Αγαπητή Ροζίτα- αγαπητές ampa-συντροφισσες,
Διαβάζοντας την ιστορία της Σόφης που κακοποιήθηκε από τον σύζυγό της και παρά ταύτα βρήκε τη δύναμη κι έφυγε. Θέλω κι εγώ αρχικά να περάσω ένα μήνυμα σε όλες τις γυναίκες που είναι εκεί εξω: κορίτσια μπορείτε να τα καταφέρετε! Δεν υπάρχει δικαιολογία στη ΒΙΑ και στην κακοποίηση, δεν υπάρχει αγάπη όταν ο άλλος σε υποτιμά, σε παρακολουθεί με κοριούς, χρησιμοποιεί τα παιδιά ως εργαλεία για να φέρνει τις καταστάσεις εκεί που θέλει. Κατά δεύτερον να σας πω ότι είμαι κι εγώ και η κόρη μου παθούσες όχι τόσο πλέον του εν διαστάσει “συζύγου” και παΤερα, όσο του ίδιου του δικαστικού συστήματος δυστυχώς.
Φύγαμε από το σπίτι μας με ασφαλιστικά μέτρα, την στήριξη του πολυδύναμου κέντρου κακοποιημένων γυναικών (15900), και την στήριξη ανθρώπων που μέχρι και σήμερα (περί των εφτά μηνών μετά) μας προστατεύουν και μας συνδράμουν με κάθε τρόπο. Τι γίνεται όμως με το νέο οικογενειακό δίκαιο αγαπητή Ροζίτα; Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που με προσωρινή διαταγή του απαγορεύθηκε κάθε επικοινωνία με το παιδί του, όχι μία αλλά τρεις φορές (τόσες ήταν οι αιτήσεις που έστειλε στο δικαστήριο ο αντίδικος για να κερδίσει την επικοινωνία και την συνεπιμελεια…για το παιδί! Και του απορρίφθηκαν) πως γίνεται ξαναλέω στα ασφαλιστικά μέτρα να είναι λίγο πριν την συνεπιμελεια;
Την προσωρινή επιμέλεια την έχω οκ, αλλά του έδωσαν μια υπερδιευρυμενη επικοινωνία χωρίς να υπολογίσουν συμβάντα στην αστυνομία, ένορκες βεβαιώσεις, μάρτυρες, αναφορές από το ΚΕΘΙ…το αφήγημα πλέον είναι γνωστό “ένας Κάκος σύζυγος, δεν σημαίνει ότι είναι και Κάκος πατέρας”…
Είναι δυνατόν; Που θα πάει αυτή η κατάσταση; Το παιδάκι είναι μόλις δύο ετών έχει γίνει μπαλάκι, διχάζεται συνεχώς, και η δικαιολογία ε μικρό είναι θα ξεχάσει….όχι δεν θα ξεχάσει κυριε- κυρία όταν ο μπαμπάς το κλειδώνει στο μπάνιο, όταν το αφήνει με το ίδιο εσώρουχο κ γυρνά κατακόκκινο από κάτω, δε θα ξεχάσει επειδή είναι μικρό, και δε θα σταματήσει η οποία του συμπεριφορά επειδή η μάνα….δε μπορεί να αποδείξει τι συνέβαινε και τι συμβαίνει σε έναν ιδιωτικό χώρο όπως η οικία.
Είμαι απογοητευμένη που λειτουργούμε έτσι ..και ζητώ συγγνώμη για την ένταση. Θα μου πείτε να απευθυνθώ σε παιδοψυχιατρο ή τεχνικό σύμβουλο, όμως κι εκεί στο δημόσιο δεν βρίσκεις άκρη, και στους ιδιώτες ή στους πραγματωνονονες των δικαστηρίων νικά “ο καλύτερος…”, Αυτός που μπορεί να έχει περισσότερο κύρος ή λεφτά, το άλλο που άκουσα ήταν περίμενε να γίνει κάτι πιο χοντρό για να το πας σε ιατροδικαστή, ή περίμενε να μεγαλώσει για να είναι δυνατόν να πάει το ίδιο το παιδί να καταθέσει.
Είναι δυνατόν να λέτε τέτοια πράγματα σε μια μάνα που έρχεται με δάκρυα στα μάτια, μαυρισμένα πόδια και χέρια, και τραβάει τα μαλλιά της από την απελπισία που δεν ξέρει τι να κάνει με το παιδί της, είναι δυνατόν να της λέτε τέτοια πράγματα; Ροζίτα, κορίτσια αν έχετε κάποια ποιο επαγγελματική ή και προσωπική εμπειρία επί του θέματος νομίζω θα ήταν χρήσιμο να κατατεθεί να μπορέσουμε εμείς όλες “οι αδύναμες και φοβισμένες” να αποκτήσουμε μια φωνή που δεν θα τακτοποιεί μόνο εμάς προσωπικά, αλλά και μια ολόκληρη κοινωνία που έχει πληγεί.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αυτή που θα πάρει τα βουνά…
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λυπάμαι μέσα από τα βάθη της ψυχής μου για όσα συμβαίνουν σε εσένα και στο παιδί σου. Δεν γνωρίζω αν κάποι@ από την εδώ συντροφιά θα μπορούσε να σε συμβουλέψει ή να σε βοηθήσει ώστε η κραυγή αγωνίας που βγάζεις εδώ να ακουστεί κι εκεί που πρέπει και όπως πρέπει…
Είναι δυνατόν; Θα το ξεχάσει; Μα αυτά αποτυπώνονται στο υποσυνείδητο και τα κουβαλάμε για την υπόλοιπη ζωή μας.
Προσπάθησε να έχετε όσο λιγότερη επαφή και όταν πρεπει να τον βλέπετε, να είναι εκεί κάποιος έμπιστος φίλος που θα μπορεί να βοηθήσει.
Με δικηγόρο δες αν μπορεί να γίνει κάτι, αν δεν το έχεις κάνει ήδη. Αυτοί που λένε περίμενε να γίνει κάτι πιο χοντρό…. Ασχολιαστο.. τόσα βλέπουμε στην τηλεόραση αυτές τις μέρες, εκεί πρέπει να φτάσουμε;