Το 24ωρο μιας γυναίκας: Mονογονέας, δασκάλα κι ερωτευμένη

06.00 Ξυπνάω πάντα πριν από το ξυπνητήρι στις 7. Περισσότερο από συνήθεια, παρά από ανάγκη πια. Όταν ζούσαμε κανονικές ζωές ξυπνούσα τον μικρό στις 7.30 για να ετοιμαστεί για το σχολείο. Πάει και αυτό. Ξυπνάει μόνος του γύρω στις 8.30. Τελευταία χρονιά στο Δημοτικό φέτος. Θα μου λείψει να γελάμε μαζί στο δρόμο για το σχολείο.

07.00 Το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να στείλω μήνυμα. Λέμε γραπτά την πρώτη καλημέρα και μετά ακολουθεί το πρώτο από τα πολλά τηλέφωνα της ημέρας. Την αγαπάω. Σύντομα θα ζήσουμε μαζί. Όταν τα παιδιά πήγαιναν σχολείο , βρισκόμασταν κάποια πρωινά. Το χάσαμε και αυτό…Tώρα μας απομένουν κάποια λίγα Σαββατοκύριακα. Ελάχιστα κλεμμένα βράδια.

08.00 Τώρα έχω κάποια μαθήματα το πρωί. Κανονικά αρχίζω το μεσημέρι. Ο γιός μου ξυπνάει, αγκαλιαζόμαστε, χαζολογάμε, φτιάχνω πρωινό.

11.00 Λίγες δουλειές σπιτιού και εξωτερικές. Βόλτα για ψώνια και μαγείρεμα μετά. Ότι θα θεωρούσα έξοδο το σουπερμάρκετ, δεν το ονειρεύτηκα ποτέ.

13.30 Τρώμε μεσημεριανό. Αρχίζει τηλεκπαίδευση και εγώ μαθήματα Αγγλικών. Παρόλο που είμαστε στο ίδιο σπίτι, ο καθένας μένει στον χώρο του και στην οθόνη του. Τρομάζουμε ο ένας τον άλλο στις ξαφνικές συναντήσεις στο διάδρομο. Και οι δύο μαζί αναστατώνουμε την γάτα. Γελάμε, ταυτόχρονα.

15.00 Μάθημα, μάθημα , μάθημα. Μισώ και αγαπώ ταυτόχρονα το Skype. Αν δεν υπήρχε, δεν θα μπορούσα να δουλέψω. Λόγω αυτού, κουράζομαι τριπλά με τόσες ώρες στον υπολογιστή. Μου λείπουν οι μαθητές μου. Στους περισσότερους λείπω και εγώ, νομίζω. Τους ρωτάω τα νέα τους και δεν έχουν τίποτα να μου πουν. Οι έφηβοι είναι πιο κατσουφιασμένοι, τα μικρά ενθουσιάζονται πιο εύκολα. Μου λένε ότι θα φάνε σουβλάκια μετά και μερικές φορές φοράνε αστεία κοκαλάκια και τα γυαλιά ηλίου των γονιών τους.

19.00 Αν βρω έστω και μισή ώρα κενό, βγαίνω για περπάτημα. Ακουστικά στα αυτιά και χαλάρωση. Πριν περπατούσα για ώρες ανάμεσα στα μαθήματα. Χρειάζεται αυτή η αποσυμπίεση για να μπεις από τον κόσμο του ενός παιδιού σε ενός άλλου. Στα 15λέπτα διαλείμματά μου, λέω ένα γεια στον μικρό και του πηγαίνω κάτι να φάει. Αναπνέω. Ενίοτε αναστενάζω κιόλας. Μιλάω μαζί της στο τηλέφωνο. Μου λείπει…

10.00 Όταν τελειώσω τα μαθήματα, τρώω βραδινό. Μερικές φορές ο μικρός έχει ήδη φάει το δικό του. Καμιά φορά ετοιμάζει ένα τοστ και για μένα. Επιτέλους βλέπω τον γιό μου. Λέμε τα ανύπαρκτα νέα της ημέρας. Ευτυχώς του αρέσουν οι θεωρητικές συζητήσεις και έτσι κάνουμε μεγάλες κουβέντες για τα πάντα.  Είναι δυσαρεστημένος με τις αδικίες αυτού του κόσμου. Προσπαθώ να του απαλύνω τις γωνίες που σκοντάφτει και να του δείξω τις μικρές στιγμές που αποτελούν την ευτυχία. Συνήθως τα καταφέρνω. Κάνω ό,τι δουλειές πρέπει να γίνουν ή όσες έχω όρεξη. Δεν χρειάζομαι άλλη πίεση.

11.30 Καληνυχτίζω τον μικρό. Ακόμα ζητάει την αγκαλιά μου. Το απολαμβάνω.  Μιλάω μαζί της στο τηλέφωνο. Αναλύουμε προβλήματα, γελάμε πολύ, ερωτευόμαστε κι άλλο. Κάνουμε σχέδια για την στιγμή που θα λέμε το καληνύχτα αγκαλιά . Λίγη υπομονή ακόμα. Αν αντέχουν τα μάτια μου, διαβάζω λίγο από το βιβλίο μου. Αν όχι ακούω το βιβλίο μου σε audiobook. Σύντομη διαφυγή από την πραγματικότητα. Μικρός απολογισμός. Ήταν καλή ημέρα; Καληνύχτα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News