11 χρόνια δεν ήθελε παιδιά και τώρα που χωρίσαμε αποφάσισε πως αφού με αγαπάει θα το κάνει για μένα

Θα ήθελα την γνώμη σας ως προς την απόφαση μου να χωρίσω μετά από σχέση 11 χρονων .Ειμαι 39 κ είναι 51 με 3 παιδιά από τον γάμο του.

Δεν θέλει να κάνει άλλο παιδί ούτε γάμο κ κάπως με είχε παρασύρει σε αυτή τη λογική,πως είναι δύσκολο να έχεις παιδί κ πως ο γάμος δεν ορίζει κάτι.

Αφου βρήκα την δύναμη να του πω να χωρίσουμε,γιατί άλλαξα σκεπτικό κοντεύοντας 40 κ θα ήθελα οικογένεια αυτός ήταν κάθετος στο ότι δε μπορεί,όχι ότι δε θέλει απλά είναι 51 κ δε μπορεί να ζήσει παλι το άγχος της εγκυμοσύνης κ να μεγαλώσει ακόμη ένα παιδί .

Μια μέρα αφότου χωρίσαμε κ κλάψαμε κ φωνάξαμε,αποφάσισε πως έχω κάθε δικαίωμα να γίνω μαμά κ πως αφού με αγαπάει θα το κάνει για μένα κ πως ήταν λαθος που μου το στέρησε .
Εγώ δε το δέχτηκα,δεν αλλάζω γνώμη .

Υπό πιεση άλλαξε την λογική του κ μετά από τόσα χρόνια να περνάμε απλά καλα με ταξίδια, εξοδους κ σπορ, να μου λέει εσυ δεν είσαι για μαμα, θα μπλοκάρεις, είσαι ευαίσθητη κ δε θα τα καταφέρεις. Κ πως κοινωνικά δε το υποστηρίζει ,πως να σταθεί στον κύκλο του, τι θα πει στα παιδιά του!

Μετά από τεράστια παρακάλια ,να με περιμένει έξω από το σπιτι, να κλαίει , να μου παίρνει πίσω ακριβά δωρα που μου είχε κάνει , να μου ξανά έρχεται με κλάματα κ ψώνια από το σούπερ μάρκετ γιατί όπως είπε νοιάζεται για μένα .

Του λέω, δε θέλω να μου φέρνεις τίποτα κ είμαι ικανή τα έχω όλα.

Πως γίνεται να μου παίρνεις τα δωρα που μου είχες κάνει πριν 8 μήνες κ να μου φέρνεις να γεμίσω το ψυγειο;;;

Συγνώμη λέει, δε ξέρω τι με έπιασε πίστευα πως το σχεδίαζες τόσους μήνες κ δεν άξιζες αυτά που σου χάρισα αυτή την περίοδο.

Ένιωσα τόσο φτηνή, σαν να ήμουν για τα δωρα κ όχι για την αγάπη μας .

Μου ζήτησε συγνώμη κ να επιστρέψει τα δωρα, όμως δε θέλησα.

Πέρασαν 3 εβδομάδες ,δε μιλήσαμε εδώ κ 10 μέρες .

Μου έστειλε μηνύματα την 10η μέρα, πως είμαι αδιάφορη μετά από τόσα χρόνια πως μπορώ να μη ρωτάω εάν είναι καλα; Δεν του απάντησα. Στεναχωριεμαι πολύ κ δε ξέρω τι να του πω.

Είμαι μπερδεμένη, δε ξέρω εάν κάνω το σωστό, νιώθω τύψεις που τον πλήγωσα , νιώθω άσχημα που γίνομαι 40 κ έχω μείνει πίσω στη ζωή μου, νιώθω χαμένη σαν το φύλλο που το σέρνει ο άνεμος.

Όμως δε μου λείπει απλά τον σκέφτομαι με αγάπη κ στεναχωριέμαι γι αυτόν που αισθάνεται προδομένος.

Δε ξέρω τι να περιμένω από τη ζωή μου πια, έχω παραλύσει κ περνάνε οι μέρες με κλάματα κ ψάχνοντας ψυχολόγο για βοήθεια.

Πείτε μου τι λαθος έχω κανει;

Μήπως είμαι εγωίστρια;

Μήπως έπρεπε να τον δεχτώ πίσω;

Θα γίνω ξανά ο εαυτός μου ή καταστράφηκα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – 39 κ Κάτι

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News