«Άντε τώρα και στο δεύτερο!»
Αγαπητή Α, μπα και αγαπητές αναγνώστριες,
Θέλω ένα σχόλιό σας για το εξής θέμα, που δεν το αντιμετωπίζω φυσικά μόνο εγώ, αλλά πολλές από εσάς έχετε αντιμετωπίσει ή θα αντιμετωπίσετε.
Αυτήν τη στιγμή, έχω ένα μωρό τεσσάρων μηνών. Προσπαθώ ακόμα να βρω τις ισορροπίες μου. Δεν θα σχολιάσω καν για τις δυσκολίες που έχει το μεγάλωμα του μωρού (τις ξέρετε και τις έχουμε σχολιάσει εδώ μέσα πολλάκις), θα σχολιάσω όμως το εξής:
Με πόση ευκολία ο κόσμος τριγύρω έχει «λόγο» στα προσωπικά μας, χωρίς να του έχουμε δώσει το δικαίωμα. Με συγκλονίζει η ερώτηση «πότε με το καλό το δεύτερο παιδάκι;».
Ο σύντροφός μου, ο οποίος έχει πει κάποιες φορές ότι θέλει δεύτερο παιδί, χωρίς ακόμη να έχουμε μεγαλώσει το πρώτο. Βέβαια, σε αυτόν του κόβω τον αέρα γιατί του έχω οικειότητα, αν και δεν κρύβω ότι η επανάληψη του να το λέει συχνά με ενοχλεί.
Η πεθερά μου έχει κάνει σχετική νύξη (της οποίας δεν της δίνω καν σημασία, αλλά φοβάμαι ότι καμιά μέρα θα τα ακούσει μία και καλή…).
Συγγενικά πρόσωπα που έχουν δει το μωρό και από τις πρώτες τους κουβέντες είναι: «Άντε και στο δεύτερο τώρα!».
Ένας φίλος μου, όταν του είπα πριν γέννησα και ότι περνάω ζόρικη φάση, μου είπε: «Στο δεύτερο θα είσαι βετεράνος!».
Ο γυναικολόγος μου: «Μια χαρά είσαι (από άποψη υγείας και γονιμότητας), πάμε για το δεύτερο!».
Και καλά ο γυναικολόγος να το θέλει, άλλωστε έναν σκασμό λεφτά του δώσαμε πέρσι για την παρακολούθηση της κύησης και τον τοκετό, οι υπόλοιποι, βρε παιδιά, τι πρεμούρα έχουν;
Και να φανταστείτε πως δεν είμαι κανένα κοριτσάκι για να έχω τα περιθώρια να γίνω πολύτεκνη. Και να το ήθελα δηλαδή δεν θα μπορούσα, γιατί είμαι λίγο πριν τα σαράντα.
Και επίσης να φανταστείτε ότι κανείς δεν μου έκανε νύξη για το πότε θα κάνω πρώτο παιδί, όλοι πίστευαν ότι δεν θα κάνω ποτέ, γιατί δεν μιλούσα ποτέ για οικογένεια, γάμους και παιδιά. Ήταν κάτι που αποφασίσαμε πέρσι με τον σύντροφο και μας ήρθε εύκολα και γρήγορα, ήμασταν τυχεροί.
