Γεια σε όλους!
Ειμαι γυναίκα 30 ετών και θα ήθελα να γράψω για όλα αυτά που με καταπιέζουν και με πνίγουν από την εφηβική μου ηλικία.
Στα 13 μου οι γονείς μου χώρισαν.Αποφάσισα πως ήθελα να μείνω με τον μπαμπά και ακολούθησε μαζί και ο μικρότερος μου αδερφός.
Αφού λοιπόν έγινε αυτό πήγαμε με τον πατέρα μου και τον αδερφό μου να ζήσουμε μαζί με την γιαγιά που είχε δικό της σπίτι και ζούσε και εκείνη μόνη.Δεν θα ήθελα να αναφέρω τους λόγους διαζυγίου των γονιών μου ούτε το τι τραύματα άφησε αυτό μέσα μου που τα κουβαλάω ακόμα και σήμερα.
Θα σας γράψω πως από την στιγμή αυτή εγώ ένα κοριτσάκι 13-14 ετών πήρα τον ρόλο της νοικοκυράς στο σπίτι με ελάχιστη βοήθεια από την γιαγιά που λόγω ηλικίας δεν μπορούσε να ασχοληθεί με πολλά στο σπίτι. Μου δόθηκε ένας ρόλος που παρόλο δεν μπορούσα να βγάλω εις πέρας κυρίως ψυχολογικά εγώ τον υπομένω μέχρι σήμερα.
Δεν έζησα εφηβική ηλικία δεν σπούδασα δεν είχα ενδιαφέροντα παρά μόνο τις δουλειές του σπιτιού.
Στο σήμερα λοιπόν έχω μια σχέση που κρατάει πολλά χρόνια και τα τελευταία 5-6 εγώ πηγαινοέρχομαι μια φορά τον 1-1,5 μήνα Αθήνα επαρχία αφού ο σύντροφος μου είναι από χωριό.Ο λόγος;
Για τις δουλειές του σπιτιού,για να τους καθαρίζω διότι μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια δεν μπόρεσαν να βρουν μια γυναίκα για να τους βοηθάει.Ακούγεται εξωπραγματικό το ξέρω.Λόγο του ότι η γιαγιά μου πλέον είναι αρκετά μεγάλη με πολλά προβλήματα υγείας κάνει την κατάσταση ακόμα χειρότερη δημιουργώντας μου τύψεις που δεν είμαι εκεί να τους βοηθάω.
Ο αδερφός μου λείπει σχεδόν όλη μέρα από το σπίτι λόγω δουλειάς το ίδιο και ο πατέρας μου.Δεν μπορώ καν να εργαστώ όλα αυτά τα χρόνια γιατί πηγαινοέρχομαι.Όλοι τους αγκιστρώθηκαν από μένα μη καταλαβαίνοντας το πόσο κακό μου κάνουν.
Έφτασα τα 30 για να καταλάβω ότι η οικογένεια μου με εκμεταλλεύεται.Όταν μιλάμε στο τηλέφωνο με όποιον και από τους 3 και να μιλήσω η μόνιμη ερώτηση είναι ‘πότε θα ερθεις;‘Όλο αυτό ψυχολογικά με έχει διαλύσει βγάζοντας μου και πολλά ψυχοσωματικά.Ο σύντροφος μου που είναι ο πιο καλός και πιο καλόβολος άνθρωπος που ξέρω απορώ πως δεν έχει εκραγεί ακόμα μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια.Οταν μιλάω με τον πατέρα μου πάντα τον ακούω πελαγωμένο.Με την κατάσταση της γιαγιάς με το σπίτι και τον αδερφό μου που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα.Εχω τρενάρει την ζωή μου.Δεν παντρεύομαι,αποφεύγω να μείνω έγκυος γιατί σκέφτομαι εκείνους.Κάθε λεπτό της ημέρας είμαι να σκάσω για όλα όλα έχω αντέξει μέχρι σήμερα.Το να έρθει κάποιος εδώ που είμαι εγώ να με δει ούτε λόγος όλα αυτά τα χρόνια.Πνίγομαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια.Έμαθα να αγαπώ και να προσέχω τους άλλους και όχι εμένα.Δεν το πιστεύω ότι δεν θέλω να πατάω στο σπίτι μου.Ειμαι ένα άβουλο πλάσμα 30 ετών και ντρέπομαι ακόμα και για αυτά που σας έγραψα ίσως και λίγο μπερδεμένα και όχι με πολλές λεπτομέρειες αφού αυτήν την στιγμή που σας γράφω τρέμω.Ευχαριστώ και δεκτό και το βρισιμο..το αξίζω νομίζω!!
