Το χιπ- χοπ είναι ανδρικό μουσικό άθλημα. Στο εξωτερικό, η γυναικεία μουσική σκηνή της ραπ έχει αρχίσει να διευρύνεται από τη δεκαετία του 1970 και ύστερα και η εποχή που διανύουμε θεωρείται χρυσή για τα κορίτσια της χιπ χοπ στην Αμερική, που τολμάνε να υπογράψουν με το θάρρος του μουσικού τους χαρακτήρα τα κομμάτια τους, παρά τα αμέτρητα εμπόδια που έχουν συναντήσει επειδή ακριβώς είναι γυναίκες.
Στην Ελλάδα, οι γυναίκες που προσπαθούν να υπάρξουν στο χώρο της ελληνικής ραπ μπορεί να είναι, σύμφωνα με τα δεδομένα μας, όλο και περισσότερες αλλά παραμένουν σε σχέση με τους άντρες ελάχιστες. Και το παράδειγμα της IGNES είναι πολύ χαρακτηριστικό του λόγου για τον οποίο αυτό συμβαίνει.
Το Mumble Rap είναι εκείνο το υποείδος της ραπ στο οποίο τα λόγια βγαίνουν μουρμουριστά και το νόημα εκβιάζεται πίσω από τη μουσική. Ένα υποείδος που γεννήθηκε για να επαναστήσει κατά αυτού που έμοιαζε με τυπολατρία στην κλασική έννοια της λυρικότητας, υιοθετήθηκε κυρίως από άντρες ράπερ, οι οποίοι να θυμηθούμε ότι στην Ελλάδα απολαμβάνουν όχι μόνο δημοσιότητα αλλά και μεγάλη, απτή χρηματική επιτυχία.
Η IGNES είναι μια νέα, πολύ φρέσκια και πολύ μελωδική μουσική έκπληξη που έβγαλε το πρώτο της τραγούδι μόλις λίγες ημέρες πριν. Ένα τραγούδι που εντάσσεται στο είδος της mumble rap και κάτω από το οποίο, το 80 τοις εκατό των σχολίων αφορά το ακατανόητο των στίχων και οι σχολιαστές σπάνε πλάκα με την αφέλεια της νέας καλλιτέχνιδας να θεωρήσει το μουρμούρισμα άξιο μουσικής προσοχής.
Το ίδιο χαρακτηριστικό που ανάγεται σε μουσική αξία τέτοιας ποιότητας για να χαρακτηριστεί υποείδος της ραπ όταν χρησιμοποιείται από άνδρες, το mumble rap από γυναίκες ράπερ θεωρείται γελοιότητα και γίνεται αντικείμενο χλευασμού.
Το τραγούδι της IGNES είναι μια μικρή και πολύ καθημερινή μουσική υπενθύμιση ότι τελικά δεν έχει σημασία το ίδιο το χαρακτηριστικό, αλλά κυρίως ο φορέας του, και συγκεκριμένα το φύλο του, που του προσδίδει τελικά καλλιτεχνική σημασία. Και αυτό το φύλο συνεχίζει, προς το παρόν, να είναι το ανδρικό.
Στο “God Save the Queens” , ένα μουσικό χρονογράφημα των γυναικών μουσικών στην ιστορία της Αμερικάνικης ραπ, η συγγραφέας και μουσική δημοσιογράφος, Kathy Iandoli, ασχολείται με τη δυσκολία του να είσαι γυναίκα σε έναν τόσο ανδροκρατούμενο χώρο. Αναρωτιέται, μεταξύ άλλων:
«Στ’ αλήθεια, πώς είναι να είσαι γυναίκα ράπερ; Είναι το να σου λένε από τη μια ότι δεν είσαι αρκετά όμορφη και σέξι και από την άλλη ότι είσαι υπερβολικά σέξι σε σημείο να είσαι slutty. Είναι ότι αν οι στίχοι σου είναι σκληροί, τότε απλά προσπαθείς να μιμηθείς τους άντρες ράπερ, και είναι ότι αν η εμφάνισή σου δεν είναι αρκετά «βαριά» τότε είσαι απλά μέινστριμ και χαλάς το χώρο της χιπ χοπ.»
