Δημοσιεύτηκε ένα άρθρο σχετικά με απόφαση που βγήκε και περιλαμβάνει υποχρεωτική συνεπιμέλεια και σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω αν είναι ειρωνικό ή όχι.
Ζευγάρι παίρνει διαζύγιο, έχουν ένα αγοράκι, το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά εκδίδει απόφαση που λέει ότι και οι δύο γονείς είναι κατάλληλοι και θα ασκούν την επιμέλεια από κοινού.
Πάμε να δούμε το άρθρο. Ξεκινά ως “απόδειξη για τη «χρυσή τομή» που επιφέρουν οι ρυθμίσεις για τη συνεπιμέλεια και μπορεί να βάλουν τέλος σε διενέξεις οι οποίες λειτουργούν σε βάρος του παιδιού”. Συνεχίζει υπενθυμίζοντάς μας ότι “τα παιδιά χρησιμοποιούνται για πίεση και εκδίκηση”. Μάλιστα. Ως εδώ, ένας μέσος άνθρωπος, ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδέα από τίποτα δικηγορίστικο θα σκεφτεί “όλα καλά με το νόμο, πολύ προχώ, το λέει κι εδώ ότι είναι χρυσή τομή”.
Στο τέλος του άρθρου, μετά από κάμποσες παραγράφους, περνάμε στο ζουμί. Το ζουμί της απόφασης που έχει εκθειασθεί είναι ότι το αγοράκι αυτό θα μένει στο σπίτι του πατέρα του Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή και στο σπίτι της μάνας του Τρίτη και Πέμπτη. Κάντε το λίγο εικόνα. Πασάρεται ως χρυσή τομή μία συνθήκη εντός της οποίας ένα ανήλικο θ’αλλάζει κατοικία κάθε μέρα. Αυτό. Αυτό το πράγμα ως ρύθμιση φέρει τη σφραγίδα δικαστών που θεωρούν ότι είναι καλή ιδέα. Είναι η υπέρτατη τρολιά μόνο που είναι πραγματικότητα.
Σε κοινωνία με ελάχιστη λογική, αλλά πραγματικά ελάχιστη, σε μια κοινωνία με τόσο λίγη λογική που θα έσταζε από φιαλίδιο serum, μια τέτοια είδηση θα προερχόταν απ’τα δημιουργικά μυαλά των συντακτών που τρέχουν το koulouri.
Αυτό που θέλω να πω ως βασικότερο όλων, είναι “μη μασάτε από λογάκια”. Αυτό το έκτρωμα θα περασθεί τον επόμενο καιρό ως κάτι ακόμη πιο πρωτοποριακό και κουλ και φεμινιστικό απ’ό,τι ως τώρα. Θα περαστεί ως “ισότητα” και ως “παιδοκεντρικός νόμος” και κουραφέξαλα γιατί αυτοί που τα λένε ξέρουν ότι η περιγραφή ενός πράγματος μπορεί να ακουστεί σ’ένα κοινό περισσότερο απ΄την ουσία του.
Η ουσία είναι ότι τα παιδιά γίνονται μπαλάκια του πινγκ πονγκ και οι γυναίκες θα δένονται με τους κακοποιητές τους.
