Αισθάνομαι μια μεγάλη πίεση.
Είμαι γυναίκα με μεταπτυχιακές σπουδές και εργασία συνεχή με τον εαυτό μου, με ψυχοθεραπεία 8 ετών, αλλά όχι κλειστή (σε παύση, οικονομικό γαρ). Παραλληλα, σε σχέση με έναν σοβαρό και καλλιτέχνη σύντροφο, που καμαρώνω για τα ταλέντα του και χαίρομαι.
Εκείνος χαρούμενος με την εργασιακή του κατάσταση (τον ζηλεύω που κάνει αυτό που αγαπά και αμοίβεται), ατενίζει το μέλλον με παιδιά και οικογένεια. Εγώ πολύ δυσαρεστημένη με τη δίκη μου εργασία, μεγάλη ευθύνη (ηθική κ νομική), δύσκολες συνθήκες (ασταθές ωράριο, έκτακτα, κοινωνική αποξένωση, κουρασμένοι συνάδελφοι) και δυσανάλογα τα έσοδα. Τα θετικά της, τη σημερινή ημέρα, σχετίζεται με τις σπουδές μου, η σταθερότητα εργασιακής σχέσης και η τυπική πληρωμή για αυτά τα κάποια πάνω του βασικού μισθού. Δυσκολεύομαι ψυχικά και η απόδοσή μου μαζί με την όρεξη μου δεν είναι πια καλές και το βλέπω και είναι λόγοι σημαντικοί.
Πάμε στα παιδιά… που δεν τα ονειρεύομαι, γιατί θεωρώ την πραγματικότητα που βιώνουμε πολύ νοσηρή. Νιώθω ότι οι δυό μας αδυνατούμε να φτιάξουμε έναν μικρόκοσμο για να εκπαιδεύσουμε έναν νέο άνθρωπο να «αντέχει» τη σαπίλα και αυτό είναι αυτό που η ψυχή μου λέει πρώτο. Γιατί είμαστε άνθρωποι και όχι μάγοι.
Μετά έρχεται το μυαλό μου και μου υπενθυμίζει τη μια μου σάλπιγγα, τα 32 μου χρόνια, το αν αργότερα θα θέλω και θα δυσκολευτώ, την εργασία μου, που τελευταία δοκιμάζω τα «όχι» και «θέλω» και συγκρούομαι τακτικά, τα φιλικά ζευγάρια που βρίσκονται με χαρά σε διαδικασίες τεκνοποίησης. Κι εκεί γεννιεται κι εμένα μια σκέψη, μήπως πρέπει τώρα να μπούμε στη διαδικασία, για να εξασφαλίσω μια κάποια φροντίδα οικονομική και παράλληλα αποφόρτιση από τις άσχημες συνθήκες; Μετά απαντάω…. και το απορρίπτω. «Δεν αποφασιζουμε γι’ αυτό να μεγαλώσουμε παιδιά. Άσε που ίσως αποτελέσει εμπόδιο να βρω μια καλύτερη εργασία κι εγκλωβιστώ εκεί.» Και μετά πάλι όλα από την αρχή……..
Η κορωνίδα. Χθες παρακολουθήσαμε μια θεατρική παράσταση, το Lulu και ένιωσα συγκλονισμένη, αηδιασμένη και απαρηγόρητη για όλη αυτή την αδικία που δεχόμαστε οι γυναίκες. Και αναζητώ το νόημα…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Γαρίδα Αμβρακικού υπό πατριαρχική καταδίωξη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εχεις απόλυτη ανάγκη να συνεχίσεις την ψυχοθεραπεία σου. Ταπεινή μου γνώμη:ΜΗΝ μπεις σε διαδικασία τεκνοποίησης χωρίς να έχεις καθαρότητα του νου,ψυχικές αντοχές,και βαθιά επιθυμία μητρότητας. Ενδεχομένως στην παρούσα φάση να έκανες μία εκ βαθέων συζήτηση με τον συντροφό σου για το πως αισθανεσαι με το θέμα παιδιά,και πως θεωρείς εαυτόν, μη έτοιμο για ένα τέτοιο βήμα προς το παρόν τουλάχιστον. Είμαι δε της γνώμης,πως είναι προτιμότερο ένας άνθρωπος να μετανοιώσει ενδεχομένως που δεν έκανε παιδί,παρά να μην είναι σε θέση εκ των υστέρων για χ,ψ λόγους,(πρακτικούς,ιδιοσυγκρασιακούς,φιλοσοφικούς),να ανταποκριθεί επαρκώς,στον δυσκολότερο ρόλο που καλείται να παίξει,αυτόν του γονιού. Ενας γονιός που έχει… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτός έχει κάθε λόγο (από τα λιγα που γράφεις) να ατενίζει το μέλλον με αισιοδοξία, εσυ έχεις κάθε λόγο (από όσα γράφεις) να ατενίζεις το μέλλον με απαισιοδοξία. Ένα παιδί είναι σοβαρή απόφαση αλλά δεν εμποδίζει (θεωρητικά) την εύρεση καλύτερης εργασίας – αυτό με την προϋπόθεση ότι ο σύντροφος – πατέρας σε στηρίζει να φτάσεις τον στόχο σου. Και κατ εμε, η επικοινωνία με τον σύντροφο και η ποιότητα της σχέσης είναι πολύ πιο σημαντικοί παράγοντες επιτυχίας ή αποτυχίας από την πατροπαράδοτη πατριαρχία. Δηλαδή δεν θα αλλάξει η κοινωνία (και οι θεατρικές παραστάσεις που εμπέονται από την κοινωνία) τόσο συντομα… Διαβάστε περισσότερα »