Σε αυτήν τη φάση εννοείται πως δεν σκέφτομαι καν για δεύτερο παιδί. Κούραση, κλεισούρα, αλλαγή καθημερινότητας, μέρες της μαρμότας… Σε αυτήν τη φάση, οριακά σκέφτομαι αν έκανα καλά που έκανα και το πρώτο… Ούτε, το είπα σε εσάς και ξέσκασα…
Οι άλλοι, όμως, τι ζόρι τραβάνε; Και τι θα απαντούσατε στα αδιάκριτα σχόλια; Προσωπικά στους περισσότερους δεν απαντάω καν για να μην συγχύζομαι και για να μην χαλάω την ενέργειά μου σε άσκοπες συζητήσεις. Αυτά!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Νέα μαμά
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καμμια φορά δε ξέρω τι να σχολιάσω σε τέτοια ποστ. Νομίζω ότι παραπαιρνετε σοβαρά αυτά που λεει ο κόσμος σε αμήχανες στιγμές και δε τα έχει πολύ σκεφτεί πριν τα ξεστομίσει. Γιατι το κάνει? Επειδή ακριβώς δεν ενδιαφέρεται και πετάει κάτι για να πει. Πώς εύχεσαι σε ένα γάμο ” άντε και στα δικά σου”? Σε κοφτει αν θα παντρευτεί ο άλλος? Δε το νομίζω. Κι εγώ όταν γέννησα όλο τέτοια μου έλεγαν , άνθρωποι άσχετοι. Μιλούσαν ήδη για το δεύτερο . Έλεγαν βλακείες ? Σαφώς και έλεγαν βλακείες, αλλά ως τέτοιες τις καραχωρουσα και τις πετούσα . Ακόμα κι… Διαβάστε περισσότερα »
Με βρίσκει πολύ σύμφωνη η απάντηση σου. Το να απασχολεί την γραφουσα μια έστω και υποδόρια πίεση από τον σύντροφο το κατανοώ απόλυτα. Κι εκεί προτείνω να κοπεί ο βήχας νωρίς με ειλικρίνεια. Σε φάση “με πιέζει και μόνο που το αναφέρεις, σε παρακαλώ ας εστιάσουμε στο παιδί μας να χαρούμε τους πρώτους μήνες του δεν θα ξανά είναι τόσο μικρό”. Όσο για τους άλλους, αν ασχολούμαστε με κάθε τι που λένε θα αποτρελαθουμε ομαδικώς.
Στο σύζυγο πάντως το μόνο που πιάνει είναι το φόρτωμα. Θες κι άλλο παιδί αγόρι μου? Αυτό σημαίνει ότι τα έχεις βρει εύκολα. Πάρε μερικές αρμοδιότητες ακόμα , μιας και μπορείς.
( Αυτό εννοούσα με το ” δώσε του κι άλλο” κι άλλο πόνο εννοούσα όχι κι άλλο παιδί.
Γενικά η πολύ συζήτηση είναι λόγια. Και από λόγια γκωσσμε. Στις πράξεις σκαλωνουν όλα. Άμα μου τα μεγαλώνανε άλλοι, έκανα δυο τρία. Όχι τίποτα άλλο….εμένα η εγκυμοσύνη με ομορφυνε κιόλας. Μαλλιά, δέρμα…τα πάντα. Μια ανανέωση κυττάρων την ένιωσα. Άσε που έβαλα και βυζι που δεν έχω και όλο το καμάρωνα.
Δεν έχεις παιδιά, σου λένε πότε θα κάνεις ένα παιδί. Έχεις ένα παιδί, σου λένε πότε θα κάνεις δεύτερο. Έχεις δύο παιδιά, σου λένε πότε θα κάνεις τρίτο. Έχεις τρια παιδιά σου λένε γιατι εκανες τόσα. Γενικά σωτηρία δεν υπάρχει. Κρατάμε στο μυαλό μας βέβαια ότι οι περισσότεροι μπορεί να τα λένε όλα αυτά απλά από κοινωνικό αυτοματισμό.
Εμένα με 2 αγορια με ρωτάνε ποτε θα κανω την κόρη!!!. Δεν ειναι Πόκεμον τα παιδια να εχω ενα απο το καθε ενα!!
Χαχαχαχχα συγνώμη αλλά γέλασα με την παρομοίωση
Κλέβω την απάντηση γιατι εμεις περιμένουμε δεύτερο κορίτσι και ενω δεν εχω γεννήσει ακομα, μας λενε συχνα αντε να πάτε και για το αγόρι μετα. Εν τω μεταξύ, δεν εχω εκφράσει ποτε την επιθυμία να κάνω αγόρι (και ο σύντροφός μου κι εγω ειπαμε και τις δύο φορές ο,τι προκυψει, φτάνει να ειναι υγιες).
