Το 24ωρο μιας γυναίκας: ψυχολόγος

08:40: Xτυπάει το ξυπνητήρι με το αγαπημένο μου καλοκαιρινό τραγούδι “love your voice- JOΝΥ”. Παίρνω το κινητό μου στα χέρια μου, ανοίγω wi-fi και αρχίζω να τσεκάρω email  και social media. Παίρνω λίγο χρόνο για μένα, για το σώμα μου, για να κατεβούν οι παλμοί μου και να χαλαρώσω.

8:55: Aνοίγω τα παντζούρια, ‘’ τι φοράνε πάλι σήμερα;’’Η ζωή μου όλη. Βάζω τον αγαπημένο μου ραδιοφωνικό σταθμό και αρχίζω να φτιάχνω πρωινό (από πέρυσι είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως στο πρωινό μου γεύμα θα αφιερώνω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ, κι έτσι κάνω). Παράλληλα, παίρνω τηλέφωνο για καλημέρα τους αγαπημένους ανθρώπους, τη δίδυμη αδερφή μου,  ακολουθούν μαμά- μπαμπάς.

9:30: Κάθομαι στο γραφείο μου, ανοίγω pc  και τσεκάρω την  ατζέντα μου με τα ραντεβού της ημέρας.  Ρίχνω μία ματιά στις προηγούμενες συνεδρίες και στις σημειώσεις από την εποπτεία μου. Ταυτόχρονα ανοίγω δεύτερο παράθυρο με τον πιο δημοφιλή προορισμό για το φετινό καλοκαίρι. Αυτόματα το μυαλό μου φεύγει, έχω κάνει ήδη νοερή απεικόνιση να διασκεδάζω με φίλους σε μπαράκι με ένα ποτό στο χέρι, ‘’Σύνελθε -σκέφτομαι – θα αργήσει ακόμα αυτό.. έχεις δύσκολα ραντεβού σήμερα’’ . Φεύγω για δουλειά. Στο αμάξι πάντα γίνεται party. Προσπαθώ να γεμίσω θετική ενέργεια και να έχω θετικές σκέψεις.

10:00: Aρχίζω τις συνεδρίες. Στα δεκάλεπτα διαλείμματα θα τσεκάρω το κινητό μου. Λαμβάνω φωτογραφία από τη φίλη μου, για να ξεκινήσει καλά η μέρα. Μιλάω με συναδέλφους, μοιραζόμαστε απόψεις για τέχνη, βιβλία, ομορφιά και έτσι παίρνω μία ανάσα.

12:00: Έρχεται  καινούργιο προγραμματισμένο ραντεβού (πάντα στα καινούρια ραντεβού έχω αμφίθυμα συναισθήματα, σαν να  έχεις κλείσει τυφλό ραντεβού με κάποιον που έχεις μιλήσει ελάχιστα από τηλέφωνο…). Καλωσορίζω το θεραπευόμενό μου και με την πρώτη ματιά διακρίνω μία καχυποψία. ΄΄Μικρή μου φαίνεστε, πόσων χρόνων είστε;’’. Έχω συνηθίσει σε αυτή την ερώτηση και  στην απάντησή μου: ‘’Aναρωτιέμαι που θα σας ωφελούσε αν γνωρίζατε την ηλικία μου’’.  Έρχεται η ματαίωση.. (συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια). Κλείνουμε και δεύτερο ραντεβού πάντα με την αμφιβολία της ακύρωσης.

14:00 Aλλάζω επαγγελματική στέγη. Μια ζωή στο τρέξιμο. Μου τηλεφωνεί η αδερφή μου με την ανησυχία αν έχω κανονίσει το μεσημεριανό μου φαγητό.

15:00 Συνεχίζω τις συνεδρίες. Έρχονται αυτόματες σκέψεις στο μυαλό μου: το χειρίστηκες καλά; Είχες αρκετή ενσυναίσθηση; Mήπως δεν έχεις βρει την πυρηνική πεποίθηση του ακόμα; Mήπως δεν είναι τελικά αυτό που τον απασχολεί; Σημειώνω τις σκέψεις μου.

