Kαλησπέρα.
Eίμαι 35 χρονών. Παντρεύτηκα στα 22 μου γιατί έμεινα έγκυος και δεν πήρα ποτέ το πτυχίο μου γιατί δεν είχα βοήθεια τότε με το παιδί. Ενώ ο τότε σύζυγός μου έλεγε ότι θα είναι δίπλα μου όταν ήρθε η ώρα έκανε κακό χαμό με συνέπεια όλοι να γυρίσουν και να πουν τώρα πρέπει να κοιτάξεις το σπίτι σου όχι να το παίζεις φοιτήτρια….
Μετά από κάποια χρόνια χωρίσαμε γιατί η ζήλια του ήταν αρρωστημένη και είχα φτάσει σε σημείο να κινδυνεύω…
Μετά από λίγο καιρό ξαναπαντρεύτηκα, έκανα ακόμα ένα παιδί (αυτή τη φορά δεν έτυχε) όλα καλά στην αρχή μετά την εγκυμοσύνη όμως για όλα τα χρόνια που ήμασταν μαζί δεν είχαμε καμία επαφή απλά μέναμε στο ίδιο σπίτι. Αυτό με διέλυσε ψυχολογικά και αποφασίσαμε να χωρίσουμε….
3 χρόνια τώρα που είμαι μόνη μου έχω ηρεμήσει, έκανα ψυχοθεραπεία και κατάλαβα ότι η πηγή του κακού ήταν το σπίτι όπου μεγάλωσα. Ακόμα και σήμερα μετά από όσα έχω περάσει με κατηγορούν ότι δεν συμβιβάζομαι.
Δεν θέλω να συμβιβαστώ και να βολευτώ, θέλω να είμαι ήρεμη κι εγώ και τα παιδιά μου και το έχω καταφέρει, αλλά το μεγάλο μου αγκάθι είναι ότι δεν σπούδασα και αναγκάζομαι να κάνω δουλειές του ποδαριού.
Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να δώσω πανελλήνιες ξανά αλλά δεν ξέρω πια αν έχω χάσει το τρένο όπως μου λένε όλοι είτε πρόκειται για σπουδές είτε για οτιδήποτε μου λένε ότι τώρα πάει το έχασες το τρένο που θα πας μάνα με 2 παιδιά.
Ή όταν λέω ότι δεν έχω ερωτευτεί ακόμα στη ζωή μου η απάντηση όλων είναι τώρα με 2 παιδιά ποιος θα σε δει σοβαρά και μεγαλώνει η απογοήτευση….
Έτσι ξοφλάνε οι ζωές από τα 35;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αναστασία φ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το μόνο που μπορώ να διαβάσω σε αυτήν την επιστολή είναι μια δυνατή γυναίκα που διψάει για ζωή και έναν ασφυκτικό περίγυρο-ζόμπι που συνεχώς προσπαθεί να την περιορίσει με απαρχαιωμένες, σεξιστικές και ανυπόστατες αντιλήψεις.
Μπορείς να καταλάβεις νομίζω ποιος μου φαίνεται ξοφλημένος…
Και ναι να τους πεις, οι ζωές ξοφλάνε και πολύ νωρίτερα από τα 35, αλλά δεν φταίει η ηλικία ή η φάση ζωής, φταίνε τα σκ@τ@ που έχουν στο κεφάλι τους.
Αλλο προγραμματισμό χρειάζεσαι στα 35 και με 2 παιδιά. Αυτο μονο, και μια χαρα μπορείς και να σπουδάσεις και να κάνεις και ο,τι θες.
Αναστασία, η ζωή “ξοφλάει” μόνο όταν τελειώσει ο χρόνος μας σε αυτήν.
Εύκολο δεν θα είναι αλλά αν το θες πραγματικά πρέπει να το προσπαθήσεις.
Καλή επιτυχία!
Γιατι να ξοφλανε; Μπορει να γινεται πιο δυσκολο λογω της ευθυνης με τα παιδια σε σχεση με οταν εισαι 18, αλλα αυτο δε σημαινει οτι δε γινεται καθολου. Απλα θα πρεπει να προσαρμοσεις σπουδες/dating κλπ συμφωνα με την καθημερινοτητα σου.
Είσαι πολύ δυνατή και το έχεις αποδείξει! Καθόλου αργά δεν είναι! Μην ακούς τις οπισθοδρομικές μαλακίες ούτε για τις σπουδές, ούτε για την προσωπική ζωή σου. GO GET EM !
Περίπου στην ηλικία σου και εγώ με πτυχίο και μεταπτυχιακό, δουλειές του ποδαριού βρίσκω. Μη νομίζεις ότι με το πτυχίο θα ανοίξουν μαγικά όλες οι εργασιακές πόρτες.
Από αυτά που γράφεις, θα ήθελα να σχολιάσω αυτό: 3 χρόνια τώρα που είμαι μόνη μου έχω ηρεμήσει, έκανα ψυχοθεραπεία και κατάλαβα ότι η πηγή του κακού ήταν το σπίτι όπου μεγάλωσα. Ακόμα και σήμερα μετά από όσα έχω περάσει με κατηγορούν ότι δεν συμβιβάζομαι. Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς εννοείς όταν γράφεις ότι σε κατηγορούν ότι δεν συμβιβάζεσαι. Για παράδειγμα, ίσως η οικογένεια, ή και εσύ, ταυτίζει τον συμβιβασμό με την παραίτηση. Αν αυτό είναι, τότε κάνουν/κάνεις λάθος. Ο συμβιβασμός είναι σαν το παζάρεμα, περιέχει και τη διεκδίκηση, δεν είναι παραίτηση. Με αυτό δεδομένο, το να συμβιβάζεται κανείς όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι απλά δεν έχεις χάσει το τρένο, τώρα θα είσαι συνειδητοποιημένη και θα διαβάσεις με στόχο. Ούτε να σκέφτεσαι τι σου λένε οι άλλοι. Να το κάνεις και να δεις που όλα θα πάνε καλά. Κι όταν πάρεις και το πτυχίο σου θα δεις πόση αυτοπεποίθηση θα αισθάνεσαι!
Κάντο τώρα ,μην χάνεις χρονο. Μην το σκεφτείς παραπάνω ,οργανώσουν κι άρχισε. Προγραμματισμός χρειάζεται κυριως με τα παιδιά.
Τίποτα δεν είναι αδύνατον. Παντρευτηκα εγγυος -το θέλαμε- στα 23, ακομα δεν ειχα τελειώσει τη σχολή, πήρα το πτυχίο, αργότερα κόντρα σε όλους έκανα μεταπτυχιακό και δεύτερο πτυχίο. Αλλά δουλειές με βασικό κάνω δυστυχώς δεν κατάφερα να προχωρήσω επαγγελματικά. Οι σπουδές με παιδιά δεν είναι το δύσκολο κομμάτι, η επαγγελματική αποκατάσταση μετά είναι.
Αναστασία, κάνε τα βήματα που θέλεις και μην κοιτάς πίσω.
Είναι πολύ νωρίς για να πραγματοποιήσεις ό,τι επιθυμήσεις.