Με την είδηση ότι κατέληξε τελικά η 41χρονη που πυροβολήθηκε χθες από τον σύντροφό της, δεν μετράμε απλώς την 3η γυναικοκτονία, μόλις στις αρχές του 2022. Μένουμε βουβοί, άλαλοι από τον πόνο -συλλογικό πόνο, αναμφίβολα πια- παρατηρητές μιας ανοργάνωτης, πλην εξαπλούμενης και απολύτως αποτελεσματικής “επιχείρησης” εξόντωσης γυναικών.
Το μοτίβο και τα προφίλ των δραστών, επαναλαμβανόμενα, συγκεκριμένα, κωδικοποιημένα και πολύ συχνά απολύτως ευλογητέα από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Λεβέντες, παλικαράδες, συγκεκριμένων μοχθηρών, ανθρωποκτόνων ιδεολογιών, “νταήδες” και “καμάρια” μικρότερων ή μεγαλύτερων κοινωνικών σχηματισμών, να αλώνουν με την ίδια άνεση, τόσο την περιφέρεια, όσο και την πόλη, ολόκληρη τη χώρα, δηλαδή.
Με μία χιακή εφημερίδα να “κλαίει” χωρίς ντροπή για τον “πραγματικό λεβέντη” που έχασε με τόσο άδικο τρόπο τη ζωή του (!) και ούτε λέξη για τη γυναίκα που πάλεψε να σωθεί από τα πυρά, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε, δεν είναι να απορούμε “γιατί”: ζούμε τη χειρότερη ματαίωση, την πιο οδυνηρή απαξίωση της ανθρώπινης ζωής, τη μεγαλύτερη κρίση έμφυλης βίας από καταβολής αστυνομικών χρονικών.
Τοξική ματσίλα να αλώνει τους -φαινομενικά- πιο γερούς θεσμούς κάθε κοινωνίας που σέβεται τους πολίτες της. Τα σχολεία, τον αθλητισμό, τις οργανώσεις πολιτισμού, τους θρησκευτικούς σχηματισμούς και δολοφονεί εις το όνομα του μοναδικού συναισθήματος που επιτρέπει η πατριαρχία στην ανδρική ψυχή: τον θυμό.
Τοξική ματσίλα να ποτίζει τα social media με φωτογραφίες γυμνασμένων τρικέφαλων, τατουάζ με σβάστικες και νεκροκεφαλές, σταυρούς και λάβαρα της “Πατρίδας”, σκληρά τσιτάτα τύπου “δεν φοβάμαι να πεθάνω”, ένας αχταρμάς ψευτο-ιδανικών, που αντικρίζοντάς τον απορείς μη και βρισκόμαστε ακόμη στα 80s, αλλά που τελικά δεν έσβησε ποτέ, αγκάλιασε και ανέθρεψε όλο το περιθώριο και κάλυψε όλα τα κενά και τις αρρωστίλες της αθάνατης “ελληνικής οικογένειας”.
Παρανοϊκό, αλλά ακόμη υπάρχει κόσμος που εντυπωσιάζεται και σέβεται τη “μαύρη ζώνη” και τα πολλά “νταν”, το πεταμένο ζωνάρι για καβγά γενικά, την άναρθρη λεβεντοσύνη που “μιλάει ντόμπρα και παντελονάτα”, ασχέτως που τίποτα λογικό, ζωοφόρο, παρήγορο, δημιουργικό δεν έχει να πει.
Δεν φοβόταν να πεθάνει ο αυτόχειρας δράστης, αλλά δεν φοβήθηκε να αφαιρέσει και τη ζωή της γυναίκας που αποφάσισε να τον αφήσει πίσω της. Με το περιστατικό να συμβαίνει ακριβώς το ίδιο βράδυ με ένα άλλο τραγικό περιστατικό στην Ανδραβίδα, το κεφάλαιο “γυναικοκτονίες” στην Ελλάδα γεμίζει με νέες σελίδες, νέα ονόματα, νέες φρικτές ιστορίες που συνθέτουν την ίδια γραμμή αίματος: αυτή που χαράσσει ο Έλληνας matcho των πολλών διαστρωματώσεων, αλλά της μίας, αμετάκλητης κατάληξης.
Το “όχι” δεν είναι αποδεκτό. Και από εκεί πρέπει να ξεκινήσουν, όσοι δουλεύουν προς αυτή την κατεύθυνση για τις επόμενες γενιές. Με τούτη εδώ, υπάρχει πρόβλημα και δυστυχώς λύνεται μόνο ποινικά. Άρα και μόνο κατόπιν εορτής.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
1.Το άλλο φοβερό εγκλημα, αυτό της Ανδραβιδας, δεν μπορεί βέβαια να χαρακτηριστεί γυναικοκτονια.
2.Εμεις οι βλάχοι θα ακούμε τώρα να χρησιμοποιείται η καταγωγή μας ως συνώνυμο όχι μόνο του άξεστου και αγροικου, αλλά και του δολοφόνου;
Η ματσίλα-σκατίλα που έχει ποτίσει, με τις ευλογίες της ελληνικής οικογένειας, το ο,τιδήποτε τέλος πάντων υπάρχει μέσα στο κρανίο τους, τους έχει μάθει να σκορπούν παντού πόνο και να ρημάζουν τα πάντα, να σκοτώνουν σώματα και να καταστρέφουν ψυχές. Πού διαφέρουμε με την ζούγκλα;
Αθάνατη νεοελληνική βλαχουριά!