16:00 Συναντιέμαι με την επόπτρια μου.. Συζητάμε για τα περιστατικά μου.‘’ Το πας πολύ καλά, όταν μιλάς για τη δουλειά σου λάμπεις, ανθίζεις, συνέχισε έτσι…’’ Μερικά από τα λόγια της που με συνοδεύουν, με γεμίζουν αυτοπεποίθηση και με κάνουν να προχωράω μπροστά.

17:00 Αυτή τη φορά έχω το τελευταίο ραντεβού με τη θεραπευόμενη μου, καθώς θα επιστρέψει στη χώρα της. Θυμάμαι το πρώτο ραντεβού μας, ένα κορίτσι, έφηβη-με κρίσεις πανικού.. Σκέφτηκα πως θα είναι όπως όλες οι άλλες κρίσεις πανικού.. ‘’Τι διαφορετικό να έχει;΄’. Πήρα ιστορικό. Πρώτη σεξουαλική επαφή- βιασμός. ‘’ Δεν θυμάμαι και πολλά΄΄,  ΄΄δεν ξέρω τι ακριβώς συνέβη’’. Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα πως δεν πρέπει να μπω στο τραύμα της, το προσπέρασα όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ένα κορίτσι αποσυνδεδεμένο από το συναίσθημά της- μηχανισμός άμυνας για να μπορέσει να επιβιώσει..Έφτασε το τέλος της συνεδρίας και πολλές οι σκέψεις στο μυαλό μου. ΄΄Πώς θα ανοιχτεί αυτό το κορίτσι; ,”πώς θα με εμπιστευτεί;΄΄. Κι όμως ξέρω πλέον  ότι την κέρδισα. Είναι κάτι μαγικό που συμβαίνει στη θεραπευτική σχέση, που δεν μπορώ να του δώσω όνομα. Σχεδόν πάντα ξέρεις αν έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη του θεραπευόμενού σου.

19:00 Τελευταίο ραντεβού για σήμερα. Πάντα ζητάω feedback από τους θεραπευόμενούς μου. Τους ρωτάω να πουν πως νιώθουν μαζί μου, αν υπήρχε κάποια άβολη στιγμή μέσα στη θεραπεία κ.ο.κ. και έρχεται η απάντηση ‘’Νιώθω λες και γεννήθηκες για μένα, σε ευχαριστώ για όλα’’. Ακόμα και τώρα που το γράφω ανατριχιάζω, δεν ήξερα τι να πω, ήθελα απλά να βάλω τα κλάματα από συγκίνηση.. Υπήρχε ένας καταιγισμός συναισθημάτων….έντονη ταχυπαλμία. Το αποθηκεύω, όπως πολλά άλλα πίσω σε ένα σημείο του εγκεφάλου, για να το επεξεργαστώ αργότερα.

20:00 :Tρέχω να προλάβω να αλλάξω ρούχα, να πάω στην αγαπημένη μου ταράτσα και να κάνω γυμναστική με τις φίλες μου. Ήρθε η στιγμή να εκκρίνω ενδορφίνες και να αποσυμπιεστώ.

21:00: Mπαίνω στο αυτοκίνητο. ‘’ Να πάρω το μπαμπά μου, να τον ρωτήσω αν είναι καλά’’. Σκέφτομαι ότι δεν  δίνω στους γονείς μου αρκετή σημασία μέσα στη μέρα.  Μαθαίνω γεγονότα από την αδερφή μου, κι εγώ πάντα τελευταία. Ενοχές, στενοχώρια..

21:15: To μόνο που θέλω είναι να κάνω μπάνιο και να διαβάσω το βιβλίο μου. Χτυπάει το τηλέφωνο:

-‘’Έλα είμαστε για κρασάκι, θα έρθεις;’’

-‘’Kάνω ντουζ κι έρχομαι!”

Με αυτό τον τρόπο φτάνει μια μέρα μου στο τέλος της, αφήνοντας το καπέλο της ψυχολόγου στο σπίτι, ούσα ένα κορίτσι έτοιμο να αγαπήσει  και να αγαπηθεί.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News