Όταν οι γονείς δεν σε βλέπουν: Το πένθος της αόρατης κόρης

Διαβάζω τις ιστορίες άλλων γυναικών και κάπου μέσα εκεί βλέπω και τον εαυτό μου.

Είμαι και γω μια από αυτές τις κόρες που είναι αόρατες στην πατρική τους οικογένεια, που είναι μεγαλωμένες για να είναι τα “καλά κορίτσια”, που τα συναισθήματά τους πνίγονταν πριν ακόμη εκφραστούν. Είμαι και εγώ μια από εκείνες τις κοπέλες που όταν συνειδητοποίησα το ρόλο που μου δώσανε οι άλλοι και θέλησα να το συζητήσω με τους γονείς μου, ο ένας έκανε ό,τι ήξερε πάντα, να σιωπά και η άλλη επίσης ό,τι έκανε πάντα: να αρνείται.

Είμαι το μεσαίο παιδί, το μόνο κορίτσι, το παιδί που ένιωθε πάντα ανεπιθύμητο. Και ακολούθησε πολλά χρόνια αργότερα, το “χρυσό παιδί”, ο τέλειος γιος.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για τις αδικίες σε βάρος μου. Δεν ξέρω αν έχει νόημα. Αναρωτιέμαι όμως. Διαβάζω γενικά στις ψυχολογικές συμβουλές που είναι τόσο της μόδας ότι πρέπει να αναγνωρίσεις ότι οι γονείς σου ήταν άνθρωποι πριν γίνουν γονείς και να τους συγχωρήσεις. Ομως, αναρωτιέμαι. Οι αδυναμίες τους περιορίστηκαν σε μένα; Γιατί στον αδελφό μου τα έδωσαν όλα πολύ; Γιατί εμένα με κουρέλιασαν; Γιατί αρνούνται να με δούνε; Γιατί ακόμη και τώρα που έγιναν τόσα πράγματα, είμαι “αόρατη”;

Η επικοινωνία με τους δικούς μου είναι από δύσκολη έως ανύπαρκτη. Μου λείπουν και θέλω να τους τηλεφωνήσω… αλλα μου λείπει τι ακριβώς; Η ιδέα των γονιών, μάλλον. Γιατί ο πατέρας μου με το ζόρι μου μιλάει για μερικά δευτερόλεπτα και μετα με ξεφορτώνεται στη μάνα μου, η δε μάνα μου μου λέει μπούρδες: ποιος πέθανε κυρίως και αν καθάρισε τα ντουλάπια. Κι ακόμη κι όταν με ρωτάει “πως είσαι”, η ερώτηση ακούγεται τυπική, γιατί μετά από λίγο ακολουθεί “δεν σε φοβάμαι εσένα”.

Μου πήρε χρόνια να αποδεχτώ ότι οι δικοί μου απλά δεν με αγαπούν. Νιώθω μουδιασμένη που το γράφω αυτό, αλλά έτσι είναι. Βλέπω γύρω μου το ίδιο μοτίβο ξανά και ξανά. Κορίτσια που πασχίζουν να τα προσέξουν οι γονείς τους, οι οποίοι είναι πολύ απασχολημένοι να αγαπούν τα “αγόρια”.

Κορίτσια που τιμωρούν τους εαυτούς τους γιατί οι γονείς τους τα θεωρούν, τι ακριβώς; Γκρινιάρες, κακομαθημένες και αχάριστες, επειδή πασχίζουν για την αγάπη που δίνεται απλόχερα στα αγόρια της οικογένειας.

Δεν έχω κάποια ερώτηση. Περισσότερο παρατήρηση είναι αυτά που γράφω. Εχω κουραστεί πια.

Εχω πενθήσει, έχω πονέσει, φτάνει. Τώρα βλέπω καθαρά κάποια πραγματα και το ξέρω ότι είναι κέρδος, αλλά αν αύριο φύγουν από τη ζωή οι γονείς μου, θα ξέρω ότι δεν κατάφερα να με δούνε, και αυτό με πονάει ακόμη.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αλεξάνδρα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News