Καλησπερα σε ολ@
Είμαι 30κατι και έχω κάνει πολυ ψυχοθεραπεία, δουλειά με τον εαυτό μου, εχω παλεψει για τις φιλικές μου σχέσεις και για τη σχέση με το συντροφο μου, θεωρώ πως είμαι σε μια φάση της ζωής μου όπου εχω αρχίσει να βαζω τα θεμέλια για μια πιο υγιή καθημερινοτητα. Αυτά που μου φέρνει η ζωή πλεον τα διαχειρίζομαι χωρίς να διαλύομαι και εχω μάθει να αντιμετωπίζω όλα τα είδη των ανθρώπων.
Μεγάλωσα πολυ τραυματικα, σε μια οικογένεια μες τη πατριαρχια, με βία. Παρολαυτα εχω κάνει τους γονείς μου περα και πλεον μιλάμε τυπικα. Αλλά εχω ενα αγκάθι μέσα μου.
Νιώθω ότι εκτός από τη παιδικη μου ηλικία, στερηθηκα εξαιτίας των γονιών μου όλη μου την εφηβεία. Νομίζω πως είναι μια περιοδος ουτως η αλλως τραυματική για τη ζωή ενός ανθρώπου, αλλά η δική μου ήταν μαρτυρική. Δεν υπήρχε τίποτα φυσιολογικο σε αυτή. Ξυλο, βρισιές, απαγορεύσεις στα παντα, στο να βγαίνω έξω, να κοινωνικοποιουμαι. Και συνέχεια να με μειώνουν στα παντα.
Είμαι μια άλλη πλεον, αλλά αυτό το αγκάθι είναι εκεί. Θα βγει ποτε ή απλα εάν δε μπορω να το ξεφορτωθώ πρεπει να βρω ένα τρόπο να στολίσω με αυτό το εντός μου;
ΑΠΟ ΤHΝ – Αιώνια έφηβη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νομίζω ότι αν το βλέπεις σαν κάτι που σου στερήθηκε η εφηβεία, θα συνεχίζει να σου μενει αγκάθι. Πρέπει να ξεπεράσουμε τον μύθο ότι η εφηβεία είναι universal φάση. Δεν είναι, έχει φτιαχτεί τον τελευταίο αιώνα, δεν υπήρχε εφηβική φάση όπως το έχουμε τώρα στο μυαλό μας μέχρι πρόσφατα και για πολύ κόσμο ακόμη δεν υπάρχει. Είναι μια πολυτέλεια και προνόμιο του δυτικού κόσμου. Όπως επίσης δεν υπάρχει universal φοιτητική ζωή. Σαφώς και το πώς μεγάλωσες δεν ήταν δίκαιο αλλά αν κάθεσαι και συγκρίνεις με το πώς άλλες σου φίλες/γνωστές πέρασαν στην εφηβεία μόνο “χαμένη” θα βγεις. Και υπάρχει κίνδυνος… Διαβάστε περισσότερα »
Το ψυχολογικό τραύμα, όπως και το σωματικό, παραμένει. Το πνεύμα, το μυαλό και το σώμα πάντα προσπαθούν να βρουν τρόπους επούλωσης των πληγών και των τραυμάτων με μυστήριους και πολύπλοκους τρόπους. Η ψυχολογία και η ψυχοθεραπεία εκτός των άλλων μελετούν κι εξετάζουν αυτούς τους πιθανούς μηχανισμούς και τους τρόπους ώστε να γνωρίσουν και να υποστηρίξουν την διαδικασία επούλωσης κι αυτοθεραπείας. Όμως, κατά την αποψάρα μου, όπως ένα βαθύ έγκαυμα ή μία βαθιά πληγή ή το σημείο τομής από επεμβαση επουλώνονται αλλά συνήθως ένα σημάδι παραμένει, έτσι και με τα τραύματα της ψυχής και του εντός μας, ένα σημάδι παραμένει. Το… Διαβάστε περισσότερα »
Δάκρυσα με το σχόλιο της Σουλάρας. Κυριολεκτώ. Το έκανα και screenshot για να το ξαναδιαβάσω
Στη δικη μου εμπειρία δεν ξεχνιούνται αλλά ξεπερνιούνται τα τραυματα. Πολλές κακές εμπειριες ξεπερνιούνται όταν δημιουργούμε νέες χαρούμενες, ευχάριστες ή έστω ενδιαφέρουσες έως συναρπαστικές. Η επίτευξη της ασφάλειας είναι σημαντική σαν την αγρανάπαυση. Μετά από λίγο θέλει νέο κύκλο εργασιών. Το σημαντικότερο είναι να βρει το καθένα αυτό που το κινητοποιεί και να μην επαναπαύεται στο οτι κάτι λίγο πέτυχε.