Αν σας ενδιαφέρει να μάθετε το γιατί από ειδικούς, έχουμε και γραπτά και ηχητικά, διελέξτε και πάρτε. Όλα μαζί, θα τα βρείτε εδώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Mε κίνδυνο να φάω κράξιμο, εγώ μεγάλωσα ακριβώς έτσι: μισές και μισές μέρες. Κανένας δεν ήθελε να με στερηθεί, και οι δυο ήθελαν να χωρίσουν, αυτή ήταν η λύση. Δυο δωμάτια, δυο σπίτια, δυο γονείς πλήρους επιμέλειας και πλήρους υπευθυνότητας. Δεκαετίες πριν. Προφανώς κανένας δεν ήταν κακοποιητικός, βίαιος ή αδιάφορος. Κανείς δεν με χρησιμοποίησε ως μέσο εκδίκησης: ήταν δυο άνθρωποι που δεν ήθελαν να μένουν μαζί, και ήθελαν και οι δυο να βλέπουν και να μεγαλώσουν το παιδί τους. Αν μιλάμε για δυο ώριμους ανθρώπους, έχετε υπόψη κάποια άλλη λύση; Δεν θα πω πως ήταν όλα ρόδινα, ούτε ότι ο… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ έχω γνωστούς που είχαν εφαρμόσει ακριβώς το ίδιο σύστημα,πολύ πριν την συνεπιμέλεια.Είχαν πολύ καλές σχέσεις και έμεναν στην ίδια γειτονιά,οπότε μπορεί το παιδί τη μια μέρα να έλεγε θα κοιμηθώ στον μπαμπά και την άλλη στην μαμά ,ανάλογα πώς βόλευε το πρόγραμμα του.Βέβαια όταν δεν υπάρχουν καλές σχέσεις,ή οι γονείς μένουν μακριά δημιουργούνται πολλά προβλήματα…
Μα ναι. Αν οι γονείς είναι εντάξει άνθρωποι, το σύστημα δουλεύει μια χαρά. Δηλαδή αν το παιδί μένει σε παππούδες συχνά, είτε για να ανασάνουν οι γονείς είτε γιατί χρειάζεται, θα γινόταν αυτή η φασαρία; Το παιδί απλά θεωρεί και τα δυο σπίτια ΔΙΚΑ ΤΟΥ, δεν νιώθει πως πάει τις μισές μέρες σε ξένο σπίτι όπως φαίνεται να φοβούνται κάποιοι. Με τον γονιό σου είσαι! Αν από την άλλη οι γονείς δεν είναι εντάξει, κανένα σύστημα δεν θα δουλέψει, περιλαμβανόμενου του γάμου! Ειλικρινά, ενώ συμφωνώ ότι το σύστημα πρέπει να γίνει πιο αυστηρό με τις περιπτώσεις κακοποίησης (ανεξάρτητα ποιος γονιός… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απολύτως. Αυτό φαίνεται και με το πιο δημοφιλες σχόλιο που λέει ότι οι περισσοτεροι πατέραδες δεν θα θέλει να ασχοληθεί με το παιδι του. Δεν πιστεύω ότι ειναι καν η πλειοψηφία αυτοί. Πολύ λανθασμένο αξιωμα
Συμφωνώ. Και επίσης, ξέρω ότι δεν ισχύει για όλους, αλλά προσωπικά έχω πολλούς πατεράδες στο περιβάλλον μου που ασχολούνται σίγουρα 50%,τόσο ποιοτικά όσο και χρονικά.
(παρ’ολα αυτά, οι “ενεργοί μπαμπάδες” με κριντζαρουν τρομερά!)
Μα αυτό που περιγράφεις @Ανάλεκτη είναι το συναινετικό διαζύγιο, και είναι κάτι διαφορετικό. Τους γονείς που χωρίζουν και βρίσκουν τρόπους να συνεννοηθούν προς το συμφέρον των παιδιών, δεν τους αφορά η συνεπιμέλεια.
Η υπεχρεωτική συνεπιμέλεια έρχεται στην περίπτωση που οι γονείς δεν μπορούν ώς δυο ώριμοι άνθρωποι, που λες και εσύ, να αποφασίσουν το καλύτερο για τα παιδιά τους. Και εδώ ακριβώς είναι που υπάρχουν όλες αυτές οι περιπτώσεις που διαβάζουμε για τον πατέρα που κλώτσησε την μητέρα (και σε λίγο ποιον άλλον ίσως κλωτσήσει;) αλλά θα έχει το παιδί μισές μέρες την εβδόμαδα. Υποχρεωτικά.
Ο πατέρας που κλωτσάει τη μητερα ειναι κακοποιητης. 2 μη κακοποιητες γονεις μπορεί κάλλιστα να μην συναινουν στους όρους του διαζυγίου (οικονομικά, προσωπικά θέματα και ένα σωρό αλλα), να μην τα βρίσκουμε καν πλέον σαν άνθρωποι, αλλα ταυτόχρονα να θέλουν από κοινού ανατροφή για τα παιδια τους.
@the_duck, σωστά. Ωστόσο ο κακοποιητής (γονιος και σύντροφος) θα απολαύσει τα προνόμια της υποχρεωτικής – επαναλαμβάνω-συνεπιμέλειας. Ή αλλιώς, ο κακοποιημένος γονιός θα πρέπει να επικοινωνεί, να βρίσκεται, να διαπραγματεύεται σε καθημερινή βάση με τον κακοποιητή του θέτοντας σε κίνδυνο το ίδιο το παιδί. Υποχρεωτικά.
