Αποφάσισα να γράψω και εγώ την ιστορία μου γιατί έχω μέσα μου μια μικρή ελπίδα. Είμαι τώρα 39 και πριν 25 χρόνια περίπου γνώρισα ένα αγόρι. Η παρουσία του στη ζωή μου υπήρξε καθοριστική. Με έκανε να νιώσω όλα τα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένα κορίτσι ερωτευμένο, μία γυναίκα που αγαπάει… Η σχέση μας πέρασε από 40 κύματα… Οχι 40 1000…κύματα και τρικυμίες. Ακόμα θυμάμαι τον τρόπο που με διεκδικούσε, τον τρόπο που με φιλούσε, που με πείραζε, που με φλέρταρε, που μου θύμωνε. Δεν ξεχνώ τους καυγάδες μας αλλά και τον έρωτα μας που ήταν ισοπεδωτικός. Δυστυχώς όμως βρεθήκαμε σε αδιέξοδο για πολλούς λόγους.
Αποφάσισα λοιπόν να φύγω από την μικρή πόλη της Πελοποννήσου όπου ζούσαμε. Αποφάσισα να φύγω για να μην ξανασυναντήσω αυτό του το βλέμμα. Ζω μακριά περίπου 15 χρόνια. Δεν τον έχω δει από τότε. Έχουμε “φτιάξει” τις ζωες μας και σε ότι αφορά εμένα είμαι ευγνώμων για τα παιδιά μου και τον άντρα μου και για όλα όσα έχω καταφέρει μέχρι τώρα.
Είναι κάτι μεσημέρια όμως… Κάτι βράδια καλοκαιρινά που κατακλύζει η εικόνα του τα όνειρά μου τις σκέψεις μου και το μέσα μου. Νιώθω ότι ένα κομμάτι μου το έχει μαζί του. Μου λείπει αυτό το ισοπεδωτικό του βλέμμα και οι στιγμές που όταν με έκλεινε στην αγκαλιά του και ένιωθα ότι σταματάει ο χρόνος. Αναρωτιέμαι πως γίνεται έτσι η ζωή μας… Μου λείπουν τα νιάτα μου και η έντασή τους… Και όλα όσα με έκανε να νιώσω μαζί του.
Αποφάσισα λοιπόν να σου γράψω γιατί ελπίζω να σε διαβάσει και να καταλάβει ότι του απευθύνεται εκείνο το μικρό ανώριμο κορίτσι που γοήτευσε στα 16 του. Σου γράφω γιατί έχω δύο πράγματα να του πω που του χρωστάω και θα ήθελα η ζωή να μου τον στείλει έτσι για μια ώρα… Για ένα καφέ. Μήπως και βρω πάλι εκείνο το 16 χρόνο κορίτσι που έχω χάσει. Στειλ τε μου τη θετική σας σκέψη και ενέργεια.
ΑΠΟ ΤHΝ – Allister
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οτι και να κάνουμε ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω και αυτές οι σκέψεις δεν σε οδηγούν πουθενά, άσε τους καφέδες και τα πισωγυρίσματα. Το κορίτσι και το αγόρι δεν υπάρχουν πια! Υπήρξαν κάποτε και οι δρόμοι τους χώρισαν για συγκεκριμένους λόγους. Σήμερα, υπάρχουν όμως 2 οικογένειες που δεν υπάρχει λόγος να πληγωθούν! Βρες κάτι να σε γεμίζει στο παρόν, στην ανάγκη με τη βοήθεια ψυχολόγου.
Θα συμφωνήσω 99% με Μαρία και Κεραμιδόγατα. Σου προτείνω ανεπιφύλακτα ένα συγκεκριμένο βιβλίο για να δεις με ακρίβεια τι (πιθανότατα) θα σου συμβεί εάν η φαντασίωσή σου γινόταν πραγματικότητα: “ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ” του Τζόναθαν Φράνζεν. Και τώρα το 1% στο οποίο διαφωνώ με τις προλαλήσασες. Αν θέλεις να απαλλαγείς μια και καλή από τα υπαρξιακά που σε βασανίζουν, δεν έχεις παρά να τον συναντήσεις. Τότε θα πάψει να μαίνεται η άνιση μάχη φαντασίας και πραγματικότητας και θα έρθουν αντιμέτωπες δύο πραγματικότητες. Και εφόσον βιώνεις μια γεμιστική σχέση με τον άντρα σου, μάντεψε ποια από τις δύο θα επικρατήσει….
