Αγαπητό α μπα,
Είμαι 5.5 χρόνια σε σχέση και πριν από ένα χρόνο μετακομίσαμε μαζί στο εξωτερικό.
Γενικά, πάντα εγώ ήμουν πολύ οργανωτικός άνθρωπος που αναλάμβανε τα πάντα σε ένα σπίτι και για μένα αλλά και για την σχέση μου. Αλλά από τότε που ήρθαμε στο εξωτερικό νοιώθω ότι έχω χάσει λίγο την μπάλα.
Είναι πολλά για μένα, προσπαθώ να συγκεντρώσω το μυαλό μου με όλα τα νέα δεδομένα και έχω πέσει πολύ ψυχολογικά. Μου είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστώ τα δικά μου και το να τραβάω και κάποιον άλλο έχει γίνει πολύ δύσκολο.
Εξηγώ στη σχέση μου ότι πρέπει κι αυτός να γίνει πιο υπεύθυνος και να βοηθάει περισσότερο, αλλά δεν καταλαβαίνει. Έχει κάνει βήματα προόδου αλλά ακόμα έχει πολύ δρόμο για να φτάσει στο σημείο που θέλω εγώ. νοιώθω κάποιες φορές ότι μεγαλώνω ένα παιδί και πραγματικά δεν είναι αυτό που μπορώ να διαχειριστώ αυτή την στιγμή.
Νοιώθω ότι όλο δίνω και δεν παίρνω. Τι να κάνω για να τον κάνω να καταλάβει;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κατερίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να τον αφήσεις να ενηλικιωθεί. Δεν είσαι η μαμά του να του καθαρίζεις, να του ψωνίζεις κλπ. Μην προσπαθείς να τον οργανώσεις άστο να το κάνει μόνος του. ‘Η καταμερίστε τις εργασίες, εγώ ψωνίζω εσύ μαγειρεύεις. Εγώ σκουπίζω εσύ βάζεις πλυντήριο κλπ. Κι αν αυτό δεν πιάνει κάνεις εσύ τα δικά σου κι αυτός τα δικά του περαν των κοινών (λογαριασμοί πχ) που τα καταμερίζεστε κατα κάποιον τρόπο. Φαντάζομαι τα πράγματα ήταν έτσι και στην Ελλάδα, τότε πως ακριβώς το αντιμετώπιζες; Τα έκανες όλα εσύ; Τότε δεν ένοιωθες οτι μεγάλωνες ένα παιδί; Αν ο σύντροφός σου πάντως είχε συνήθίσει αυτή… Διαβάστε περισσότερα »
Το πρόβλημα ποιο είναι; Ότι δε βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού; Συγγνώμη, αλλά δεν κατάλαβα.
Αν είναι αυτό, συζούσατε πριν πάτε εξωτερικό; Νομίζω έχει κενά η ιστορία. Αν καποι@ έχει καταλάβει, ας μου πει κ μένα!
Κατ’ αρχήν χρειάζεται η ίδια να εμπεδώσεις ότι δεν “βοηθάει” αλλά αναλαμβάνει το μερίδιο που του αναλογεί. Συμμετέχει (οφείλει να συμμετέχει) ισότιμα.
Επειδή μέχρι τώρα μάλλον δεν χρειάστηκε να μπει σε αυτή τη λογική (λίγο η ανατροφή, λίγο και η δική μας νοοτροπία που τα παίρνουμε όλα πάνω μας και φορτωνόμαστε δουλειές, ευθύνες, υποχρεώσεις για να δείξουμε πόσο καλές είμαστε), δώσε (αν και δεν πρέπει) μικρή πίστωση χρόνου, αλλά να είσαι σαφής και συνεπής. Κυρίως απέναντι στον εαυτό σου. Αν προσαρμοστεί, έχει καλώς. Αν όχι, η σχέση σας περνάει σε άλλη φάση και χρειάζεται να πάρεις τις αποφάσεις σου.
Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια ανάγκη για έλεγχο κ οργάνωση των πάντων.Εκείνος θέλει να είστε οργανωμένοι κ να τα έχετε όλα υπό έλεγχο αλλά να τα κάνεις εσύ όλα;Ή είναι γενικά ένας πιο άνετος άνθρωπος που πάει με το κύμα;
Το ότι ο σύντροφός σου έχει κάνει πρόοδο προς την κατεύθυνση που προτείνεις είναι σημαντικό, μην το λαμβάνεις ως δεδομένο.Πιστεύω ότι κι εσύ κατανοεις πως οπως ακριβώς θες εσύ, μπορεί να μην γίνουν ποτέ τα πράγματα.
Συζητα πως νιώθεις κ τι έχεις ανάγκη κ ρωτα κι εκείνον το ίδιο. Ίσως κ εκείνος να μην περνάει εύκολα.
Γράφουσα αισθάνομαι ότι η ιστορία που περιγράφεις είναι το αποτέλεσμα του βασικού προβλήματος της σχέσης που βρίσκεται στις τελευταίες δυο προτάσεις. Μπορεί να είναι και μοτίβο που επαναλαμβάνεις σε όλες σου τις σχέσεις και δεν είναι υγιές. Λογικό κάποια στιγμή να κλατάρεις.
Η σχέση μάλλον δεν σώζεται γιατί δεν είναι ισότιμη.
“Γενικά, πάντα εγώ ήμουν πολύ οργανωτικός άνθρωπος που αναλάμβανε τα πάντα σε ένα σπίτι και για μένα αλλά και για την σχέση μου” Ο συντροφος σου το ξερει και το εκμεταλλευεται αυτο.