Το 24ωρο μιας μάνας στο εξωτερικό

Μια σύντομη εισαγωγή:

Ζώ πολλά χρόνια στο εξωτερικό. Που σημαίνει βοήθεια από γονείς ανύπαρκτη, το κόστος παιδικών σταθμών/φύλαξης/εκπαίδευσης είναι υψηλό. Ο σύζυγος είναι και αυτός Έλληνας, τα παιδιά είναι 7 και 2,5 ετών. Είμαστε και οι δύο μεγαλωμένοι στην ελληνική επαρχία, με μανάδες που δεν εργάζονταν. Με μια όμως πολύ βασική διαφορά. Εκείνος σε μια καθαρά πατριαρχική οικογένεια, όπου ο πατέρας έκανε κουμάντο. Από την άλλη εγώ μεγάλωσα σε ένα σπίτι με δυναμικές γυναικείες φιγούρες και έναν πατέρα αμέτοχο.

Πολλές φορές νιώθω ότι και οι δυο ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις εμπειρίες που είχαμε μεγαλώνοντας. ‘Όταν για παράδειγμα εγώ νιώθω τύψεις αν δεν έχω προλάβει να μαγειρέψω (παρόλο που δούλευα 10 ώρες) και αυτός όταν του κακοφαίνεται (ακόμα και μετά από 7 χρόνια!) που οι δουλειές του σπιτιού πρέπει να μοιράζονται.

Είμαστε συνεχώς σε μια κατάσταση διαπραγμάτευσης χρόνου, ποιος έχει περισσότερες υποχρεώσεις την δεδομένη περίοδο; ποιος έχει περισσότερη ανάγκη για ξεκούραση; Ποιος θα κάνει τα πιάτα; Ποιος θα βάλει τα παιδιά για ύπνο; Αυτοί είναι οι λόγοι διαφωνιών και γρίνιας. Σίγουρα δεν θα τον χαλούσε να αναλάμβανα εγώ αγόγγυστα όλες τις υποχρεώσεις, μα έλα που εγώ διάβασα το “Δεύτερο Φύλο” στα 15 μου. Από την άλλη δεν θα ήθελε να είμαι σπίτι χωρίς δουλειά, γιατί ξέρει ότι δεν μου ταιριάζει και φυσικά για οικονομικούς λόγους.

07.15 Ξυπνάω αργά θεωρητικά, σε αυτή την χώρα αν έχεις παιδιά είσαι στο πόδι από τις 6.00.  Βέβαια εκείνα τα παιδιά κοιμούνται στις 7.00 το βράδυ, τα δικά μου για κάποιο λόγο διατηρούν το ελληνικό ωράριο και κοιμούνται με το ζόρι στις 9.00. Μπαίνω για ντους, συμμαζεύω δωμάτια, μαζεύω ρούχα από απλώστρες, βάζω άλλο ένα πλυντήριο.

8:00 Ξυπνάω τα παιδιά, στις 08.45 πρέπει να είμαστε έτοιμοι στην πόρτα. Ετοιμάζω πρωινά και lunch boxes. Προσπαθώ να μην τους αγχώνω και τους δίνω το χρόνο τους. Αλλά αν χαλαρώσουμε, θα χτυπήσει το κουδούνι και ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Την ίδια ώρα ο σύζυγος έρχεται από το γυμναστήριο που πήγε στις 7.00, κάνει μπάνιο και ετοιμάζει το δικό του κολατσιό. Αν δεν ξεκινάει δουλειά στις 9.00, προλαβαίνει να αφήσει αυτός τα παιδιά στο σχολείο/παιδικό σταθμό. Αλλιώς είναι η σειρά μου. Συνήθως δεν έχω φάει ούτε πρωινό πριν βγω από το σπίτι. To βάρος της πρωινής ετοιμασίας έχει πέσει πάνω μου επειδή δουλεύω από το σπίτι και έχω ευέλικτο ωράριο.

09.15 Είμαι πίσω. Ετοιμάζω κάτι γρήγορο για πρωινό και βάζω καφέ. Εδώ και περίπου ένα χρόνο εργάζομαι από το σπίτι. Συνδέομαι στο σύστημα και ξεκινάω δουλειά. Meetings, emails, τηλέφωνα μέχρι τις 13.00. Κάνω μισή ώρα διάλειμμα και διαβάζω Α, μπά! Την υπόλοιπη ώρα του διαλείμματός μου θα μαγειρέψω, αν δεν υπάρχει φαγητό από χθες. Για κάποιον που σιχαίνεται το μαγείρεμα, μαγειρεύω πάρα πολύ! Πέντε με έξι φορές την εβδομάδα. Το Σάββατο έχω ρεπό, θα παραγγείλουμε.

