Είσαι 30 ετών, ψάχνεις δουλειά στην πρωτεύουσα και πιστεύεις ότι θα βρεις σχετικά εύκολα, μιας και την τελευταία δεκαετία της ζωής σου εργάζεσαι σε τομείς που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με αυτό που αναζητάς. Πιστεύεις στο βιογραφικό σου, είναι δυνατό. Το έχεις φτιάξει έτσι ώστε να μην έχει κανείς να σου πει τίποτα. Δεν είσαι senior – γι’ αυτό δεν ψάχνεις και αντίστοιχη θέση – αλλά δεν είσαι junior σίγουρα. Μωρέ, θα βρεις, σκέφτεσαι. Τόσες θέσεις ανοίγουν. Εσύ δε θα βρεις; Που έχεις ένα δυνατό CV; (Δεν το λες μόνο εσύ, στο επιβεβαιώνουν).
Τέλος πάντων, μην τα πολυλογώ. Δύο χρόνια μετά την πραγματικά μεγάλη αναζήτηση, βρήκα νέα εργασία στον τόπο που μένω και πέρασα στο Plan B. Ο λόγος απλός: Ακόμα και στην Αθήνα πρέπει να έχεις κύκλο, να έχεις γνωστούς που θα βάλουν το βιογραφικό σου πιο ψηλά ή να έχεις την προθυμία να πας σε μία δουλειά με βασικό μισθό. Ακόμη και με γνωστούς, το πράγμα κατέληγε κάπου να σκαλώνει.
Εργάζομαι τόσα χρόνια. Δεν είχα σκοπό να πάω Αθήνα για να ΜΗΝ ζω με βασικό μισθό, την ώρα που δε θα είχα και μεγάλη στήριξη από κάπου αλλού.
Κάποιοι μπορεί να είναι πιο τυχεροί από εμένα, για κάποιους να είναι το timing, το οποίο δεν ήταν για εμένα, τουλάχιστον τώρα. Η θέση για την οποία έψαχνα καλυπτόταν στις μεγάλες εταιρείες από παιδιά πρακτικής που μετά από λίγα χρόνια φεύγουν και, ξέρετε, γίνεται μια ανακύκλωση.
Εγώ αναγνωρίζω ότι προσπάθησα πολύ. Όμως αυτό που συμβαίνει, το βρίσκω και λίγο άδικο. Το νιώθω άδικο. Να θέλεις να ασχοληθείς με μεγαλύτερα πράγματα και τελικά να ψάχνεις άλλες οδούς; Να κάνεις πίσω στα θέλω σου επειδή θέλεις να ζεις αξιοπρεπώς; (Και τονίζω τη λέξη «αξιοπρεπώς». Δεν εννοώ πλουσιοπάροχα).
Τέλος πάντων, que sera sera που λέτε.
ΑΠΟ ΤΗΝ – κάποια γεμάτη προβληματισμούς
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν λες ποιο ειναι το plan b, δεν λες και ποιο ειναι το αντικειμένο σου.
Καμια φορα το plan Β αποδεικνυεται καλυτερο μακροπροθεσμα απο το Α παντως, οποτε μην προδικάζεις την πορεία σου.
Εγώ κατάλαβα ότι το Plan b είναι να ξαναγυρίσει στον τόπο της να εργαστεί μάλλον.
Ναι το πιθανοτερο.
να παραμείνει στον τόπο της.
Ε μα ναι, ποιο είναι το plan B;
Το έγραψα χθες και το ξαναγράφω και σήμερα : Η ζωή μας είναι αποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων ως επί το πλείστον. Πολύ λίγα είναι αυτά που εξαρτώνται μόνο από εμάς.
Θα μπορούσατε να είχατε και το βιογραφικό και τις γνωριμίες και τελικά να μην βρίσκατε την κατάλληλη για εσάς δουλειά.
Θα μπορούσατε να είχατε ένα πιο μέτριο βιογραφικό και καμία γνωριμία και να βρίσκατε την κατάλληλη δουλειά πολύ γρήγορα.
Προσωπικά το plan B σας το βρίσκω υπέροχο. Καλή σταδιοδρομία!
Και πολύ καλά έκανες. Ποιο είναι το πρόβλημά σου; Ότι δεν βρήκες δουλειά στην Αθήνα; Δεν πειράζει, μια χαρά είναι και οι τόποι καταγωγής, όταν βρίσκεις δουλειά που σε ικανοποιεί.
