Η μαμά μου είναι ένας πολύ δυναμικός άνθρωπος και μία γυναίκα με χρυσή καρδιά. Έχει περάσει πολλά, καθώς έπρεπε να αφήσει το σπίτι της σε μικρή ηλικία (είναι πρόσφυγας, από Κύπρο) και μεγάλωσε μέσα σε στερήσεις, φτώχια και καταπίεση / κριτική από την δική της μητέρα η οποία ήταν ένας πολύ δύσκολος άνθρωπος.
Έχει πετύχει πολλά στην ζωή της και δούλεψε σκληρά για να μην λείψει τίποτα σε εμένα και την αδερφή μου. Μαζί με τον πατέρα μου, ένα εξαιρετικό άνθρωπο φρόντισαν να μας μεγαλώσουν με αρχές, αξίες και πολλή αγαπή. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια – ταξίδια, πάρτυ γεννεθλίων, σπίτι με κήπο, κτλ.
Παρόλ’ αυτά από την εφηβεία και μετά άρχισα να νιώθω πως κάτι άλλαζε. Αν και κοινωνική από παιδί, είμαι ένας αρκετά εσωστρεφής άνθρωπος και γουστάρω να περνώ χρόνο μόνη μου. Είμαι πολύ επιλεκτική στις σχέσεις μου και μου αρέσει να συναναστρέφομαι με άτομα πέρα των επιφανειακών συζητήσεων – όσο περνούν τα χρόνια, αυτό το συναίσθημα γίνεται πιο έντονο. Τα 8 χρόνια που πέρασα στο Λονδίνο, ενίσχυσαν αρκετά αυτό το συναίσθημα.
Η μητέρα μου είναι ένας άνθρωπος που την νοιάζει ο κόσμος – τι θα πουν, πως θα μας εκλάβουν, αν θα μας αποδεχτούν, και δυστυχώς όλα αυτά μου τα μετέφερε κι εμένα. Μέσα από χρόνια ψυχοθεραπείας, έφτασα στο συμπέρασμα ότι εγώ και η μαμά μου είμαστε ξεκάθαρα δύο μη συμβατοί άνθρωποι, που μιλάνει δύο διαφορετικές γλώσσες. Μας ενδιαφέρουν εντελώς διαφορετικά πράγματα και από την εφηβεία μου προσπαθούσε να με φέρει λίγο πιο στα μέτρα τα δικά της και της κοινωνίας μας (π.χ.”ίσως ο λόγος που δεν έχεις σχέση είναι η δυναμικότητα σου, δεν είναι ανάγκη να τους δείχνεις πόσο έξυπνη είσαι” ή “μα γιατί να μείνεις μέσα μόνη σου, πάρε τις φίλες σου τηλέφωνο, στους ανρθώπους δεν αρέσει όταν απομονωνόμαστε” και άλλα πολλά).
Αυτό οδήγησε σε μία σύγκρουση του μέσα μου – ποια πιστεύω είναι δικά μου και ποια μου “επέβαλαν”; Πίσω στο σπίτι εδώ και 1,5 χρόνο και νιώθω πως επιστρέφω στα εφηβικά μου χρόνια, επιρρεπής στις γνώμες της μητέρας μου, προσπαθώντας με νύχια και με δόντια να μείνω πιστή στα δικά μου πιστεύω και στις δικές μου αξίες. Αν και η σχέση μας έχει βελτιωθεί δραματικά, μερικές φορές είναι τρομερά δύσκολο.
Εδώ και 1,5 χρόνο “παλεύω” για την απομυθοποίηση, και την προσωπική μου απελευθέρωση – με στόχο μου να μην χάσω αυτό τον τόσο σημαντικό άνθρωπο από την ζωή μου, την μητέρα μου που παρόλες τις διαφορές μας,πάντα με στηρίζει και μου στέκεται.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δάφνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το ίδιο ακριβώς βίωσα και γω όταν επέστρεψα μετά από 6 χρόνια σπουδών από επαρχία και για ένα σύντομο χρονικό διάστημα μένω με τους γονείς μου. Ίδια ακριβώς θέματα με την μητέρα μου. Από προσωπική εμπειρία, και δουλεύοντας πολύ και γω με την ψυχοθεραπεύτριά μου, προσπαθώ να ενισχύσω τα κομμάτια του εαυτού μου που είμαι σίγουρη ότι είναι δικά μου. Ταυτόχρονα αποφεύγω να τα μοιραστώ ιδίως με την μάνα μου γιατί δεν θέλω να πέσω πάνω σε έναν τοίχο. Μοιράζομαι επιλεκτικά. Ένα παράδειγμα αντιμετώπισης ενός αρνητικού σχολιασμού: μπορεί να σχολιαστεί η εμφάνισή μου ( πχ γιατί δεν βάφεσαι λίγο να… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν είμαστε παιδιά βλέπουμε τους γονείς μας σαν να είναι θεοί. Αυτό όως αλλάζει όταν μεγαλώνουμε. Τότε σιγά σιγά αρχίζουμε εμείς να τους νταντεύουμε και να τους αντιμετωπίσουμε σαν παιδιά. Τότε γινόμαστε εμείς γονείς κι εκείνοι παιδιά.
Πάψε λοιπόν να την βλέπεις σαν γονιό, και ξεκίνα να την βλέπεις σαν έναν άνθρωπο με τις αδυναμίες και τις ελλείψεις του.