Καθώς η ρωσική εισβολή εξοντώνει κάθε τι ζωντανό στη χώρα τους, οι γυναίκες της Ουκρανίας από τις 24 Φεβρουαρίου και μετά αντιμετωπίζουν ένα βασανιστικό δίλημμα: να διαφύγουν με τα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς προς ασφαλείς τόπους ή να μείνουν και να πολεμήσουν;
Αυτό το δίλημμα έχει ταλαιπωρήσει πολλές οικογένειες στην Ουκρανία, με τον στρατιωτικό νόμο στη χώρα να απαγορεύει στους άνδρες ηλικίας μεταξύ 18 και 60 ετών να φύγουν, ενώ οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι είναι ελεύθεροι να αναζητήσουν ασφάλεια, όποια στιγμή νιώσουν ότι δεν θέλουν να συνεχίσουν να ζουν υπό καθεστώς τρόμου.
«Μεγάλωσα από παιδί εδώ, είναι η γη μας, είναι η χώρα μας… πρέπει να την προστατέψουμε με όποιον τρόπο μπορούμε», δηλώνει η Όλγα Κοζίτσκα, κάτοικος του Λβιβ στη δυτική Ουκρανία.
Είναι μια από τις πολλές γυναίκες σε όλη τη χώρα που πήραν τη δύσκολη απόφαση να στείλουν τα παιδιά τους σε ασφαλές μέρος και οι ίδιες επέλεξαν να πολεμήσουν από την πρώτη γραμμή ή έστω να προσφέρουν τη βοήθειά τους σε όσους θα τη χρειάζονταν από τη ρωσική εισβολή και μετά.
«Δεν μπορώ να κοιμηθώ, απλώς τσεκάρω τις ειδήσεις, ξυπνάω κάθε βράδυ στις 3 το πρωί ή στις 5 το πρωί…Οπότε γιατί να κάτσω σπίτι και να τρελαθώ; Ας είμαι κάπου χρήσιμη», συνεχίζει η νεαρή γυναίκα.
Πριν από δύο εβδομάδες, η ζωή της ήταν τελείως διαφορετική. Εργαζόταν ως σχεδιάστρια μόδας σε ένα μικρό στούντιο στα περίχωρα της πόλης. Μετά τη ρωσική εισβολή, ακύρωσε όλες τις παραγγελίες και τώρα φτιάχνει στρατιωτικές στολές δωρεάν.
Ο σύζυγός της κατατάχθηκε και τον έχουν στείλει στην πρώτη γραμμή απόκρουσης της πολιορκίας του Κίεβου.
«Κάνει αυτό που πρέπει να κάνει. Αν έμενε εδώ ή τον έστελναν οπουδήποτε αλλού θα μετάνιωνε συνεχώς ότι δεν έκανε αρκετά για να προστατεύσει τη χώρα του. Όμως, Ανησυχώ για τα παιδιά μας και λυπάμαι που θα πρέπει να τα προετοιμάσω και για το χειρότερο δυνατό σενάριο».
Όσο η Olga Kozytska επιλέγει να ράβει εργατικά και αφιλοκερδώς τις στολές των πολυάριθμων νεοσύλλεκτων του ουκρανικού στρατού, άλλες επιλέγουν να δώσουν “παρών” στην πρώτη γραμμή του πυρός και να πιάσουν το όπλο
Σύμφωνα με τον ουκρανικό στρατό, οι γυναίκες αποτελούσαν περίπου το 15% των ενόπλων δυνάμεων της χώρας πριν από την εισβολή — αλλά αυτό το ποσοστό πλέον φαντάζει μικρό.
Ο γυναικείος στρατός της Ουκρανίας: ένα φαινόμενο δύναμης σε εξέλιξη
Η Τατιάνα Σεφτσένκο είναι μία από τις νεοσύλλεκτες για τις Δυνάμεις Εδαφικής Άμυνας της χώρας.
Άφησε πίσω τη δουλειά της ως γιατρός για να πάρει τα όπλα.
«Είμαι έτοιμη αν έρθει ο εχθρός, θα πυροβολήσω και θα πολεμήσω για τη χώρα μου», εξηγεί.
Γι’ αυτήν, αυτή είναι η μάχη μιας ζωής που θα διασφαλίσει ότι η Ουκρανία θα παραμείνει ελεύθερη και δημοκρατική για τις επόμενες γενιές.