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είμαι ράπερ, αλλά με την ευκαιρία ας παραθέσω μερικές ατάκες που έχω ακούσει με τα ευαίσθητα αυτιά μου ως παρτ τάιμ μουσικός: – Οι γυναίκες δεν κάνουν για τη ροκ. – οι γυναίκες μπορούν να είναι καλές μαθήτριες ωδείου αλλά δεν έχουν δημιουργικότητα. – οι γυναίκες δεν μπορούν να είναι δημιουργοί, και δε χρειάζεται, γιατί είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό: μούσες για τους άντρες καλλιτέχνες. – πάντα μια γκόμενα χαλάει το γκρουπ. – οι γυναίκες δεν μπορούν να αφοσιωθούν στην τέχνη γιατί τις απορροφά η μητρότητα. – είναι αηδιαστικό να βλέπεις μια γυναίκα να παίζει ντραμς (το έχω ακούσει… Διαβάστε περισσότερα »
Η φίλη φοβερή ! Αλλά το point 6 ΤΙ ΦΑΣΗ;; Οι γυναίκες ντράμερ είναι ό,τι καλύτερο (Φυσικά όλα αυτά είναι παπαριές)
Χωρίς να θέλω να μειώσω σε καμία περίπτωση τις δυσκολίες του να είσαι γυναίκα στη ραπ/χιπ χοπ σκηνή, είχατε δει τα σχόλια κάτω από το Μαμά? Το δούλεμα για το mumbling έδινε κι έπαιρνε!
Θέλω να πω ότι γενικά το είδος δεν χαίρει σεβασμού, στην Ελλάδα τουλάχιστον, ούτε όταν το κάνουν άντρες.
Ισχύει, αν και έχω την εντύπωση ότι από το mama μέχρι τώρα έχει στρωθεί λίγο το έδαφος και υπάρχει περισσότερη αποδοχή; Ίσως κάνω λάθος.
Ευτυχώς υπάρχει κόσμος που ξεχωρίζει την μη ποιοτική (για μένα και για πολλούς άλλους) μουσική, ακόμα και αν πρόκειται για πολύ γνωστά κομμάτια και αυτό είναι ελπιδοφόρο
Πολύ μου άρεσε το τραγούδι και η φωνή της!
Ελληνίδες ράπερ και τα μυαλά στο μπλέντερ! ❤️
Πιστεύω ότι όλο το άρθρο είναι λάθος για φεμινιστικό σαιτ. Καταργεί την έννοια του αυτοπροσδιορισμού και τις αυτοδιάθεσης και προσπαθεί να δώσει αξία σε ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα και μια καλλιτεχνική υπόσταση μέσα από την αντρική ματιά και αποδοχή. Η τέχνη είναι άφυλη, περίμενα να διαβάσω για βίαιο και σκόπιμο αποκλεισμό από τα μέσα και αντί για αυτό διαβάζω για την υποομάδα της υποομάδας που δεν κάνουν γυναίκες αποδεκτές. Το διαδύκτιο έχει αλλάξει τον κόσμο, αν η τέχνη σου είναι άξια να αγγίξει τον κόσμο θα το κάνει γιατί πολλή απλά είναι εύκολο να ακουστεί. Αν το αντρικό κοινό δεν γουστάρει… Διαβάστε περισσότερα »
Η τέχνη δεν είναι καθόλου ανεξάρτητη από τα κοινωνικά δρώμενα. Ναι, κάποιες μορφές τέχνης υψηλής ποιότητας, στις κατάλληλες συνθήκες έχουν οικουμενική δύναμη να συγκινούν, αλλά αυτό είναι άλλο. Ούτε αταξική, ούτε άπατρις, ούτε άφυλη ούτε ανεξίθρησκη είναι η τέχνη, γιατί δεν είναι ούτε οι άνθρωποι που τη δημιουργούν ούτε αυτοί που την προωθούν ούτε αυτοί που την ακούν.. Όσο για την ιδέα και μόνο πως δεν υπάρχει σεξισμός στον χώρο της μουσικής, μακάρι να ήταν έτσι αλλά δεν είναι. Τα δύο τρίτα των γυναικών και το ένα τρίτο των ανδρών μουσικών θα το βεβαίωναν αν κάποιος τους ρωτούσε.