Θυμάμαι στη γενια μου που σχεδον όλες οι οικογένειες με κόρες σταματούσαν να κάνουν παιδιά οτσν ερχόταν το αγόρι.
Οι κλασικές παπάτζες που λένε όλοι στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της “κοινωνικότητας”. Δεν υπάρχει λόγος να μπεις σε συζήτηση, πες ένα ξερό ευχαριστώ και τέλος.
Ακριβώς! Κακώς δίνει και τόση σημασία.
Εδώ σε πένθος εμένα μου έχουν πει περαστικά…
Αν είναι δυνατόν, καλύτερα κάποιες φορές να μη λέμε τίποτα…
Και που να το ακούσεις να το λένε σε γάμο… Πάντως για πένθος δεν μου ακούγεται καθόλου κακή για ευχή. Δεν είναι αυτονόητο για όλους ότι θα καταφέρουν να ξεπεράσουν αυτό το στάδιο και θα μπορεσουν να συνεχίσουν την ζωή τους. Εγώ πανω στο δικό μου πένθος αυτό ευχομουν στον εαυτώ μου.
Τώρα που είπες γάμος, και μια που λέμε για κοινωνικές παπάντζες, είχα ένα γάμο φίλης πρόσφατα, μισοί άγγλοι μισοί έλληνες. Στήνονται για τις χαιρετούρες και εγώ στο κεφάλι μου κάνω υπολογισμούς “τι λέμε στον έλληνα κουμπάρο, τι στον αγγλο, τι στην ελληνίδα πεθερά, τι στην αγγλίδα”… εγκεφαλικό κόντεψα να πάθω!
Για αυτό εγώ είτε δεν λέω τίποτα, είτε τους ρωτάω ευθέως τι λέμε γιατί δεν ξέρω από αυτά. Πάντως επειδή είμαι αλλεργική σε κοινωνικές συμβάσεις και αυτοματισμούς (σε όλα αυτά δηλαδή που ειπωνονται απλά για να ειπωθούν και δεν τα εννοούμε) και είμαι και αντιδραστική, και περαστικά έχω πει σε γάμους δικών μου ανθρωπων, και του χρόνου έχω πει, και συλλυπητήρια έχω πει. Με ξέρουν όμως ότι απλά δίνω “γροθιά στο κατεστημένο” (λέμε τώρα) και απλά σκάμε όλοι μαζί στα γέλια.
Όσο αφορά στον πόνο, ναι, μπορεί και να συμφωνήσω μαζί σου. Όσο αφορά στην ανάμνηση όμως του θανόντος είναι τελείως λάθος.
Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη ευχή σε πένθος μου φαίνεται άκυρη
Ναι τον πόνο εννοώ. Αλλά το μυαλό μου ούτως ή άλλως δεν θα μου πήγαινε ποτέ στην ανάμνηση σε ανάλογη περίσταση. Περαστικά λέμε σε κάποιον που υποφέρει και είναι ευχή που αναφέρεται στο να περάσει ο πόνος. Σε κανένα πλαισο δεν έχει να κάνει με τις αναμνήσεις.
