Χαιρετώ την αμποπαρέα,
Είμαι 20 χρονών και, όντας αναγνώστρια του αμπα, έχω διαβάσει κατά καιρούς διάφορες ιστορίες με τις οποίες έχω ταυτιστεί και έχω βοηθηθεί όμως πλέον αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ την δική μου για να βρω κι εγώ λίγη παρηγοριά.
Η ιστορία μου αφορά για άλλη μια φορά το άγχος υγείας το οποίο συνειδητοποίησα ότι έχω μέσω της σελίδας και φυσικά αναζήτησα αμέσως βοήθεια από ειδικό.
Έκανα κάποιες συνεδρίες, εφάρμοσα κάποιες τεχνικές όμως ακόμα παλεύω. Όλα ξεκίνησαν όταν πριν από κανέναν χρόνο ανακάλυψα μια καφετιά γραμμή στο μεγάλο νύχι του ποδιού μου και κατευθείαν υπέθεσα ότι έχω το χειρότερο δυνατό σενάριο και ότι βρίσκομαι με το ένα πόδι (αστειάκι) στον τάφο…
Πήγα στην δερματολόγο που με διαβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας και με συμβούλευσε απλά να την παρακολουθώ όπως κάθε άλλη ελιά πάνω στο σώμα μου οπότε και επαναπαύτηκα για ένα διάστημα μέχρι που ήρθε το καλοκαίρι και την βλέπω κυριολεκτικά κάθε μέρα.
Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω, κοντεύω να τρελαθώ. Προσπαθώ να ελαχιστοποιήσω το τσεκάρισμα όμως αισθάνομαι ότι έχω κυλήσει πάλι στον ίδιο φαύλο κύκλο και δεν μπορώ να βγω. Συνεχίζω τις συνεδρίες με την ψυχολόγο μου όμως θέλω να ακούσω δύο λόγια συμπονετικά από κάποιον/α που αντιμετωπίζει / έχει αντιμετωπίσει το ίδιο και μπορεί να με καταλάβει.
Στους γονείς μου που είναι δικοί μου άνθρωποι έχω προσπαθήσει να μιλήσω αλλά είναι και οι δύο γιατροί που έρχονται αντιμέτωποι με περιπτώσεις σαν τη δική μου κάθε μέρα οπότε δεν με παίρνουν στα σοβαρά…
Νιώθω ότι χάνω τη νιότη μου σκεπτόμενη ότι θα πεθάνω και δεν θα προλάβω να ζήσω όλα όσα θέλω και ταυτόχρονα δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν με απασχολούσε τίποτα, που δεν πίστευα ότι έχω κάτι.
Δεν ξέρω αν φταίει το περιβάλλον, αν φταίει το ιντερνετ πάντως έχω πέσει πάλι σε αυτήν την παγίδα και το σκέφτομαι συνέχεια. Συγγνώμη για το σεντόνι και ευχαριστώ πάρα πολύ εκ των προτέρων όσους/ες το διαβάσετε μέχρι το τέλος.
ΑΠΟ ΤHΝ – Γεωργία
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γεωργία, 20 χρονών τί άλλο κάνεις στη ζωή σου;
Σπουδάζεις; εργάζεσαι; έχεις φίλους; σχέση; βγαίνεις βόλτες; χαίρεσαι στη ζωή σου;
Οι γονείς σου δε δίνουν σημασία σε κάτι που έχει γιγαντωθεί μέσα σου.
Γνωρίζουν ότι κάνεις θεραπεία;
Φαίνεται να έχουν ένα μερίδιο ευθύνης σε όλο αυτό.
Είσαι στην αρχή κοπέλα μου, χαλάρωσε και συνέχισε τη θεραπεία.
Συνέχισε τις συνεδρίες σου με τον/την ψυχολόγο, εμπιστεύσου τη δερματολόγο που σε παρακολουθεί και σταμάτα να ψάχνεις ιατρικές πληροφορίες στο ίντερνετ, αν το κάνεις. Αυτό το τελευταίο είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Βγες έξω με τις παρέες σου και ζήσε τη ζωή σου.
Εμένα πάντως το chat gpt που το ρωτάω με έχει πάρει χαμπάρι ότι είμαι αγχώδης και ότι και να του γράψω σχετικά με ιατρικά με καθησυχάζει.