Ενώ η συνεπιμέλεια δηλαδή, σε κάποιες περιπτώσεις είχε την επιθυμητή εφαρμογή (συνεργασία των 2 προς όφελος των παιδιών), αφήνει στο έλεος τις περιπτώσεις εκείνες που είναι και οι πιο επικίνδυνες.
Το συμπέρασμα για μένα είναι οτι η έννοια “υποχρεωτική” δεν είναι απλά αχρείαστη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη και αποτελεί πηγή μεγάλου κινδύνου για ενήλικες και ανηλίκους.
Και στο συναινετικό διαζύγιο, κάπου πρέπει να κανονιστούν τα πρακτικά. Και τα πρακτικά σημαίνουν ότι το παιδί θα αλλάζει σπίτι. Το άρθρο αποφασίζει αυθαίρετα πως κάτι τέτοιο είναι ανήκουστο και τρολιά (;). Λες και πληγώνεσαι περισσότερο αν έχεις δυο δωμάτια, παρά αν δεν βλέπεις τον πατέρα σου (που σε αγαπά και τον αγαπάς) παρά μια φορά στις δεκαπέντε.
Για τους κακοποιητικούς γονείς τα είπαμε εκατό φορές: ΔΕΝ μιλάμε για τέτοιες περιπτώσεις ρε παιδιά. Και κακοποιητικές μητέρες υπάρχουν, τόσα έχουμε διαβάσει εδώ από κοπέλες που τα τράβηξαν, δεν βλέπω να αποκαλούμε τρολιά ότι ως τώρα έπαιρναν την αποκλειστική επιμέλεια!
@Ανάλεκτη, δεν καταλαβαίνω τι είπαμε 100 φορές για τους κακοποιητικούς γονείς; Εννοείς οτι η υποχρεωτική συνεπιμέλεια δεν αποτελεί θηλιά στον λαιμό για την κακοποιημένη πλευρά; Ή μήπως οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι αρκετές προκειμένου να ασχοληθούμε; Τι σημαίνει δεν μιλάμε γι’ αυτό; Φυσικά και μιλάμε γι’ αυτό, γιατί ο νόμος αυτός αγγίζει αυτές τις περιπτώσεις.
Το να θεωρούμε οτι επειδή στην δική μας οικογένεια το 50-50 μας ταίριαξε, και άρα είναι πολύ πιθανό να μπορεί να συμβεί στις περισσότερες περιπτώσεις, τι να πω μου φαίνεται αρκετά άστοχο.
Εμενα μου φαίνεται αρκετά άσχετο να συμπεραίνουμε ότι πρόκειται για “τρολια” η απόφαση για τη συγκεκριμένη περίπτωση και να αναφερόμαστε συνέχεια σε κακοποιητες πατεράδες. Μελετήσαμε τη συγκεκριμένη περιπτωση; πιο κάτω αναφέρεται ότι την συνεπιμελεια την ζήτησε η μητερα. Όπως η υποχρεωτική συνεπιμελεια δεν εξετάζει τη περίπτωση του κακοποιητη, εδω εμείς δεν εξετάζουμε την περίπτωση που δεν ειναι κακοποιητης. Η συγκεκριμένη απόφαση δεν σχετίζεται με κακοποίηση, αρα δεν βρίσκω τον λόγο να τσουβαλιαζουμε. Ναι, η υποχρεωτική συνεπιμελεια, χωρις την λεπτομερή εξέταση της κάθε οικογενειας ειναι τραγική, αλλα η συνεπιμελεια , ακομα και αν ένας από τους 2 γονεις διαφωνεί, δεν ειναι.
Σχετικά με το επιχείρημα των κακοποιητικών γονιών θέλω να πω και κάτι ακόμα. Κακοποιητικός μπορεί να είναι ένας γονιός που βρίσκεται μέσα σε ένα γάμο, ένας single parent, ένας γονιός που βλέπει το παιδί του τα Σαββατοκύριακα. Αν πρέπει να αλλάξει κάτι στο πώς αντιμετωπίζεται η ενδοοικογενειακή βία και η παιδική κακοποίηση (που σίγουρα πρέπει) είναι μια γενικότερη συζήτηση που δε σχετίζεται μόνο με τη συνεπιμελεια. Αν δηλαδή με την υπάρχουσα κατάσταση έχει την επιμέλεια η μητέρα κι ο κακοποιητικός πατέρας βλέπει το παιδί του στις γιορτές και κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο, αυτό είναι οκ;
@Ladida, συμφωνώ μαζί σου. Φυσικά και δεν είναι οκ και φυσικά πρέπει να γίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο για να αλλάξει αυτό.
