«Με έπρηξαν με τα βιβλία τους»: Ένας καβγάς με τις αδερφές μου που δεν ήταν τελικά για τα βιβλία

Πριν από περίπου 2 εβδομάδες δανείστηκα από την αδερφή Α ένα βιβλίο (της το ζήτησα και μου το έδωσε). Καθώς μένουμε σε διαφορετικά μέρη, ήρθε πριν 2 μέρες εδώ που μένω εγώ και την πρώτη φορά που την είδα, μου ζήτησε να της το επιστρέψω. Της εξήγησα ότι δεν το έχω διαβάσει ακόμα, αλλά αφού το θέλει θα της το δώσω.

Τη δεύτερη φορά που την είδα σε ένα εστιατόριο κάθισε δίπλα μου, άρχισε να μου ζητάει επίμονα το βιβλίο, μου ζήτησε να της αγοράσω το ίδιο καινούργιο και μου έδειξε ότι φορούσε ένα κόσμημά μου, που είχε πάρει χωρίς να με ρωτήσει (από κάποια που είχα αφήσει στο πατρικό μου λόγω έλλειψης χώρου στο δικό μου σπίτι) και μου δήλωσε ότι αν δεν πάρει πίσω το βιβλίο (που της είχα πει ότι θα της δώσω), δεν θα μου δώσει πίσω το κόσμημα. Στην άλλη θέση καθόταν η αδερφή μου Β, η οποία μου είχε δώσει η ίδια ένα βιβλίο της πριν 1-2 μήνες, χωρίς να της το ζητήσω εγώ, καθώς θεωρούσε ότι μπορεί να μου άρεσε. Θυμήθηκε λοιπόν το δικό της βιβλίο και άρχισε να μου το ζητάει κι αυτή, στην οποία επίσης είπα ότι θα το επιστρέψω.

Το ακατονόητο για εμένα pressing για τα βιβλία που είχα πει ότι θα επιστρέψω συνεχίστηκε επί μισή ώρα, στην οποία εγώ αρχικά προσπάθησα να είμαι ψύχραιμη.

Να σημειώσω ότι η κόρη της αδερφής Β είχε πάρει επίσης χωρίς να με ρωτήσει και φορούσε ένα κόσμημα το οποίο δεν φοράω μεν, αλλά έχει συναισθηματική αξία. Οπότε τους είπα ότι και εγώ θέλω τα κοσμήματα που φορούσαν – ειδικά η μικρή – και άρχισαν να μου λένε ότι δεν είναι το ίδιο γιατί εγώ τα είχα αφήσει στο πατρικό μου και άρα δεν ήταν τόσο σημαντικά.

Εγώ έσκασα λοιπόν, σηκώθηκα όρθια, τους είπα ότι με έπρηξαν με τα κ*λοβιβλία τους και ότι φεύγω γιατί αν έμενα παραπάνω εκεί, όντως θα έσκαγα. Όταν επέστρεψα σπίτι μου, πήρα τα βιβλία και τους τα πήγα αμέσως.

Η αδερφή Α κάπως το μάζεψε, η αδερφή Β είπε ότι δεν έπρεπε να ζητήσω το κόσμημα από το παιδί γιατί το παιδί είπε ότι μου το είχε ζητήσει (που δεν ίσχυε). Να σημειώσω ότι δεν είμαστε 15χρονα, αλλά 25, 40 και 45.

Πάντα η σχέση μας ήταν συγκρουσιακή, γιατί πάντα έψαχνα αποδοχή που ποτέ δεν έπαιρνα. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη φορά που δεν έπνιξα το συναίσθημά μου και είμαι περήφανη γι’ αυτό, αλλά ο μικρός εαυτός μου εξακολουθεί να ψάχνει την επιβεβαίωση που δεν θα πάρει ποτέ…

Δεν ξέρω τι σημασία έχει, αλλά πρόσφατα έμαθα ότι η αδερφή Α δάνεισε σε μία φίλη της ένα μεγάλο ποσό χρημάτων, το οποίο η φίλη έφαγε και η αδερφή μου δεν διεκδίκησε πίσω (σε αντίθεση με το βιβλίο) και έχω τεράστια αδυναμία στο παιδί της αδερφής Β, που ξέρει ότι αν μου ζητήσει κάτι, η πιθανότητα είναι να της το δώσω ούτως ή άλλως.

ΑΠΟ ΤΗΝ – eternally young sister

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News