Είναι αλήθεια αυτό μεγάλη, με καινούριες εμπειρίες μαθαίνουμε περισσότερα για τον εαυτό μας και παύουμε να ταυτιζόμαστε μόνο με το παρελθόν, πόσο μάλλον τραυματικές φάσεις που περάσαμε.
Αν δεν κάνουμε νέα πράγματα και μείνουμε στα ίδια, είναι πιο δυσκολο να απεγκλωβιστούμε από αυτή την ταύτιση.
Το εχω βιώσει πιο πολύ ως συνεχή δημιουργία του εαυτού μας. Εφόσον πλάθεται η προσωπικοτητα και ο κόσμος είναι γεμάτος με προσφερόμενα αγαθά θέλει ορεξη για δοκιμές. Εντωμεταξύ προσφέρονται και πράγματα που δεν κοστίζουν. Και παιδιά, θα το πω με καημό, δοκιμάστε καμία εθελοντική εργασία αν έχετε αγάπη προς τη φύση. Εμένα κάποια χρονια πριν με απέρριψαν σε κάθε αίτηση που έκανα – με πόνεσε ιδιαίτερα ο Αρκτούρος και η ορνιθολογική εταιρία (πειράζει που τα λεω άραγε; ) αλλά πιστευω οτι περιβάλλοντα δομημένα μεν (με πρόγραμμα κ προτοκολλα συνεργασίας) αλλά έξω από τις συνήθειές μας είναι μέρη όπου μπορούμε να… Διαβάστε περισσότερα »
Από τη δική μου εμπειρία θεωρώ ότι αυτό το πράγμα έρχεται σε κύματα. Θα φύγει, θα είσαι καλά και κάποια στιγμή με την κατάλληλη αφορμή ίσως το θυμάσαι ξανά και ξανά πέφτεις σε πένθος ή θυμό ή ό,τι τέλος πάντων σου προκαλεί αυτό. Απλά όσο προχωράει η ζωή και χτίζεις τον εαυτό σου στο τώρα τόσο αυτά τα κύματα θα είναι πιο αραιά και πιο μικρά. Εν ολίγοις εγώ δεν πιστεύω ότι κάτι το ξεχνάς σαν να μην συνέβη ποτέ. Νομίζω ότι είναι ένας επικίνδυνος μύθος. Είμαστε αυτοί που είμαστε και οι εμπειρίες μας μας διαμόρφωσαν σε αυτό που είμαστε… Διαβάστε περισσότερα »
εγώ σε βρίσκω μια χαρά. Λένε ότι μέχρι τα 40 δεν ευθυνομαστε για τη φάτσα μας, από κει και πέρα όμως είναι αποκλειστικά δικιά μας ευθύνη. Λοιπόν , το ίδιο ισχύει και για τον ψυχισμό μας. Εσυ φαίνεται να τα κατάφερες νωρίτερα και τώρα μένει «ένα ταξιδάκι αναψυχής με ένα βαθειά κρυμμένο τραύμα»
Υγ είμαι σκληρός με όσους επικαλούνται μετά τα 40 τις οποίες συνθήκες περιβάλλοντος της παιδικής -εφηβικής ηλικίας , για να δικαιολογούν τα προβλήματα τους. Είναι ενήλικοι πλέον και οφείλουν να τα λύσουν μέσα τους και έξω τους . Να τσακιστουν να βρουν τρόπους.