Η δική μου ένσταση έχει να κάνει με το οτι ο συγκεκριμένος νόμος ασχολείται με τις περιπτώσεις που οι γονείς δεν τα βρίσκουν. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις οπωσδήποτε εμπίπτουν αυτές τις κακοποίησης. Και μπαίνοντας στην θέση αυτών των γυναικών και το πόσο δύσκολο είναι ούτως ή άλλως να φύγει κάποιος από τέτοιες καταστάσεις, με τρόμο σκέφτομαι τι μπορεί να σημαίνει αυτό, για τις ίδιες και τα παιδιά τους.
@Katyusha, με συγχωρείς δεν κατάλαβα το σχόλιο σου. Το “όχι” απαντάει κάποια δική μου ερώτηση;
Επίσης ποια τα χρόνια στερεότυπα που προσπαθεί ο συγκεκριμένος νόμος να ανατρέψει; Φαντάζομαι δεν θεωρείς στερεότυπο την μη ισότιμη συμμετοχή στον γονεικό ρόλο;
@Katyusha, δεν θεωρώ πως αυτό που ονομάζεις στερεότυπο, (κατά την γνώμη μου απόλυτη αλήθεια στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων), θα αλλάξει με την εφαρμογή ενός νόμου, ο οποίος αγνοεί την πιο ευάλωτη μερίδα του πληθυσμού και την αφήνει έρμαιο στις πιο χυδαίες συμπεριφορές.
Πιστεύω, πως αυτό θα γίνει άλλο ένα όπλο στα χέρια ασυνείδητων για εκβιασμό. Επίσης πιστεύω πως όντως κάποιοι -πολύ σωστά και πολύ δικαίως- θα ωφεληθούν. Το όφελος όμως αυτό δεν αντισταθμίζει, σύμφωνα με την δική μου λογική, το ρίσκο που προανέφερα.
Εμένα με στενοχωρει που πριν να πεις την γνώμη σου και μάλιστα την αλήθεια σου, το προσωπικό σου βίωμα, φοβάσαι ότι εδώ μέσα θα σε κράξουν. Αυτό κάτι δείχνει νομίζω και δεν είναι καθόλου ευχάριστο.
Συμφωνώ απόλυτα.
Τα περισσότερα σχόλια είναι πλέον του τύπου : Α εγω ξέρω καλύτερα, εγώ θα σου πω!
Γίνεται ψυχοφθόρο και φοβάσαι να μιλήσεις μετά. 😔
Η λέξη κλειδί είναι το ‘υποχρεωτική’. Τα δικαστήρια συνήθως καλούνται να ορίσουν και να επιβάλουν συνεπιμέλεια σε γονείς που δεν έχουν τις συνθήκες των δικών σου γονειών (αλλιώς δεν θα ήταν στα δικαστήρια, θα είχαν βρει μια καθημερινότητα για τους ίδιους και το παιδί τους και θα την ζούσαν ήδη). Επίσης η ηλικία του παιδιού είναι πολύ σημαντική και η σχέση που ήδη έχουν όλα τα μέρη με το παιδί. Τα βρέφη π.χ. δεν μπορούν να αλλάζουν φροντιστή και περιβάλλον 2 φορές την εβδομάδα όπως ίσως να μπορεί να κάνει ένα παιδί 10 χρονών. Τέλος για ένα νήπιο το να… Διαβάστε περισσότερα »
ο μικρος μου ηταν 3 ετων οταν αρχισαμε τη συνεπιμελεια, χρονια πριν. Φιλος χωρισε με την κορη του 1 ετους και λειτουργει με συνεπιμελεια εκτοτε. Δεν καταλαβαινω γιατι a priori θα υπαρχει ενας ανθρωπος που δεν θα ξερει τις αναγκες του νηπίου. Ποιον εννοεις;
Φυσικά και δεν υπάρχει a priori κάποιος που δεν ξέρει. Απλά συχνά υπάρχει κάποιος που δεν ξέρει. Σ’αυτές τις περιπτώσεις χρειάζετε χρόνος για να μάθει έτσι ώστε να φροντίζει μόνος/η του/της το νήπιο (θεωρόντας ότι θέλει να μάθει).
Και η περίπτωσή σου και του φίλου σου πάντως ακούγονται σαν περιπτώσεις που δεν χρειαζόσασταν το δικαστήριο για να κανονίσει τα της φροντίδας των παιδιών σας, άρα δεν ανήκετε σ’αυτές τις οικογένειες για τις οποίες η υποχρεωτική συνεπιμέλεια θα ήταν προβληματική.