Το βλέπουμε τελείως διαφορετικά. Για μένα το πένθος έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με την ανάμνηση. Ο πόνος που έχασες τον άνθρωπο σου, δεν είναι ανίατη ασθένεια. Ο χρόνος είναι που τον γιατρεύει. Αν και όχι πάντα τελείως (σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις), τουλάχιστον στο μεγαλύτερο βαθμό. Οπότε είτε σου ευχηθεί ο άλλος περαστικά είτε όχι, κάποια στιγμή θα συμβεί. Η ανάμνηση όμως είναι αυτό που όλοι φοβόμαστε ότι κάποια στιγμή μπορεί να χαθεί. Και οι περισσότεροι (όταν αφορά σε πολύ δικό μας άνθρωπο) δεν το θέλουμε καθόλου. Με το που αρχίζει και ξεθωριάζει λίγο η εικόνα, πανικοβαλλόμαστε, προσπαθούμε να… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι το βλέπουμε διαφορετικά. Εμένα αυτό που με φοβίζει είναι να μην μπορεί να ξεπεραστεί ο πόνος. Λένε ότι ο χρόνος γιατρεύει τον πόνο (και κανονικά έτσι θα έπρεπε να είναι) αλλά δεν είναι αυτονόητο πάντα και κάποιοι ζουν με αυτόν τον πόνο για μια ζωή. Εμένα αυτό με τρομάζει στο πένθος (ότι μπορεί ο πόνος να μην φύγει ποτέ) και το να μου υπενθημίσει κάποιος ότι είναι περαστικό είναι ότι καλύτερο μπορεί να μου κάνει εκείνη την στιγμή. Για την ανάμνηση να σου πω την αλήθεια δεν το είχα σκεφτεί ποτέ. Είναι δυνατό να χαθεί ποτέ η ανάμνηση ανθρώπων… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι…μάλλον δεν με διάβασες σωστά. Το έγραψα κι εγώ ότι ο πόνος δεν γιατρεύεται πάντα και τελείως. Και πάλι διαφέρουμε. Δεν εννοούμε την ανάμνηση με τον ίδιο τρόπο. Θυμάσαι ακριβώς την μορφή, την κίνηση; (και άντε και βλέπεις μία φωτογραφία, ένα βίντεο και το φρεσκάρεις) Θυμάσαι και την μυρωδιά; Την αύρα του/της; Αυτά για αρκετούς αποτελούν λόγω ύπαρξης σε πληροφορώ. Κι αυτός ο πόνος (ότι ξεχνάς) είναι ο μεγαλύτερος. Υ.Γ. Αν διαβάσεις μαρτυρίες από ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους (είναι ελάχιστες) θα δεις ότι ο πόνος τους (αυτός που εσύ λες ότι τα περαστικά του είναι ωραία ευχή)… Διαβάστε περισσότερα »
Άντε καλέ τι ζητάς συγγνώμη. Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπουμε διαφορετικές απόψεις πάνω στο θέμα. Εγώ πάντως ναι τα θυμάμαι όλα αυτά που λες. Αν και προνόησα κάπως μετά την πρώτη φορά που πέρασα πένθος και πέρασα το μεγάλο σοκ, κάθησα και έβγαλα βίντεο τους ανθρώπους που αγαπάω με αυτό το σκεπτικό. Ότι αν πεθάνουν να κρατήσω αυτό. Αλλά τελικά δεν τα ξέχασα τίποτα από όλα αυτά, ούτε την αύρα και την μυρωδιά έχω ξεχασει. Σαν να τα έχω εσωτερικευσει ένα πράγμα. Τώρα για αυτόν τον πόνο που τους κρατάει στην ζωή δεν ξέρω τι να σου πω. Εμένα το… Διαβάστε περισσότερα »
To “περαστικά” στο πένθος είναι όντως άκυρη ευχή, όμως απο την αλλη μηπως είναι και πραγματική; Με την εννοια να το ξεπεράσεις;
Εγω (που τα παιρνω όλα κυριολεκτικά και οχι συμβατικα) έτσι το αντιλαμβάνομαι.
Αχ στο πρώτο μνημόσυνο για τον μπαμπά μου ένας κύριος πολύ γλυκός μπερδεύτηκε και πάνω στην χαιρετούρα και όπως περνούσε ο ένας μετά τον άλλον γρήγορα μου είπε “να τον χαίρεστε”. Μέσα στο κλάμα μου μου φάνηκε τόσο αστείο που ήμουν στο τσακ να με πιάσει νευρικό γέλιο.