Ανάλογα τι θέλει ο καθένας, δεν αρέσουν σε όλους οι τόποι καταγωγής τους. Εμένα δεν μου άρεσε ποτέ ας πούμε κ από μικρή ήθελα να φύγω. Κ τα κατάφερα, πλήγμα Αθήνα για σπουδές αρχικά κ την λάτρευα τη ζωή μου εκεί, είχα κάνει πολύ όμορφο κύκλο (φίλοι ζωής πλέον κ ας είμαι μακρυά) κ είχα κ συγγενείς οπότε δεν ήθελα να φύγω. Όταν έφτασα σε αυτό το δίλλημα προτίμησα να φύγω για εξωτερικό, μόνη μου από το να γυρίσω πίσω στον τόπο καταγωγής μου.
Τι να σου πω βρε κοπέλα μου…
Εργάζομαι σε πολυεθνικές τα τελευταία 16 χρόνια. Ανάθεμα και αν με βοήθησε κάποιος.
Μόνο με βιογραφικό τα κατάφερα και για να μην υπάρχει κάποια παρεξήγηση ζω με πολύ περισσότερα από τον βασικό.
Για να είμαι απολύτως ειλικρινής με μιζεριάζει πολύ η ατάκα “Για να βρεις αξιόλογη δουλειά θέλει βύσμα ή γνωστό”.
This… last century…
για πρακτική/entry level ναι μπορεις ευκολα να βρεις.
μετά όντως είναι θέμα γνωριμιων..ακόμη και σε πολυεθνικές.
πόσες θέσεις δεν βγαίνουν ή θα βγουν εφόσον κάποιος γνωστός δεν ανταποκριθεί?
Καλησπέρα Phaedra.
Δεν δουλεύω 16 χρόνια σε μια πολυεθνική. Έχω αλλάξει 5. Και στις 5 πήγα με βιογραφικό. Μόνο στην πρώτη ήμουν σε entry level, σε όλες τις υπόλοιπες όχι.
Κι εγώ και ο σύζυγός μου μόνο μέσω της εμπειρίας μας και των βιογραφικών μας βρίσκουμε τις εργασίες μας.
Σου εγγυώμαι δε ότι αυτή την στιγμή που μιλάμε, ο σύζυγος κάνει recruiting για 5 θέσεις στην εταιρεία του όπου δεν ψάχνουν για γνωστό του γνωστού κ.ο.κ.
Λέτε να γνωρίζει το HR ποιός είναι ο γνωστός;
Ένα τηλεφώνημα θα γίνει.
καλησπέρα! Δεν αμφισβητώ καθόλου τη δική σου εμπειρία(και του συζύγου) ούτε λέω ότι στις πολυεθνικές οι θέσεις καλύπτονται απαραίτητα μέσω γνωστών. Αυτό που λέω είναι ότι η αγορά δεν περιορίζεται μόνο στις θέσεις που βλέπουμε δημοσιευμένες. Υπάρχουν και referrals.Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα «βύσμα» ούτε ότι χωρίς γνωστό δεν βρίσκεις δουλειά. Άλλο το networking και άλλο το «βύσμα». Η δικτύωση συχνά παρεξηγείται στην Ελλάδα και ταυτίζεται με την αναξιοκρατία, ενώ δεν είναι το ίδιο πράγμα. Το να γνωρίζει κάποιος ότι υπάρχει μια θέση, να σε συστήσει ή να προωθήσει το βιογραφικό σου δεν σημαίνει ότι θα προσληφθείς χωρίς να έχεις τα… Διαβάστε περισσότερα »
Στη δική μου περίπτωση που δεν εχω ουτε βύσμα ουτε γνωστούς για ρεφερ, με τις μεγάλες εταιρίες η διαδικασία σκαλώνει στο οτι θελουν hybrid κι οχι remote, πραγμα που ειναι αδύνατον αν είσαι στην αλλη άκρη της χώρας. Σε τοπικό επίπεδο από την άλλη ειναι τόσο ξεδιάντροποι που σε ρωτάνε στη συνέντευξη απο ποιον βουλευτή πήγες. Όπου εχω εργαστεί ηταν μέσω βιογραφικού, μια φορά μονο με σύστησε γνωστός μου σε επαγγελματία φίλο του και μου ελεγε να παω δοκιμαστικά ενα μήνα (με χαρτζιλίκι και κατι λιγα ενσημα για να ειναι καλυμμένος).
