια να τρεχουν πανω κατω σε πισινες, να ουρλιαζουν τα βραδια κλπ. Δεν ειναι κατι το παραξενο.
Τι παει να πει ηθικό; Δεν υπάρχει μια καθολική ηθική που να βρίσκει σύμφωνους τους πάντες και εκει έρχεται ο νόμος που απαγορεύει αυτά τα οποία δεν πρέπει να γίνονται ωστε να λειτουργεί ομαλά η κοινωνία. Σίγουρα είναι νόμιμο αλλιώς δεν θα συνέβαινε.
Δεν ξέρω τι παίζει στην Ελλάδα αλλά σε άλλες χώρες έχω ακούσει ότι μια επιχείρηση πρέπει να πληρεί κάποια συγκεκριμένα στάνταρ ασφαλείας για να μπορεί να εξυπηρετήσει παιδιά κάτω από μια ηλικία. Αν δεν πληρεί τα συγκεκριμένα στάνταρ παιδιά δεν μπορεί να βάλει μέσα θέλει δεν θέλει. Οπότε σκέψου και αυτόν τον παράγοντα εκτός της ηθικής.
Καλά τώρα εσύ, τί ακριβώς επιθυμείς; τη χρυσή τομή;
Από τη μία σε ενοχλούν και από την άλλη ενδιαφέρεσαι για τη νομιμότητα απαγόρευσης παιδιών.
Το νομικό θα χρειαστεί googlάρισμα, λογικά κάποια αυθαιρεσία θα υπάρχει.
Εκτός αν οι υπηρεσίες αφορούν σε ενήλικα άτομα ( αντίστοιχος ΚΑΔ), που αμφιβάλλω αν θα ήθελαν να δεσμευτούν οι επιχειρήσεις, το κέρδος τους κοιτάζουν.
Anyway το πρόβλημα σου είναι οι γονείς κι όχι τα παιδιά.
Το πρόβλημα δεν είναι τόσο με τις επιχειρήσεις που ξεκαθαρίζουν ότι δεν δέχονται παιδιά ή αντίθετα είναι μόνο για οικογένειες. Εκεί και τα πράγματα είναι απλά και είναι σωστό να υπάρχουν και τα δύο. Το πρόβλημα είναι όταν πρόκειται για μαγαζιά ή ξενοδοχεία που δεν κάνουν διακρίσεις και δε γίνεται να κάνουν κιόλας και οι γονείς αλλά και οι ιδιοκτήτες δεν σέβονται όσους δεν έχουν παιδιά. Μου είναι αδιάφορο αν πάω σε μια ταβέρνα και είναι γεμάτη με οικογένειες με μικρά παιδιά στα τραπέζια. Αλλά απαιτώ να μη μου χαλάσει κάποιος το φαγητό. Είτε αυτό είναι τσιρίδες μικρών παιδιών που… Διαβάστε περισσότερα »