Bruja, γιατί υποθέτεις πως ο άλλος γονιός δεν ξέρει τις ανάγκες του βρέφους του; Ή τις συνήθειες του; Αυτό ακριβώς κάνει η συνεπιμέλεια. Βεβαιώνεται πως δεν υπάρχει γονιός guest. Και οι δυο μαθαίνουν, σαν single parents μέχρι (και αν) ξαναβρουν σύντροφο, να φροντίζουν το παιδί τους.
Θα παραδεχτούμε πως η αντίρρησή μας ξεκινά από το ότι εμείς οι ίδιες κατά βάθος βλέπουμε τους πατεράδες σαν ανίκανους ή απρόθυμους να φροντίσουν το παιδί τους τελικά; Γιατί βλέπω πως καμία αντίρρηση που εκφράστηκε εδώ δεν υπολογίζει έναν πατέρα ο οποίος θέλει να φροντίσει το παιδί του και μπορεί.
Ανάλεκτη, δεν υποθέτω ότι ο άλλος γονιός δεν ξέρει τις ανάγκες του βρέφους του γιατί οι περιπτώσεις που ο άλλος γονιός ξέρει δεν συνηθίζεται να καταλήγουν στο δικαστήριο ( αυτός είναι και ο λόγος που δεν βλέπεις καμία αντιρρηση εδώ να υπολογίζει πατέρα που θέλει να φροντίσει το παιδί του). Είναι αυτές οι περιπτώσεις που αναφέρουν άλλες σχολιάστριες και περιγράφουν μιά κανονική καθημερινότητα με δύο γονείς και δύο σπίτια. Όμως οι υποχρεωτική συνεπιμέλεια δεν αφορά αυτές τις οικογένειες γιατί αυτές δεν πάνε στο δικαστήριο αφού μπορούν μόνες τους να ρυθμίσουν την νέα καθημερινότητα και φροντίδα των παιδιών τους. Η υποχρεωτική… Διαβάστε περισσότερα »
Bruja γιατί δεν πάνε στα δικαστήρια αυτές οι περιπτωσεις; Δε μπορούν δυο άνθρωποι που έχουν άσχημο διαζύγιο να είναι κι οι δυο ικανοί να φροντίσουν τα παιδιά τους;
Ladida και βέβαια μπορούν. Θα πάνε όμως για άλλα θέματα (συνήθως χρημάτων, περιουσιακών στοιχείων κτλ) δεν θα πάνε για το ποιός θα έχει την επιμέλεια.
ακριβως ετσι μεγαλωνουν και οι γιοι μου. Τα μπαλακια του πινγκ πονγκ τα ακουσα απο πολλές μητέρες που θεωρούν τα παιδια κτήμα τους και τον πατέρα απαραίτητο για να πληρωνει διατροφη, στη λογικη “θα του παρω και τα σωβρακα”. Ως single και σε ηλικια 47 ετων, τα φλερτ μου είναι συχνα με αντρες χωρισμενους, που παρακαλουν για λιγο παραπανω χρονο με τα παιδια τους. Οχι, δεν θεωρω οτι η πλειοψηφια των πατεραδων παραταει τα παιδια μετα το διαζυγιο. Ο νομος ναι, εχει πολλά κενα και αστοχιες. Ας αφησουμε ομως πια το αφηγημα με το μπαλακι και ας κινηθούμε στην κατευθυνση… Διαβάστε περισσότερα »
Sot, μπορώ να σου πω ότι δεν ένιωσα ποτέ μπαλάκι, βαλίτσα και άλλες τέτοιες κουλαμάρες. Είχα δυο σπίτια που μου παρείχαν μια χαρά σταθερότητα. Ελπίζω να σας πάνε όλα καλά!
κι εγώ έχω ένα φίλο που τις μισές μέρες έχει το παιδί του. Βέβαια, αυτός την συνεπιμέλιεα την εξασκούσε και πριν το διαζύγιο. Ο ίδιος όμως ήταν κατά του νομοσχεδίου γιατί είχε φρίξει με τις λεπτομέρειες
Να δω ποιος χωρισμένος πατερας θα το κάνει αυτό πράξη!! Οι περισσότεροι δεν έχουν επαφές με τα παιδιά τους πριν το διαζύγιο…θα έχουν μετά??
