Το 24ωρο μιας γυναίκας: στήσιμο επιχείρησης, καρκίνος και διπλωματική

7.30: Ήδη το μάτι είναι ανοιχτό και το χέρι έχει κάνει κίνηση να πιάσει το κινητό. Ενώ έχω παλέψει να κοιμηθώ ένα 7ωρο, νιώθω ότι όχι μόνο δεν κοιμήθηκα τόσο αλλά έπαιξα και ξύλο στον ύπνο μου. Κάτι δεν πάει καλά. Ευτυχώς η πρώτη αγκαλιά από τον άντρα μου είναι εκεί.

8.00: Η πρώτη μικρή μπουκιά της ημέρας και ήδη έχω φορέσει τα αθλητικά μου. Παντός καιρού, το πρωινό τρέξιμο (πλέον με νούμερο 6) είναι στο πρόγραμμα. Αν ο καιρός είναι κρύος ή βροχερός, το παπούτσι πάλι μπαίνει, συνοδευόμενο και με λίγη γκρίνια.

9.00: Μαζεύω ό,τι τελευταία ανάσα έχει απομένει από το τρέξιμο και κάνω μια σύντομη (πολύ προσεχτική) στάση στο πατρικό. Ξέρω ήδη ότι η ανάσα θα απορρυθμιστεί. Ο μπαμπάς πάλι πονάει. Πάλι δεν θα μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι. Πάλι θα είναι απελπισμένος που ζει και σήμερα. Πάλι ο καρκίνος θα κάνει τη δουλειά του.

10.30: Έχω διώξει ήδη σωματική και ψυχική κούραση με ένα μπάνιο (ή έτσι πιστεύω), το πρωινό δεν το στερούμαι ποτέ και ο καφές κάνει τη μαγική δουλειά του. Δεύτερη μεγάλη αγκαλιά από τον άντρα μου. Βάλσαμο! Σήμερα είναι η σειρά του να δουλέψει στο γραφείο και εγώ με το laptop στην τραπεζαρία. Διαβάζω απέξω απέξω τα νέα, ρίχνω 2 ματιές στα social, καλημερίζομαι με τις κολλητές μου και ξεκινάει το διάβασμα. Η διπλωματική πρέπει να τρέξει και αυτή. Και πάει καλά. Κάποιες μέρες. Κάποιες άλλες απλά την παρατάω κακήν κακώς γιατί πρέπει να πάω στο πατρικό. Κάτι έχει γίνει, κάτι χρειάζονται. Τηλέφωνα στους γιατρούς του, φαρμακεία, έτοιμες οι εξετάσεις (μπαμπάς – αρρώστια 0-1 και σήμερα).

15.00: Αν είναι ήσυχη μέρα, έχει προχωρήσει το γράψιμο της διπλωματικής και ανακουφίζομαι. Αν όχι, το άγχος τσιμπάει λίγο. Είναι η ώρα που βοηθάω τον άντρα μου να ολοκληρώσει το μεσημεριανό. Μαγικά χέρια, πόσο τυχερή είμαι!

16.00: Αλλαγή βάρδιας. Καταλαμβάνω το γραφείο και εκείνος παίρνει θέση στην τραπεζαρία για να συνεχίσει τη δουλειά του. Με την αρχή της πανδημίας και χωρίς καμία καθυστέρηση, έχασα τη δουλειά μου που τόσο πολύ αγαπούσα. Στεναχωρήθηκα, απογοητεύτηκα, φώναξα, έκλαψα και ξύπνησα. Θα εκμεταλλευτώ αυτό το παγκόσμιο pause για να στήσω τη δική μου μικρή επιχείρηση. Μάζεψα ό,τι χρειαζόμουν από υλικά και εργαλεία, μάζεψα και τη στήριξη και αγάπη των δικών μου ανθρώπων και ξεκίνησα να σχεδιάζω και να κατασκευάζω παιχνίδια.

19.00: Ο καφές είναι έτοιμος, το illustrator έχει πάρει φωτιά και η ραπτομηχανή τρέχει. Παντού υφάσματα, κλωστές, χρώματα. Τηλέφωνο στο πατρικό: «μπαμπά μου όλα καλά θα πάνε, θα το δεις. Δεν θα είσαι κάθε μέρα έτσι, μην στεναχωριέσαι. Ό,τι χρειαστείς πάρε με». Ανάσα και ξαναμπαίνω στον κόσμο των παιδιών. Εκεί θέλω να μείνω.

22.00: Τα κλείνω όλα. Απορώ τι γυμνάζομαι κάθε πρωί και καταλήγει να πονάει το σώμα στο τέλος της ημέρας. Κάτι δεν πάει καλά. Μια ακόμα αγκαλιά που λέει ότι όλα θα πάνε καλά. Όλα θα γίνουν όπως παλεύω να τα κάνω. Μερικές κοριτσίστικες κουβέντες με τις κολλητές, κάνοντας απολογισμό της ημέρας. Ποιος περνάει καλά τελικά, έτσι όπως πάνε τα πράγματα? Είμαι η αισιόδοξη της παρέας ή τουλάχιστον παλεύω. Και όντως τις περισσότερες φορές το καταφέρνω (proud of me). Το Netflix έτοιμο, το βραδινό επίσης και εμείς στον καναπέ να μην σταματάμε να λέμε βλακείες, χάνοντας το νόημα της σειράς. Σκασίλα μας, γελάμε τόσο δυνατά που πονάει η κοιλιά μας.

24.00: Τελευταία αγκαλιά. Η καλύτερη από όλες, η πιο ουσιαστική, η πιο γεμάτη. Θα με βοηθήσει να κοιμηθώ αυτό το πολυπόθητο 7ώρο. Θα δείξει!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News