ΑΠΟ ΤΟΝ – Αγανακτισμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το πραγμα θα γίνει όλο και χειρότερο. Η γιαγιά θα μεγαλώνει και θα θελει εξτρα βοηθεια και φροντίδα και στη συνεχεια θα ακολπουθήσει και ο πατέρας σου. Οποτε τα βήματα ειναι απλά. 1. Βρίσκεις δουλειά. 2. Τους λες πως δεν μπορείς να πηγαινοερχεσαι για να τους βοηθας εξαιτιας της δουλειας και να βρουν ανθρωπο να τους κάνει τις δουλειες επι πληρωμη. 3. Αντε γιατί εισαι μεγαλοκαρδη τους βρίσκεις εσυ αυτόν τον ανθρωπο. 4. Αφου τον βρουν, πας και τους επισκεπτεσαι οποτε θες εσυ. Φυσικά, καθόλου απλά δεν ειναι αυτα που σου λέω καθώς πρέπει να πατήσεις πόδι. Εαν δεν το… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Αγανακτισμένη, Τι “δεκτό το βρίσιμο”… Να σε βρίσουμε; Αν είναι δυνατόν κορίτσι μου. Σου στέλνω μια αγκαλιά και λυπάμαι ειλικρινά για όσα βίωσες και βιώνεις. Η ιστορία σου δείχνει σε υπερθετικό βαθμό μια παθογένεια που είναι συχνή στις ελληνικές οικογένειες: το “καλό κορίτσι”, που αναλαμβάνει από μικρό βάρη που δεν του αναλογούν, επειδή “είναι κορίτσι”. Αυτές οι συμπεριφορές είναι πιο συχνές απ’ ό,τι νομίζεις. Ξεκινούν από φαινομενικά αθώες στιγμές, “στρώσε το τραπέζι, έτσι κάνουν τα κορίτσια”, ενώ ο αδελφός σου παίζει ανέμελος χωρίς να τον ενοχλεί κανείς. “Βοήθα τη μαμά, τα καλά κορίτσια είναι νοικοκυρές”. Τα “μπράβο” όταν κάνεις… Διαβάστε περισσότερα »
Σας εκμεταλεύονται 100%,δίχως κανένα ενδοιασμό και θα συνεχίσουν ακόμα και αν κάνετε δική σας οικογένεια.
Το έχετε καταλάβει και είναι σημαντικό για να το διαχειριστείτε πλέον.
Σας στραγγίζουν σωματικά και ψυχικά.
Κόψτε τον ρόλο της καθαρίστριας διατηρείστε τον ρόλο της κόρης,αν δεν τους καλύπτει πρόβλημα τους,ΧΧΧ.
Προχωράμε!!
Μου θύμισες και τα δικά μου εφηβικά χρόνια. Εγώ να πρέπει να τρέχω για όλα και ο αδερφός μου να μην κάνει τίποτα γιατί είναι αγόρι και δεν κάνει να πιάσει σκούπα στα χέρια του, όπως λέει η μητέρα μου.
Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο γιατί σε έχουν γεμίσει ενοχές, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να κοιτάξεις τον εαυτό σου. Ας προσλάβουν κάποιο άτομο να καθαρίζει μέσα στην εβδομάδα.