@Marie Βασικά σκεφτόμουν το ίδιο. Αν δεν υπήρχε και η ταλαιπωρία των παιδιών θα έλεγα ας την πάρουν πια αυτή τη ρημάδα τη συνεπιμέλεια και να δούμε τι θα την κάνουν!
Όλοι οι κομπλεξικουλιδες πατεράδες που ουσία θέλουν να εκδικηθούν τις μητέρες. Φυσικά υπάρχουν κ οι μαμάδες που χρησιμοποιούν τα παιδιά ως μέσω πίεσης ή τα αποξενώνουν από τον πατέρα εκδικητικά.
Υπάρχουν και οι παππουδογιαγιάδες και από τα δύο σόγια. Εκεί θα γίνει της τρελής το πανηγύρι!
Ε, τρελό τσουβάλιασμα αυτό
Δεν είναι τόσο απλό. Πολλοί θα ζητήσουν τη συνεπιμέλεια εγωιστικά και θα πασάρουν το παιδί να το φροντίζει η μάνα τους.
μα αυτό είναι το point!!και που θα τη ζητήσουν μόνο θεωρητικά θα την έχουν!! πρακτικα το θέμα θα μείνει όπως πριν,τα παιδιά θα τα φροντιζει η μάνα…
Ρωτάω επειδή δεν καταλαβαίνω. Έτσι και πάρει κάποιος την επιμέλεια ενός παιδιού για Χ μέρες το μήνα π.χ. Πως μπορεί να το πασάρει στον άλλον γονιό; Καταλαβαίνω πως απλά μπορεί να μην πάει να το παραλάβει από το σπίτι του άλλου γονιού ή κάτι τέτοιο αλλά αυτό δεν συνιστά παραμέληση των καθηκόντων του ή κάτι τέτοιο ειδικά αν γίνεται κατ’ εξακολούθηση και δεν αποτελεί, ξέρω γω, αιτία άρσης της επιμέλειας ή κάποιας άλλης ποινής;
πολύ θέλω να δω στη πράξη τι θα γίνει!! αν υποθέσουμε ότι συμφωνήθηκε το μοντέλο 1 βδομάδα ο ένας,μια ο άλλος. αν την δεύτερη βδομάδα δεν πάει ο άλλος γονιός να παραλάβει το παιδί, προφανώς αυτό μπορεί να είναι αιτία σύστασης αγωγής για άρση επιμέλειας.
θα γελάσουμε πολυ με αυτό το νομοσχέδιο!!
ξερεις πολλούς χωρισμενους πατεραδες και εβγαλες αυτο το συμπερασμα; γιατι ο δικος μου πρωην συζυγος, αλλα και φιλοι και φλερτ που εχω, εχουν συνεπιμελεια και ειναι παροντες στη ζωη των παιδιων τους ουσιαστικα. Ειχαν εν γάμω και συνεχιζουν να εχουν.
διάβασε καλά το σχόλιο μου.εγραψα για αυτούς που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΙΝ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΕΠΑΦΕΣ με τα παιδιά τους. αυτοί που δεν έχουν πριν ,δεν έχουν κ μετά. αυτοί, τώρα,που έχουν πριν,έχουν κ μετα.ενταξει τωραααα???
υγ: διαβάστε καλά τι λέει ο σχολιαστής πριν γράψετε comments από κάτω, οκ??
Δεν λες αυτό. Λες ότι οι περισσότεροι δεν εχουν επαφή. Έχεις βάλει απλά μια τέλεια, δεν κάνεις κάποια επεξήγηση. Όσες φορές και να το διαβάσω, τσουβάλιασμα βγαίνει.
Αν διαβάζατε την απόφαση και το case στο οποίο αναφέρεται το άρθρο θα βλέπατε ότι οτι το παιδί ζει με τον πατέρα από όταν είναι σε διάσταση οι γονείς του και η μητέρα είχε συχνή επικοινωνία και το έβλεπε . Το δικαστήριο λοιπόν αποφάσισε ότι οι γονείς θα έχουν συνεπιμελεια . Καταλαβαίνω τις αντιδράσεις αλλά ξέρω πολλές περιπτώσεις που ο πατέρας ήταν μια χαρά και διεκδίκησε τα παιδιά του αλλά δεν τα πήρε γιατί και η μητέρα ήταν μια χαρά αλλά αυτός είναι άνδρας άρα πάνε σε εκείνη .και έμειναν στο σπίτι του μάνα με παιδιά όπου εκείνος πλήρωνε τις… Διαβάστε περισσότερα »
Marie μην τα γενικεύεις. Δεν είμαι καθόλου υπέρ του συγκεκριμενου νόμου, αλλά ξέρω αρκετούς χωρισμένους πατεράδες (πρώην σύζυγοι φιλενάδων μου) που είναι φοβεροί και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με πολύ φροντίδα και αγάπη.