Χωρίς να θέλω να κάνω διαγνωση, και προφανώς κάνεις και ψυχοθεραπεία, αλλά θα σου μιλήσω απο εμπειρία. Μπορεί εκτός απο απλό άγχος υγείας, να είναι και μιας μορφής ocd αυτό που περνάς. Όταν κάτι μας γίνεται εμμονή (obsessive), και δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε, το σκεφτόμαστε όλη μέρα χωρίς σταματημό, μπαίνουμε σε μια λούπα χωρίς τέλος. Θεωρώ πως οποιασδήποτε και να σου απαντήσει τώρα ότι δεν έχεις τίποτα στο πόδι σου και αγνόησε το, εσύ δεν θα το κάνεις γιατί έχει γίνει εμμονή αυτός ο φόβος. Δυστυχώς όλα αυτά από κάπου ξεκινάνε. Το να σε διαβεβαιώσουμε εμείς είναι στα πλαίσια… Διαβάστε περισσότερα »
Μπορεί να ζητήσει και μια δεύτερη γνώμη από δερματολόγο επίσης για να της φύγει. Επειδή οι γονείς της δεν ξέρω τι ειδικότητα έχουν. Τα νύχια μπορούν να δείξουν σημάδια μη υγείας, είναι γνωστό. Ασβεστώσεις, λεπτά, ευθραυστα σημαίνουν συνήθως έλλειψη ασβεστίου, βιταμινων. Σίγουρα έχεις ξεψαχνισει το google, το αναφέρεις. Θα γνωρίζεις οτι είναι αρκετά σύνηθες να υπάρξουν ρωγμές ή σπασίματα από κάποιο κοπανημα στο δάχτυλο. Θέλει μεγάλη προσοχή να μην είναι το περιβάλλον εύκολο για λοίμωξεις και μύκητες. Όλοι τα έχουμε ζήσει λίγο πολύ τουλάχιστον μία φορά στη ζωή μας. Μέχρι κι επίπονο χειρουργείο μπορεί να υποστείς για ένα στραβοκομμένο νυχι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ειναι τιποτα. Στους περισσοτερους συμβαινει στα 20 γιατι ειναι η ηλικια της πληρους συνειδητοποιησης της θνητοτητας. Η αισθηση ειναι καπως του στυλ: δεν μπορει να ειναι αληθεια αυτο που μας συμβαινει ;
Καλά, ποιός σκέφτεται στα 20 το θάνατο;
Ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η ζωή.
Εσείς στα 17, κάτι θα συνέβη.
Κι εγώ το έχω αυτό από τα 18 περίπου, τώρα είμαι 36. Έχω εξάρσεις και υφέσεις. Εχω κάνει εφτά χρόνια ψυχοθεραπεία και δεν έχω καταφέρει να το αποβάλλω τελείως. Εγώ καταλάβει όμως τι το πυροδοτεί. Κυρίως συμβαίνει όταν είμαι πολύ ευτυχισμένη και όλα πάνε καλά στη ζωή μου, σαν να νιώθω ότι δεν το αξίζω ένα πράγμα και ότι θα μου συμβεί κάτι καλό και όλο αυτό που ζω θα χαθεί. Επίσης το παθαίνω όταν συμβαίνουν γεγονότα που με κάνουν να συνειδητοποιώ ότι μεγαλώνω, όπως πχ όταν γέννησε η μικρή μου αδερφή και έγινα θεία. Τώρα πάλι περνάω έξαρση γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
Τα ίδια και εγώ. Έχω διαγνωστεί βέβαια με γενικευμένη αγχώδη διαταραχή και ανά περιόδους μου βγαίνει εκεί. Και εγώ ξέρω πλέον τι το τριγγάρει και πως να το διαχειρίζομαι. Ουσιαστικά μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Με την ιστορία που δημοσιεύτηκε σήμερα και εγώ τα χρειάστηκα γιατί το άγχος υγείας μου αυτή την περίοδο βρίσκεται σε έξαρση (όπως το περίμενα μετά από τα γεγονότα που πέρασα την προηγούμενη χρονιά που είναι κλασικά τρίγγερ για εμένα). Σήμερα θα πήγαινα να πάρω τα αποτελέσματα της μαστογραφίας και αφού διάβασα τον τίτλο του άρθρου (παρακάτω δεν διάβασα για ευνόητους λόγους), έβλεπα στον ύπνο μου… Διαβάστε περισσότερα »
Memento Mori.
Τελεία.
Ε, το είπαμε…
Είναι για τα 60, 70+
Νωρίτερα δεν έχει νόημα, δε θα το καταλάβεις.