15.00 Δύο φορές την εβδομάδα παίρνω εγώ τα παιδιά από το σχολείο, τις υπόλοιπες ο σύζυγος ή πάνε afterschool/παιδικό μέχρι αργά. Όταν ερχόμαστε σπίτι προσπαθώ να συνδυάσω δουλειά, να τους βάλω να φάνε, να μην δούνε πολύ τηλεόραση μέχρι να πάει 17.00, να έρθει ο μπαμπάς και να συνεχίσω να δουλεύω  μέχρι τις 18.00.

17.00  Η ώρα του παιδιού. Με τον μεγάλο έχουμε διάβασμα για το σχολείο, κυρίως το έχει αναλάβει ο σύζυγος για καμιά ωρίτσα την ημέρα. Μαζί κάνουμε τα ελληνικά. Ο μικρός παίζει, τρέχει, παλεύει. Χορεύουμε, κάνουμε βιντεοκλήσεις στους παππούδες, μπάνιο και διαδικασία ύπνου.

21.00 Κάποιες μέρες του μήνα έχω τόση δουλειά που μπορεί να κοιμηθούν τα παιδιά και να συνεχίσω μέχρι τα μεσάνυχτα. Αν δεν δουλέψω, έχω διάβασμα για ένα πτυχίο σχετικό με το αντικείμενο της δουλειάς μου . Αν αντέξω να αφιερώσω μια-μιάμιση ωρίτσα, είναι επιτυχία. Σε αυτό πρέπει να πω με στηρίζει πολύ ο σύζυγος, μέχρι και εργασίες με έχει βοηθήσει να τελειώσω όταν δεν προλαβαίνω.

Για το καθάρισμα έχουμε βοήθεια μια φορά την εβδομάδα. Η μόνη «πολυτέλεια» που είναι απαραίτητη. Αυτό που μου λείπει καμιά φορά είναι ένα σαββατοκύριακο να ήταν κοντά οι παππούδες να έπαιρνε κάποιος τα παιδιά για 2 ώρες (χωρίς πάλι να ακριβοπληρώσω) και όχι να είναι αυτός ο σύζυγος που θα περιμένει μετά να εισπράξει το δικό του 2ωρο ησυχίας. Όπως είπα ο χρόνος μας είναι μοιρασμένος ευλαβικά. Λόγω φόρτου εργασίας και μεταπτυχιακού δεν έχω καθόλου χρόνο να κάνω κάτι για μένα, να πάω γυμναστήριο ή να κοιτάω το ταβάνι χωρίς το γνωστό μου παρεάκι από δίπλα.

Επίλογος

Το ξέρω ότι όλο αυτό ακούγεται ατελείωτη γκρίνια. Είναι επειδή συνεχώς πρέπει να επαναλαμβάνω τα αυτονόητα περί ισότητας, δίκαιο μοίρασμα υποχρεώσεων. Βλέπω ζευγάρια συναδέλφων (όχι Ελλήνων φυσικά) που αυτά τα πράγματα είναι αυτονόητα, δεν χρειάζονται συζήτηση. Αντίθετα, σε όλα τα ζευγάρια Ελλήνων που γνωρίζω εδώ, η γυναίκα έχει αναλάβει πάλι τα παιδιά και το σπίτι 70-30, η πατριαρχία καλά κρατεί.

Όμως όσο μεγαλώνει και το δεύτερο παιδί, βλέπω πλέον καθαρά ότι υπάρχει φως στο τούνελ. Θα ξανακερδίσω πίσω το χρόνο μου, γιατί ο μικρός δεν θα έχει τόση ανάγκη από προστασία και φροντίδα, όπως ο μεγάλος που έχει γίνει πλέον αυτόνομος σε κάποια βασικά πράματα.

Θα έρθει η ώρα που θα ξαναπιάσω και εγώ ένα λογοτεχνικό στα χέρια μου και δεν θα σηκώνομαι ανά 5’ από την θέση μου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News