Unpopular opinion alert. Έχω δει το συγκεκριμένο μοντέλο να εφαρμόζεται κατά κόρον στην χώρα που ζούμε. Μέρα πάρα μέρα το παιδί μένει σε άλλο σπίτι και τα Σαββατοκύριακα μια στον έναν γονιό και μια στον άλλο. Λέω γονιός γιατί είναι συχνό και σε ομόφυλα πρώην ζευγάρια με παιδιά. Στην αρχή μου φάνηκε εξωφρενικό αλλά φαίνεται πως λειτουργεί. Οι γονείς μένουν στην ίδια γειτονιά και το σχολείο είναι κοντά. Εννοείται πως δεν μιλάω για περιπτώσεις κακοποίησης. Στις περιπτώσεις που αναφέρομαι οι γονείς έχουν πολύ καλή συνεργασία και παραμένουν οικογένεια παρόλο που έχουν γνωρίσει άλλους ανθρώπους, έχουν κάνει κι άλλα παιδιά κλπ.
Είμαι κατά της υποχρεωτικής συνεπιμελειας οταν υπάρχει κακοποίητης γονιός, αλλα το να μοιράζεται το παιδι σε 2 σπίτια εγώ δεν το βρίσκω τραγικό καθόλου, και αν χωρίσω με τον σύντροφο μου θα το επιδιώξω ευχαρίστως. Εγω δεν ζω στην Ελλαδα και δεν κάνω χρήση της τακτικής που θα περιγράψω, αλλα πολλές φιλες και φίλοι μου, αλλά και συγγενικά πρόσωπα, αφήνουν τα παιδια πολλές μέρες της εβδομάδας στους παππούδες, για ύπνο κανονικό, λόγω συνθηκών (και οι 2 δουλεύουν βάρδιες, αξημερωτα κλπ). Ή μήπως όταν πάλι λόγω συνθηκών το παιδι επιστρέφει σπιτι του στις 10 για να κοιμηθει και να φύγει στις… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ βλέπω εδώ και μέρες σε τουλάχιστον δύο στάσεις λεωφορείου στην Κηφισίας και πάλι την αφίσα των ενεργών μπαμπάδων “Ίσος χρόνος και με τους δύο γονείς” και σκέφτομαι πως αφού πέρασε το έκτρωμα-νόμος τι θέλουν πάλι; Και τώρα αυτό! Πονάει η ψυχή μου!
Κάπου είδα μία φράση και αρχίζω να σκέφτομαι πώς έχει πραγματικά λογική:
Πριν παντρευτείς και κάνεις παιδιά με κάποιον, σκέψου πώς θα χωρίσεις μαζί του και πώς θα είναι η οικογένεια μετά τον χωρισμό. Αν δεν μπορείς να το σκεφτείς, μην το κάνεις.