Αγαπημένη!.. Βρίσιμο;; Το μόνο που αξίζεις είναι ψυχοθεραπεία και γρήγορα! Είναι πολύ απαραίτητη και χρήσιμη στην περίπτωσή σου. Άκουσέ με! Βλέπεις τι σου συμβαίνει, έχεις αναγνωρίσει τα μοτίβα που σε εγκλωβίζουν. Αυτό από μόνο του είναι ένα τεράστιο βήμα και πολλά συγχαρητήρια! Το να μπορέσεις να τα αλλάξεις, να διαχειριστείς τα τραύματα, να αποβάλεις τις ενοχές επειδή έμαθες από πολύ μικρή ότι πρέπει να κουβαλάς βάρη που δεν σου αντιστοιχούν και να είσαι φροντίστρια για όλους είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Θα πάρει χρόνο, να το θυμάσαι! Θα θέλει κόπο, αλλά είναι μαγικό! Σιγά σιγά θα το δεις! Θα αρχίσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαίνεις και η ίδια ότι έχεις φτάσει στα όρια σου πλέον. Πρέπει να χωνέψεις, πρώτα εσύ για να μην επηρεάζεσαι και στη συνέχεια η οικογένεια σου ότι μπορούν και οφείλουν να τα βγάλουν πέρα χωρίς εσένα. Δύο ενήλικες άντρες δεν χρειάζεται να προσλάβουν άτομο για την καθαριότητα ο οποιοσδήποτε μπορεί να βάλει μια σκούπα ή να βράσει μακαρόνια μετά τη δουλειά, οι περισσότερ@ αυτό κάνουμε. Το ότι ένα άτομο εργάζεται δεν αποτελεί δικαιολογία για να μη σηκώνει ούτε ξεσκονόπανο. Μην νιώθεις ενοχές απέναντι στο πελάγωμα του πατέρα σου, δεν είναι δικό σου λάθος ή ευθύνη το γεγονός ότι τόσα χρόνια… Διαβάστε περισσότερα »
Αν δεν εργάζεσαι με τι χρήματα ζεις; Εσύ αν κατάλαβα καλά, ζεις στο χωριό με τον σύντροφό σου και πηγαινοέρχεσαι Αθήνα όπου ζει η οικογένειά σου ή το αντίστροφο; Ότι πηγαινοέρχεσαι μία φορά στον έναν ή ενάμιση μήνα, πως σε εμποδίζει να εργαστείς; Πόσες μέρες μένεις στο άλλο μέρος; Εχω μπερδευτεί. Ρωτάω λεπτομέρειες, αλλά είναι σημαντικές για να καταλάβουμε την κατάσταση που βρίσκεσαι και να σου απαντήσουμε με κάποια ρεαλιστική πρόταση. Προφανώς αυτό που χρειάζεσαι είναι ενδυνάμωση και ανεξαρτητοποίηση, ψυχολογική και οικονομική. Πρέπει να εργαστείς και πρέπει να ξεκόψεις και από το τοξικό περιβάλλον της οικογένειάς σου. Βέβαια για να… Διαβάστε περισσότερα »
Βρέθηκες να κάνεις την μαμά όλων σε μικρή ηλικία. Ότι έγινε έγινε, δεν ήθελες να τους αφήσεις, ο αδερφός σου ήταν και εκείνος μικρό παιδί κλπ κλπ. Όμως, όπως είδες ο χρόνος περνάει σα νερό και η ζωή επίσης. (Πολλές γυναίκες κυρίως, παλιότερα αναλάμβαναν το ρόλο φροντιστή των γονέων και έμεναν μόνες σε μεγάλη ηλικία χωρίς να έχουν ζήσει και ευχαριστηθεί τίποτα). Πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου, έκανες αρκετά για εκείνους. Βρες μια δουλειά κοντά στο σύντροφό σου, για να ανεξαρτητοποιηθείς- είναι θετικό ότι έχεις την κατανόησή του- και έτσι θα νιώσεις δημιουργική, χρήσιμη και αυτόνομη! Μπορείς να… Διαβάστε περισσότερα »
θα ψάξεις για δουλειά..
αυτό θα σε βοηθήσει να έχεις το δικό σου εισόδημα,ενσημα και να μεγαλωσεις τον κύκλο σου με παρέες.
στους δικούς σου θα σταματήσεις να πηγαίνεις για δουλειά αλλά μόνο για να τους βλέπεις.
άσε την γιαγιά,μπαμπας/αδερφός μια χαρά μπορούν να καθαρίσουν/μαγειρέψουν…αν όχι θα πληρώσουν γυναίκα.Εχουν εισόδημα,θα τα βολέψουν.
έχουν μάθει έτσι,δεν είναι ανίκανοι.
σε παρακαλώ ζήσε τη ζωή σου…άλλο βοηθάω όταν υπάρχει ανάγκη και άλλο ζω για τους άλλους.
Yπαρχει μια ιστορία κάπου μέσα στα παραμύθια των αδερφών Γκριμ, με έναν δυστυχισμένο βαρκάρη, ο οποίος ενιωθε καταδικασμένος να πηγαινοφερνει τους άλλους στην πέρα όχθη της λίμνης, και αναρωτιόταν πως θα απαλλαγεί από όλο αυτό. Κάποια στιγμή, του δόθηκε η συμβουλή, την επόμενη φορά που κάποιος θα πηδούσε στη βάρκα του και θα του ζητούσε να τον περάσει απέναντι, απλά να αφήσει το κουπί στα χέρια του ξένου και να φύγει κολυμπώντας. Κι έτσι σώθηκε, τόσο απλό ήταν. Μου θυμισες αυτήν την ιστορία, γιατί ενώ είσαι δυστυχισμένη, δεν παίρνεις πρωτοβουλία. Καταλαβαίνω ότι λυπάσαι την οικογένεια σου, αλλά δεν πάει έτσι.… Διαβάστε περισσότερα »