Αξίζει να αλλάξω καριέρα στα 30+;

Αγαπητό Αμπά,

Είμαι κι εγώ μια από τις περιπτώσεις που ακούμε πολύ τελευταία: αλλαγή καριέρας στα mid 30s!

Θέλω να κάνω στροφή προς τη μουσικοθεραπεία.

Έχω πρώτο πτυχίο στα ΜΜΕ / Επικοινωνία και τα τελευταία χρόνια εργάζομαι σε corporate περιβάλλον (HR). Έχω μουσικό υπόβαθρο, καθώς παίζω μουσική από μικρό παιδί, έχω πτυχίο στο πιάνο και παίζω σε πολύ καλό επίπεδο και τσέλο.

Έχω επίσης κάποιες γνώσεις και εμπειρία (όχι επαγγελματική) στη φροντίδα παιδιού με βαρύ αυτισμό στην άμεση οικογένεια, αλλά προφανώς αυτό δεν αποτελεί κάποιο επίσημο διαπιστευτήριο.

Αυτό που με προβληματίζει είναι ότι δεν έχω ακαδημαϊκό υπόβαθρο σε ψυχολογία, εργοθεραπεία, νοσηλευτική ή κάποιο άλλο επάγγελμα υγείας. Όσο περισσότερο ψάχνω για τη μουσικοθεραπεία, τόσο περισσότερο μπερδεύομαι σχετικά με το ποια είναι η σωστή διαδρομή για να μπει κάποιος στον χώρο.

Πιστεύω ότι, αν απαντηθούν κάποια βασικά ερωτήματα, θα μπορέσω να κάνω το σχέδιό μου πιο συγκεκριμένο και να προχωρήσω στις κατάλληλες στρατηγικές κινήσεις για αυτή τη μετάβαση.

Οι ερωτήσεις μου είναι:
• Στην Ελλάδα, και ειδικά στην Αθήνα, ποια είναι η πιο ρεαλιστική διαδρομή για κάποιον που ξεκινάει σχεδόν από το μηδέν; Χρειάζεται απαραίτητα ένα πρώτο πτυχίο σε τομέα υγείας;

• Αξίζει να ξεκινήσω με ένα σεμινάριο, έτσι ώστε να γίνω δεκτή σε κάποιο μεταπτυχιακό ή άλλο πρόγραμμα σπουδών; Ή μήπως θα μπορούσα να κάνω κατευθείαν ένα μεταπτυχιακό και να γλιτώσω ένα εξάμηνο ή όσο πάρει αυτό το ενδιάμεσο βήμα;

• Δεδομένου ότι δεν θέλω να το κάνω μόνο για τη γνώση, αλλά για να εργαστώ στο αντικείμενο είτε σε νοσοκομείο είτε σε οποιαδήποτε άλλη θεραπευτική μονάδα, τι ισχύει με τις πιστοποιήσεις στη μουσικοθεραπεία; Υπάρχει ένας επίσημος φορέας ή αρκούν σχετικές σπουδές;

• Χρειάζονται ξεχωριστές, ειδικές ή επιπρόσθετες σπουδές μουσικοθεραπείας αν θέλεις να εργαστείς με παιδιά;

• Πόσους μήνες πρακτικής άσκησης χρειάζεται συνήθως κάποιος πριν αρχίσει να αναζητά πραγματικές θέσεις εργασίας; Αυτό το σημείο με φοβίζει αρκετά, γιατί φίλοι και γνωστοί μου έχουν αναφέρει ότι η πρακτική άσκηση μπορεί να είναι πολύμηνη και χωρίς αμοιβή αλλά ακόμα και έτσι είμαι διατεθιμένη να το κάνω.

Η ηλικία είναι επίσης ένα κομμάτι του προβληματισμού μου. Δεν νιώθω ότι θέλω απλώς να «δοκιμάσω ένα χόμπι» — θα ήθελα, αν κάνω αυτή την αλλαγή, να είναι μια σοβαρή επένδυση που μπορεί να οδηγήσει σε μια αφοσιωμένη δουλειά.

Από την άλλη, με φοβίζει το ενδεχόμενο να ξεκινήσω μια μακρά εκπαιδευτική πορεία και μετά να ανακαλύψω ότι το επάγγελμα είναι πολύ περιορισμένο ή δύσκολο να γίνει βιώσιμο.

Αν κάποιος είχε να προτείνει κάποια κατεύθυνση ή το πού αλλού θα μπορούσα να απευθυνθώ για συμβουλές, θα με βοηθούσε πολύ. Και εννοείται, αν έχετε ιστορίες από αλλαγές 180 μοιρών στα επαγγελματικά, είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτες.

Ευχαριστώ πολύ που με διαβάσατε!

Καλό καλοκαίρι!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μινόρε Νευρώνα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News