συγγνώμη ενας άνθρωπος που εχει βιαστεί στην παιδική του ηλικία (για να πάρουμε μια ακραία περίπτωση) πρέπει να τσακιστεί να το λύσει? Δηλαδή πραγματικά θεωρείτε ότι ολα ξεπερνιούνται με ψυχοθεραπεία και όλα καλά?
Για να μην παρεξηγηθώ δεν θεωρώ οτι πρέπει να ανεχόμαστε οποιαδήποτε συμπεριφορά απο ανθρώπους με τραυματικά βιώματα αλλά είναι πολύ σκληρό να θεωρούμε ότι ολα ξεπερνιούνται
Δηλαδή όλα αυτά τα άτομα που βρέθηκαν σε αυτή την ατυχή θέση είναι ανήμπορα να ανταπεξέλθουν στη ζωή τους μετά και θεωρούνται κατεστραμμένα έπειτα? Δε γίνεται όλα αυτά τα άτομα να μην το ξεπεράσουν ποτέ. Δυστυχώς κάποια δεν θα το ξεπεράσουν ποτέ τους για τον χ, ψ λόγο. Κάποια όμως θα μπορέσουν να προχωρήσουν είτε με την υποστήριξη ψυχοθεραπευτή είτε με την υποστήριξη της οικογένειας του ή και ακόμη γιατι η προσωπικότητά τους τους καθιστά ανθεκτικούς. Μη θέλοντας να υποβάθμισω τέτοιες εμπειρίες πάντα, σωστό δεν είναι επίσης να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος αντιμετώπισης ως προς κάτι τέτοιο. Ο… Διαβάστε περισσότερα »
Μηπως εισαι η ξαδερφη μου; Ιδια ηλικια, ιδιες εμπειριες, ιδιοι προβληματισμοι, το μονο που διαφερει ειναι οτι εκεινη δεν ειναι σε σχεση τωρα, αλλα τωρα αρχιζει να βρισκει τα πατηματα της. Θα σου πω το ιδιο που λεω και σε εκεινη: συνεχισε τη δουλεια με τον εαυτο σου και πιστευω οτι θα βρεις τις ισορροπιες σου, εισαι σε καλο δρομο αλλα δεν εχεις φτασει ακομα στο τελος του. Αγκαλια απο εμενα!
Τώρα θα σου φανεί μεγάλη βλακεία αυτό που θα σου πω αλλά πρέπει να ξεκολλήσεις και να πας παρακάτω. Δε ξεχνιέται προφανώς αλλά μπορεί να σταματήσει να πονάει. Πολλές φορές το να αφήνεις πίσω σου κάτι τέτοιο, να αποστασιοποιηθείς τόσο που να μη πονάει, πονάει και αυτό το ίδιο. Τελειώνει η ελπίδα ότι κάτι μπορεί να φτιάξει ή να αλλάξει. Πιστεύω ότι θα το καταφέρεις, συζήτα το κ στη θεραπεία σου τόσο ώστε να μη χρειάζεται άλλο.
Αυτο που λες το βρισκω απορριπτικο. Το τραύμα δεν ειναι απλως κατι που ξεχνάς και πας παρακάτω. Επηρεάζει βαθειά το πως εισαι και σκεφτεσαι στο τώρα.
Δεν θα φύγει ποτέ. Απλα ο,τι δεν εχουμε δυναμη να το αλλαξουμε αναγκαζομαστε να το αποδεχτουμε και να ζησουμε με αυτό. Σκεψου ομως οτι εισαι πολύ νεα ακομα και στο σημερα μπορεις να πετυχεις ολα οσα στερηθηκες τοτε. Να εισαι ανεξάρτητη, να εχεις ατομα που σου φαιρονται ομορφα, να κανεις μια οικογένεια σαν αυτή που θα ηθελες να ειχες οταν ησουν παιδι, να γίνεις ένας καλος γονέας/συντροφος/φιλη.