Για τον σεξισμό όπως παντού, συμφωνώ 1000000% έχεις απόλυτο δίκιο. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα που με προβλημάτισε πάρα πολύ πριν λίγες μέρες. 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση, οι Ρώσοι μας στέλνουν το..της δικαιοσύνης ήλιε νοητέ…και οι Γιου ες ει το χορό του Ζαλόγκου. https://youtu.be/o4U5esBgTBo https://youtu.be/YgLSrKh8cYA. και τα δύο από στρατιωτικές μπάντες, ας αφήσουμε τους Ρώσους το κάνουν συχνά με τον Θεοδωράκη, οι Αμερικάνοι έχουν 4-5 όργανα και μια έγχρωμη και χωρίς βαθμό, να το σημειώσουμε αυτό, χωρίς βάψιμο μαλλιά νύχια ρούχα αισθησιακό κούνημα, το μόνο χαρακτηριστικό φύλου είναι δυο μικροσκοπικά σκουλαρίκια. Από όλους τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια… Διαβάστε περισσότερα »
Από τη μια είναι αυτό που λες, από την άλλη σκέφτομαι γενικά το πόσο σχολιάζουμε τις φωνές των γυναικών και αν σχετίζεται. Πχ έχουμε συνηθίσει γυναίκες να τραγουδούν συμβατικά, γυναίκες στη ραπ ή ακόμα και σε εκφωνήσεις διαφημίσεων ίσως σχολιάστουν, που έχουμε συνηθίσει την αντρική φωνή για τις αφηγήσεις, σαν default.
Άκουσα το τραγούδι χθες, πριν διαβάσω το άρθρο. Η πρώτη μου σκέψη ήταν :Οι στίχοι είναι γενικά καλοί, το μπιτ είναι πολύ καλό, τι την έπιασε να κάνει mumble και να μην καταλαβαίνεις τι λέει; Υπάρχει πολυ μεγάλη μερίδα του κοινού που απεχθάνεται το mumble rap ακριβώς γιατί είναι έτσι όπως είναι. Σε κάποιους που τους αρέσει, άρεσε και αυτό το τραγούδι. Επίσης ακόμα και τα αρνητικά σχόλια κάτω από το τραγούδι δεν είχαν σεξιστικο χαρακτήρα αλλά αφορούσαν ακριβώς το ότι δεν καταλαβαίνεις τι λέει.
Εμένα πάντως δεν μου αρέσει το mumble rap γενικά, ειδικά από άντρες γιατί ξέρουμε καλά τι περιεχόμενο έχουν τα τραγούδια τους και πόσο “βρωμάει” αυτός ο χώρος από την σεξουαλικοποιηση – αντικειμενοποιηση της γυναίκας. Το χειρότερο είναι ότι πολλοί νέοι, ειδικά τα 15χρονα που η προσωπικότητά τους είναι ακόμα πλαστελίνη, το παίρνουν πολύ στα σοβαρά όλο αυτό και νομίζουν ότι το να κάνεις ναρκωτικά και να μιλάς για το πόση μεγάλη πέραση έχεις στις γκόμενες είναι διαπιστευτήρια αντρίλας και αντρίλα = το κοινωνικά αποδεκτό, οπότε οποιοσδήποτε δεν ακούει τέτοια μουσική ή την θεωρεί γελοία, δεν είναι τόσο άντρας άρα μάλλον… Διαβάστε περισσότερα »