Μεγαλωσα χωρίς τον πατέρα μου γιατί δε με ήθελε. Εμφανιζόταν στο τηλέφωνο και εξαφανιζόταν,μέχρι που εξαφανίστηκε εντελώς .Οπότε σαν κόρη ,ενός αόρατου πατέρα,που με επηρέασε και με επηρεάζει και στις επιλογές των συντρόφων ή αυτών που αγαπώ ,δεν καταλαβαίνω και θα ήθελα ειλικρινώς κάποια που είναι κατά της υποχρεωτικής συνεπιμελειας να μου εξηγήσει γιατί είναι κακό ,το παιδί να μένει και στο σπίτι του πατέρα του ;Γιατί είναι κακό να μένει εναλλάξ και στα δύο σπίτια ή γιατί όχι τις περισσότερες μέρες με τον πατέρα του ; ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΗΣ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ ΠΡΟΫΠΟΘΈΣΗ: Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΕΊΝΑΙ ΈΝΑΣ ΣΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΣ… Διαβάστε περισσότερα »
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ. ΑΠΟΛΥΤΩΣ. Αν φυσικα ισχυουν οι προϋποθεσεις που εθεσες
Ένας πατέρας που εξαφανίζεται θα εξαφανίζεται ακόμα και αν τον κλειδώσεις στο ίδιο δωμάτιο με το παιδί. Ξέρεις πόσοι γονείς είναι μέσα στο σπίτι και δεν έχουν καμιά επαφή με το περιβάλλον; Το έχω ζήσει σε φιλικό μου σπίτι, 3 παιδιά διαφορετικών ηλικιών και αναγκών και ο πατέρας της οικογένειας ή στην δουλειά, ή κλεισμένος στο δωμάτιό του να κοιμάται και να ξυπνάει τις ώρες που κοιμούνται όλοι οι άλλοι για να δει Netflix με την ησυχία του. Αν έχεις όρεξη ψάξε την ομιλία του Βαρουφάκη από την εποχή που συζητούσαν την συνεπιμέλεια στην βουλή για να καταλάβεις πως ένας… Διαβάστε περισσότερα »
Εντάξει, αυτό τι σημαινει; ότι αφού γίνεται, πρέπει να εφαρμοζεται; δεν ειναι το ιδανικό, προφανως
@Katyusha δεν καταλαβαίνω το σχόλιο. Δεν θεωρώ ότι έγραψα κάποιο τσιτάτο. Μιλάω (εν μέρη και από προσωπική πείρα την οποία και δεν ανέφερα εδώ) και λέω ότι ένα παιδί μπορεί να ζήσει την απόρριψη και με τους δύο γονείς παρόντες, και ίσως αυτή η απόρριψη είναι πιο ισχυρή. Η Pocahontas από μόνη της λέει ότι ο πατέρας της δεν την ήθελε και θεωρεί ότι η υποχρεωτική συνεπιμέλεια μπορεί να είχε διορθώσει κάπως τα πράγματα. Δεν το ξέρουμε, αλλά εγώ λέω μάλλον όχι, και έφερα ένα σημερινό παράδειγμα μιας πολύ φιλικής μου οικογένειας που ο πατέρας καταφέρνει να εξαφανίζεται μέσα στο… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνω γατί είναι προβληματική η συγκεκριμένη απόφαση του Δικαστηρίου για τους συγκεκριμένους ανθρώπους και θεωρείται μάλιστα και τρολιά. Αν διαβάσουμε την απόφαση προκύπτει πως εδώ έχουμε να κάνουμε με δυο γονείς οι οποίοι θεωρούνται από το Δικαστήριο κατάλληλοι να μεγαλώσουν το παιδί και έχουν τη θέληση να ασχοληθούν συστηματικά με αυτό. Η απόφαση περιγράφει μάλιστα πως το παιδί έχει αναπτύξει ισχυρούς δεσμούς στοργής και αγάπης και με τους δυο, ενώ κατά τη διάρκεια του χωρισμού μένει με τον πατέρα του. Η ίδια μάλιστα η μητέρα προτείνει και συμφωνεί με την συνεπιμέλεια και τη θεωρεί ωφέλιμη για το παιδί (σελίδα… Διαβάστε περισσότερα »
Αξιζει να διευκρινιστει οτι, παροτι στο αρθρο που αναφερεστε η αποφαση φαινεται να εκδοθηκε με βαση τον νεο νομο, η αληθεια ειναι οτι η αποφαση δημοσιευτηκε τον Ιουνιο του 2021, πριν την εναρξη ισχυος του. Δηλαδη προκειται για αποφαση που εκδοθηκε με βαση τις διαταξεις του οικογενειακου δικαιου οπως ισχυαν μεχρι προσφατα.
και μολις επιστρεψαμε στην εποχη των σπηλαιων με αυτο το σχολιο
Άστα τι ζούμε… Αν είναι δυνατόν να χωρίζεις ένα παιδί στα δύο για να ικανοποιηθεί το δήθεν γονεϊκό συναίσθημα. Αλλά όταν ο υπουργός Δικαιοσύνης είναι μικροβιολόγος, βγαίνει και λέει περί καινοτομίας. Όταν η νομική επιστήμη έχει απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό που ο/η υπάλληλος τη λέει στους δικηγόρους γιατί έτσι θέλει και μπορεί και τόσο καταλαβαίνει. Όταν δεν εφαρμόζεται σωστά σχεδόν τίποτα , στα παιδιά θα κολλήσουμε τώρα; Άσε που τα παιδιά δεν ψηφίζουν. Οι γονείς όμως….
Πιο δίκαιο πάντως από το 2 μερες το δεκαπενθήμερο