«Ήθελα να καταταγώ από το 2014 καθώς η Ρωσία εισέβαλε στις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας και επίσης στην Κριμαία, αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου είχα έναν γιο 5 ετών και επίσης μια 20χρονη κόρη, οπότε δεν μπορούσα να πάω. Τώρα, είμαι έτοιμη να πολεμήσω», εξηγεί η Σεφτσένσκο.
Για την ώρα δουλεύει μαζί με άντρες στρατιώτες, εκτελεί περιπολίες στην πόλη και εκπαιδεύει άλλους για το πώς να προσφέρουν πρώτες βοήθειες σε τραυματίες στο πεδίο της μάχης. Όπως οι περισσότεροι στη χώρα, νιώθει εθνική υπερηφάνεια για το πείσμα και την αντίσταση του ουκρανικού στρατού.
«Είμαι περήφανη που είμαι Ουκρανή, και πριν από αυτή την εισβολή, θα έλεγα ότι αγαπώ τα παιδιά μου, τον σύζυγό μου και μετά την Ουκρανία, με αυτή τη σειρά. Τώρα λέω ότι αγαπώ την Ουκρανία, τα παιδιά μου και τον σύζυγό μου. Με αυτή τη σειρά», τονίζει.
Δεν είναι όμως, η μόνη.
Η Ulyana Shchurko δεν θα ξεχάσει ποτέ την ημέρα που συνέβη αυτή η εισβολή – ήταν τα 40ά της γενέθλια. Το πάρτι της ακυρώθηκε και ολόκληρη η ζωή της άλλαξε σε μια στιγμή.
«Απλώς σκεφτόμουν, τι μπορώ να κάνω, τι μπορεί να κάνει η οικογένειά μου, τι μπορούν να κάνουν τα παιδιά μου… και πού να πάω για να βοηθήσω τη χώρα μου να υπερασπιστεί τη γη και τους ανθρώπους της», λέει.
Παλεύει να βρει προμήθειες και καταφύγιο για όσους αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τη χώρα. Εδώ και μέρες συναντά και οργανώνει τη μεταφορά εκατοντάδων οικογενειών από το Λβιβ σε ασφαλές σημείο.
Κάθε μέρα, περνάει ώρες στο σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης καθώς χιλιάδες ξεχύνονται στην πόλη από περιοχές που έχουν πληγεί από τον πόλεμο στα ανατολικά, νότια και κεντρικά σημεία της χώρας.
Αυτές είναι οι 4 πιο επιδραστικές φεμινίστριες στην Ουκρανία αυτή τη στιγμή
Ήδη περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εγκαταλείψει την Ουκρανία, ενώ η πόλη Lviv είχε γίνει κεντρικό σημείο διέλευσης για όσους καταφεύγουν σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη.
Σημάδια του εκτοπισμού υπάρχουν παντού: εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, βαλίτσες που κάποιος δεν πρόλαβε να πάρει, κάποιο ρούχο ή παιδικό παιχνίδι πεταμένα στην άσφαλτο.
«Το μόνο που θέλω είναι οι άνθρωποι να αισθάνονται ασφαλείς… και απλώς να βοηθήσω τη χώρα μου με όποιον τρόπο μπορώ», εξηγεί η κ. Shchurko.
Αναρωτιέται τι θα φέρει η επόμενη χρονιά για αυτούς τους ανθρώπους και τη χώρα της. Μετά από όλα αυτά, το δεύτερο πιο σημαντικό για την ίδια είναι να κρατά σε εγρήγορση το μυαλό και το σώμα της. Θέλει να είναι εκεί για τα παιδιά της, όταν θα τη ρωτήσουν γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.
«Θα ήθελα να μην ξέρουν τι είναι ο πόλεμος, αλλά [τώρα] όλοι ξέρουν ότι πρέπει να οργανωθούμε και να σκεφτούμε την άμυνα μας και μετά σκεφτούμε τη νίκη. Αν πρέπει να το ζήσουν αυτό, νομίζω, θα νιώσουν το πραγματικό νόημα της ελευθερίας. Η ελευθερία θα είναι πιο πολύτιμη μετά γι’ αυτούς».
Με στοιχεία από το Abc.net
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