Και γω μόνη μου έκανα ό,τι έκανα. Σε μεγάλους εθνικούς και πολυεθνικούς οργανισμούς. Η αρχή ήταν δύσκολη κ έχω περάσει “σαράντα κύματα”, αλλά πλέον μπορώ να πω είμαι ανταγωνιστική σ αυτό που ακολούθησα τελικά. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι άλλοι συνάδελφοι με γνωστούς έκαναν τη δουλειά πιο εύκολα. Λιγότερο άγχος, πιο άνετοι. Έπαιρναν τις θέσεις πιο εύκολα κ έμεναν στην εταιρεία όταν τελείωνε η σύμβαση. Στους 5 που κράταγαν οι 4 ήταν με γνωστό. Ή αυτός που ανέβαινε λέβελ ήταν συνήθως ο γνωστός κ ακόμα πιο συχνά άντρας. Τα έχω δει αυτά. Οπότε δεν μπορώ να πω ότι δεν δίνω… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως είναι δύσκολοι καιροί στα εργασιακά, ειδικά για θέσεις μεταξύ junior και senior level. Το λέω και από προσωπική εμπειρία (στο εξωτερικό) και από ότι ακούω απί φίλ@ς και γνωστ@ς…
Λανθασμένη εντύπωση έχεις, για το πώς βρίσκεις δουλειά.
Στην Αθήνα υπάρχει πολύ μεγάλη προσφορά.
Εννοείται ότι παίζουν πολλά ρόλο και δεν αρκεί ένα δυνατό; βιογραφικό.
Το δυνατό ποιός το καθορίζει;
Χρειάζεται αντοχή, υπομονή και διάφορα προσόντα.
Τελικά, οι γνωστοί στην επαρχία αποδίδουν καλύτερα.
Πάντως, κυνήγησέ τα τα μεγάλα πράγματα, μπορεί να έρθουν στο μέλλον.
Πολλοί άνθρωποι έρχονται από άλλες πόλεις στην Αθήνα πιστεύοντας ότι θα βρουν πιο εύκολα δουλειά επειδή έτσι συνέβαινε στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι ότι η Αθήνα είναι ακριβή, πολλές φορές πολυ πιο ακριβή από άλλες πόλεις. Επιπλέον υπάρχει κίνηση και το πρωί για να φτάσεις στη δουλειά μια απόσταση 20 λεπτών την κάνεις μια ώρα. Εγώ προσωπικά μετακόμισα σε αλλη πόλη, για την ώρα τουλάχιστον και βρηκα και δουλειά, δεν τη βρήκα με μέσο ή γνωριμία και ξοδεύω λιγότερα χρήματα από ότι στην Αθήνα. Δεν είναι άδικο είναι η πραγματικότητα για πολλούς, ακόμη και απο αυτους που μένουν στην Αθήνα… Διαβάστε περισσότερα »
Σε λίγο θα μας ανεβάσετε και το Plan C(Cosa Nostra) να υποθέσω.
Να πω την αλήθεια δεν κατανοώ την ειρωνία για το κείμενο, χάνω κάτι?
Νομιζα ήταν δεδομένο ότι η αγορά εργασίας τα τελευταία χρόνια είναι σκληρή.
Δεν αναφέρομαι στην αγορά εργασίας.
Δεν χάνετε τίποτα από το κείμενο, απλά η συγκεκριμένη σχολιάστρια μονίμως ειρωνεύεται και προσβάλλει.
Να χαίρεσαι που είχες plan b. Εγώ χαίρομαι πάρα πολύ όταν άνθρωποι με προσόντα βρίσκουν δουλειά στον τόπο καταγωγής τους. Μακάρι να υπήρχαν περισσότερες δουλειές και περισσότεροι νέοι άνθρωποι που να μένουν εκτός Αθηνών. Για το βύσμα που λες δε θα συμφωνήσω. Κατ’αρχήν γιατί σπάνια πια ισχύει. Και κυρίως γιατί όταν σε μια περιοχή ή σε έναν κλάδο έχεις χ ανάγκες αλλά 16χ υποψήφιους, τότε οι πιθανότητες να βρεις δουλειά δεν είναι με το μέρος σου. Τα “θέλω” σου ήταν να ζεις στην Αθήνα κάνοντας την δουλειά των ονείρων σου. Δεν είναι αδικία. Που και να ήταν, το μόνο που… Διαβάστε περισσότερα »
that’s life,
προχωράμε.