🤣🤣
Ισχύει, πόση φλυαρία και κενός λόγος πια
Όχι πάντα. Από την δική μου εμπειρία, το λένε κι οι κοντινοί σου άνθρωποι, γιατί πραγματικά πιστεύουν ότι χρειάζεσαι ένα δεύτερο παιδι
Αν είναι κοντινός και έχεις θάρρος, λες ένα “κουμάντο στο μνι σου”. Το κρίμα στο λαιμό τους μετά…
“Έχω ένα παιδί”, όχι “έχουμε ένα παιδί”. Μήπως έχει πέσει όλη η δουλειά πάνω σας; Αν ναι πολύ κακό, ο σύντροφος καλό θα είναι να ασχοληθεί με το πρώτο του παιδί πριν αρχίσει τις σκέψεις για δεύτερο.
Για τους υπόλοιπους, δεν τους νοιάζει, μια τυπική ευχή σου δίνουν, “ευχαριστώ πολύ” τους λες και αυτό ήταν.
Το άκουσα με μωρο 45 ημερών στην αγκαλιά, για πρώτη φορα- μετά ακολούθησαν πολλές άλλες φορές για πολλά χρόνια .Μάλλον γιατί κι από μένα δεν περίμεναν να κάνω μωρο-οχι ότι γλίτωσα το πρήξιμο πριν ,αλλά τέλος πάντων. Επίσης ήμουν 37 ,οπότε πιθανότατα όλοι φοβόντουσαν ότι με πήραν τα χρόνια και δεν προλαβαίνω. Στις τέλος μετά από αβροφροσυνες κι ευγένειες, άρχισα απλά να λέω “να κάνω δεύτερο αλλά δεν έχω λεφτά ούτε βοήθεια, μήπως προσφέρεσαι”. Και φυσικά πολλά αμήχανα χαμόγελα, πολλά “εμ έτσι είναι τα παιδιά κούραση”, πολλα “δύσκολες εποχές για οικογένεια”. Και φυσικά μετά από μια αποβολή- που καθόλου δε… Διαβάστε περισσότερα »
Τους νοιάζει να κάνεις μέχρι 2 όμως. Αν (λεμε τώρα) κανείς 3ο εκει να δεις πως θα πεσουν πανω σου να βαλεις φρένο.
Έτσι είναι ο κόσμος δυστυχώς. “Πότε θα βρεις κάποιον”, βρίσκεις, “πότε με το καλό ο γάμος”, παντρεύεσαι “άντε και με ένα παιδάκι τώρα”, γεννας “άντε και στο δεύτερο” κτλ. Αν και νομίζω ότι μετά τα δύο δεν πολυλενε. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο παρά να μη τους δίνεις σημασία, ούτε και εξηγήσεις. Κι εμένα φαντάσου ο γυναικολόγος μου στην δεύτερη μου καισαρική, ενώ με έραβε ακόμα, άρχισε τα “όταν κάνεις το τρίτο…”. “Ναι καλά, ήλπιζε εσύ” σκέφτηκα. Όπως λες βέβαια εκεί μπαίνει το συμφέρον, οι υπόλοιποι μιλάνε από βλακεία και αίσθηση κοινωνικής υποχρέωσης. Να χαίρεσαι το παιδάκι σου και… Διαβάστε περισσότερα »
Μην δίνεις τόση σημασία στο τι λέει ο ένας και ο άλλος. Οι άνθρωποι πάντα κάτι θα πουν. Επικεντρώσου στο παιδί σου και την οικογένειά σου. Σε κανέναν δεν πέφτει λόγος για προσωπικά σου ζητήματα. Μήπως ήρθε η ώρα να τους το πεις κιόλας;
“Με πόση ευκολία ο κόσμος τριγύρω έχει «λόγο» στα προσωπικά μας, χωρίς να του έχουμε δώσει το δικαίωμα.” Παλεύω με αυτό από τότε που επέστρεψα Ελλάδα. Απλά αγνόησε τους και να απαντάς εκεί που πρέπει πχ στην πεθερά αν τη βλέπεις και στο λεει συχνα
Απαντάς κοφτά “Δεν είμαι κουνέλα” και μετά όλοι κοιτάνε τη δουλειά τους