Φίλη καλησπέρα. Μάλλον είναι η ανεκπλήρωτη επιθυμία αυτή που σε οδηγεί σε τέτοιες σκέψεις. Και ίσως το απαγορευμένο και αυτό που δεν προστάζουν οι κοινωνικές επιταγές. Δεν λέω…το παραμυθακι του να συναντήσεις έναν παλιό έρωτα είναι δελεαστικο…αλλά κατά πόσο αξίζει εφόσον πλέον βρίσκεσαι σε μια άλλη φάση ζωής; Απλά για να αναπολήσεις τα παλιά; Νομίζω χειρότερα θα σε κάνει να αισθανθείς αυτός ο καφές (και τι μπορεί πια να προσφέρει ένας καφές? Σε τι θα σε επωφελουσε? ). Τέλος, για τον συγκεκριμένο άνθρωπο ίσως έχεις πλάσει μια ιδεατή εικόνα διότι δεν σου δόθηκε η ευκαιρία μέσω της τριβής σας να… Διαβάστε περισσότερα »
Γνωστό πρόβλημα. Υπάρχει και ταινία. Της ζήλιας τα καμώματα λέγεται. Δες την. Στην ταινία μία γυναίκα παντρεμένη, η Μάρω Κοντού, σκέφτεται ότι έκανε λάθος επιλογή συντρόφου και αντί για τον Κωνσταντάρα έπρεπε να παντρευτεί τον Στέφανο. Εμφανίζεται ο Στέφανος κάποια στιγμή και είναι καραφλός, κουτσός, με πρόβλημα στο στομάχι, στο νεφρό, στο συκώτι και με τρία διαζύγια. Σε όλη την ταινία η Κοντού όλο λέει στον άντρα της «ο Στέφανος δε θα το ‘κάνε ποτέ αυτό» για το κάθε τι. Τελικά τα έκανε όλα ο Στέφανος. Οπότε μήπως τελικά είναι καλύτερα να μην δεις τον πρώτο σου έρωτα και να… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου πω τη διάρκεια μου ανάλογη εμπειρία. Είχα σχέση αρκετών χρόνων με έναν άνθρωπο που λάτρευα και με λάτρευε. Αλλά ήταν νεανική σχέση, σχέση ανωριμότητας με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Σε κάποια φάση χωρίσαμε πριν κάτι χρόνια, τον αγαπάω ακόμα πλατωνικά φυσικά και τον έχω πάντα στην καρδιά μου, αλλά δεν ήθελα να τον δω ούτε να του μιλήσω, αν και όντως κάποιες φορές τον σκέφτομαι κι εγώ έντονα και μου “λείπει”. Πριν κάτι βδομάδες με βρήκα στον ινσταγκραμ από ένα νέο προφίλ που έφτιαξε κι είδα μερικές φωτογραφίες του…. Μάντεψε! Δεν είναι πια ο ίδιος …! Ούτε καν! Έχει… Διαβάστε περισσότερα »
Μου αρεσει οπως γραφεις, εχεις νεανικη και ρομαντικη ψυχη. Θα σου προτεινα και εγω ομως να αφησεις το παρελθον στο παρελθον και να κοιταξεις να βρεις τον ενθουσιασμο με αλλους τροπους (με ή χωρις τον ανδρα σου). Σου λειπει η περιπετεια και η ξεγνοιασια. Ισως να θες να ξανανιωσεις νεα. Ο ανθρωπος που εχεις στο νου σου πολυ αμφιβαλλω οτι θα ειναι οπως τον θυμασαι, γι αυτο καλυτερα να παραμεινει μια ευτυχισμενη αναμνηση.
Ακόμα και σε κυτταρικό επίπεδο είναι στην κυριολεξία ένας άλλος άνθρωπος. Όπως είσαι και συ. Σε τέτοιες ηλικίες, δεν γίνεται να καθοδηγούμε τα βήματα της ζωής μας με παιδικές φαντασιώσεις και στρεβλές μνήμες!