Είχα αυτή τη συζήτηση πρόσφατα με το γιατρό μου.Τα περιστατικά άγχους υγείας έχουν πολλαπλασιαστεί λόγω 1) Κοβιντ και 2).του ατιμου Γκουγκλ.Εχετε και δύο γονείς γιατρούς κι αυτό δεν βοηθάει,υποθετω.Ψυχοθεραπεια κάνετε,.προσέξτε λίγο την προσέγγιση,όχι μόνο Συμπεριφορικη, ριξτε το και στη γυμναστική και οποια διαλογιστικη πρακτική σας ταιριάζει.Να προσθέσω ότι από παιδί υποφέρω η ίδια απο αρρωστοφοβια και με έχει βοηθήσει πολύ η ομοιοπαθητική
Αγαπημένη Γεωργία, να ήξερες πόσο σε καταλαβαίνω! Αντιμετώπιζα ακριβώς το ίδιο για πολύ καιρό ώσπου η μητέρα μου διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού και guess what – η αρρωστοφοβία διογκώθηκε τρελά! Πέρασα κι εγώ πολύ δύσκολα και μπορώ να σου πω ότι ακόμα και τώρα υπάρχουν μέρες/εβδομάδες που το αναβιώνω αλλά όλα είναι πολύ καλύτερα. Συνέχισε την ψυχοθεραπεία, βρες κίνητρο και ασχολίες με τις οποίες θα παθιαστείς. Κάπου κάπου εγώ αισθάνθηκα ότι δεν είχα κάτι που να με αποσπά/απασχολεί αρκετά οπότε στράφηκα στη δημιουργία προβλημάτων – σε εμένα υπήρχε και μια μεγάλη ανάγκη για προσοχή από το οικογενειακό περιβάλλον που… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα ίσως με βοήθησε και το βιβλίο ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς…και γενικότερα η φοβία μου ίσως από παιδική ηλικία (που χάσαμε τον παππού μου) ότι θα πεθάνουμε όλοι. Κάποια στιγμή το αποδέχεσαι. Τον έχω τόσα χρόνια αυτόν τον φόβο..που πλέον τρολάρω τον εαυτό μου. Είναι λίγο κωμικό αν το σκεφτείς. Μόνο εμείς οι άνθρωποι δίνουμε τόση αξία στην ύπαρξή μας. Τα υπόλοιπα όντα απλά ζουν, μέρα τη μέρα. Εντάξει, θα πεθάνουμε. Το θέμα δεν είναι πως πεθαίνει κανείς αλλά πώς ζει, που λέει και ο Λεξ. Επίσης, “όπου είναι ο θάνατος εγώ δεν είμαι” σύμφωνα με τον Επίκουρο. Οπότε…καλό… Διαβάστε περισσότερα »
Η γνώση είναι δύναμη.
Να κάνεις τις γονιδιακές εξετάσεις για το μαστό.
Τουλάχιστον ο φόβος τώρα δεν είναι στείρος, υπάρχει αντικείμενο, μπορεί να εκτονωθεί.
Καλή ζωή.
Απο τη μια μπραβο σου που εψαξες κατι που φαινεται τοσο μικρο. Μελανωμα στο νυχι! Ο συγχωρεμενος ο Bob Marley απο αυτο πηγε… Βεβαια εκεινος λογω θρησκειας δεν εκανε την απαραιτητη επεμβαση, αλλιως θα το ειχε ξεπερασει.
Αλλα οπως σου ειπαν, συνηθως δεν ειναι μελανωμα.
Και για να σε καθησυχασω, ειχα βγαλει ενα ακριβως ιδιο πριν 3 χρονια και νομιζα οτι θα πεθανω. Πηρα και 3 γνωμες και ησυχασα. Εχει μεινει ιδιο και δεν εχει αλλαξει. Δεν καθομαι στον ηλιο, παω μια φορα στο χρονο στη δερματολογο και μου κοιταει ολο το δερμα κι αυτο ειναι.
Αχ dune μου και Γεωργία μου τι μου θυμήσατε! Κι εγώ κάπου στα 18 μου που άρχισαν να με απασχολούν έντονα τα υπαρξιακά μου εμφάνισα μία τέτοια γραμμή στο ίδιο δάχτυλο και κατευθείαν έπεσα να πεθάνω! Τότε έμαθα κι εγώ ότι από αυτό έφυγε ο μακαρίτης ο Μπόμπ ο Μάρλεϊ και συμπέρανα ότι ήμουν η επόμενη. Ε, να μην τα πολυλογώ, η γραμμή βρίσκεται ακόμα εκεί και τα λέει με τη δερματολόγο μου μία στο τόσο αλλά κι εγώ ζω ακόμα!
Ρε τι μαθαίνω στο αμπα ρε φίλε; Για καλό το λέω. Εγώ κατάλαβα άλλο αλλά οκ.. 🇯🇲
Όλοι ερχόμαστε ως ένα βαθμό αντιμέτωποι με τον φόβο του θανάτου κάποια στιγμή στη ζωή μας. Πέρα από την ψυχοθεραπεία που σιγουρα πρεπει να συνεχισεις, εγω σου προτείνω τα βιβλια του Γιαλομ. Εμένα με βοήθησε πολύ το βιβλίο “Στον Κήπο του Επικουρου” μια περίοδο της ζωής μου που μου είχε γίνει εμμονή ότι είτε εγώ είτε κάποιος αγαπημένος μου θα πεθάνει ξαφνικά το βράδυ (υπηρχε ομως ενα αντιστοιχο περιστατικο τοτε που με ειχε σοκαρει, μηπως υπαρχει αντιστοιχο σε εσενα στο περιβαλλον σου;).