«Τα νέα της Αλεξάνδρας» του Κώστα Γιαννίδη ηχογραφήθηκε με τη φωνή του Βαγγέλη Περπινιάδη (και το χαρακτηριστικό ήχο με τα πούλια από το τάβλι στην εισαγωγή) και κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1961.
Οι στίχοι του είναι γνωστοί και το τραγούδι από τα πιο φημισμένα ρεμπέτικα της ελληνικής λαϊκής δισκογραφίας. Σε σύγχρονα ρεμπετάδικα, άντρες με πεσμένα πρόσωπα και με μια πρώην Αλεξάνδρα, ακόμα κατεβάζουν κούπες ακούγοντας τη γνωστή εισαγωγή, γιατί η Αλεξάνδρα είναι από εκείνες τις γυναίκες που προκαλούν με την πονηριά και τη θηλυκότητά τους, από τις γυναίκες τις οποίες αξίζει να κλάψεις, να κυνηγήσεις και να σκοτώσεις.
Στ’ ορκίζομαι Βαγγέλη μου
Βαγγέλη να σε θάψω
αυτή θα την εκδικηθώ
αυτή θα την εκάψω
Η ιστορία της Αλεξάνδρας παρέμεινε άγνωστη μέχρι και εξήντα χρόνια μετά την ηχογράφηση, όταν η Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού, της οποίας η θεία υπήρξε φίλη με την αληθινή Αλεξάνδρα που αναφέρεται στο τραγούδι, αποκάλυψε με ανάρτησή της στο Facebook την αληθινή εκδοχή της ιστορίας της.
Ίσως 60 χρόνια μετά να είναι πολλά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την αλήθεια και την αποκατάσταση της.
Η 18χρονη Αλεξάνδρα ήρθε στο Αιγάλεω από τη Μάνη για να μάθει ραπτική. Έμενε σε ένα σπίτι με συγγενείς της, τότε που στη γειτονιά είχε μόνο προσφυγικά σπίτια και πολλά δωματιάκια με κοινή αυλή.
Ήταν πολύ όμορφη. Δεν πήγαινε πουθενά αλλού, εκτός από το σπίτι, τη μοδίστρα και το περίπτερο.
Στο περίπτερο καθόταν με τη θεία μου τη Μαίρη, συνομήλικες τότε.
Αρραβωνιασμένη και ερωτευμένη, κάτι τη βασάνιζε αλλά φοβόταν να μιλήσει. Οι φίλες της όμως καταλάβαιναν.
Η σπιτονοικοκυρά της Ε., σχεδόν 80 πια, δε μπορεί να ξεχάσει την εικόνα με το κεφάλι της ανοιγμένο και τα μυαλά χυμένα στον τοίχο.
Έκανε πολλές απόπειρες να τη βιάσει ο θείος της, ο ίδιος ο αδερφός της μάνας της κι εκείνο το βράδυ, η Αλεξάνδρα, φαίνεται, αντιστάθηκε όσο ποτέ.
Της τίναξε τα μυαλά με το όπλο του.
Αν τώρα, στο 2020, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε για την Ελένη Τοπαλούδη, ότι προκάλεσε, ότι εκδιδόταν, αν τώρα πέφτουν ισχυρά μέσα να καλύψουν τους φρικτούς δολοφόνους της, για σκεφτείτε τότε; τότε που ακόμα τα εγκλήματα τιμής, ήταν καθημερινότητα.
Η Αλεξάνδρα δεν έπαιρνε σκονάκια με τον μπακάλη, δεν έβγαινε βόλτες, δεν ήξερε πράγματι τι θα πει άνδρας. Ούτε καν ήξερε πού είναι το «Ροζικλαίρ».
Η Αλεξάνδρα ήταν ένα φοβισμένο κορίτσι που νόμιζε ότι ο αρραβωνιαστικός της θα την έσωζε από το εφιάλτη που βίωνε καθημερινά.
Λένε ότι ο δολοφόνος ο ίδιος, ο θείος της δηλαδή, έγραψε τους στίχους και τους έδωσε. Για να μείνει στην ιστορία σαν πουτάνα.
Στ’ ορκίζομαι Βαγγέλη μου
Για κάτσε να τα πούμε;
Η Αλεξάνδρα δολοφονήθηκε από τον ανώμαλο θείο της. Και βιάζεται καθημερινά εδώ και μισό αιώνα κάθε φορά που ακούγεται αυτό το τραγούδι. Μπείτε και δείτε ακόμα τι σχόλια αφήνει ο κόσμος για την δολοφονημένη Αλεξάνδρα.
Κι αυτά είναι τα πραγματικά νέα της Αλεξάνδρας. –
Η Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού δημοσίευσε την ιστορία πέρσι, τον Μάιο του 2020, μετά την απόφαση της δίκης Τοπαλούδη και την αγόρευση της Αριστοτελίας Δόγκα.
Σήμερα, η σκηνοθέτης και δημιουργός του concept Βάσια Ντούλια, θέλησε να επαναφηγηθεί μια ιστορία έμφυλης βίας, ξαναγράφοντας τους στίχους από τα νεα της Αλεξάνδρας έτσι ώστε να ταιριάζουν καλύτερα στην πραγματική ιστορία μιας ακόμα γυναίκας που ανήκει, από τη δεκαετία του 60’, στα θύματα της γυναικοκτονίας.
Με τον όρο να ακούγεται όλο και περισσότερο και το φεμινιστικό αίτημα χρήσης του να αποδεικνύεται όλο και πιο απαραίτητο, τα κορίτσια πίσω από τα καινούρια νέα της Αλεξάνδρας μάς κάνουν να αναρωτιόμαστε για τις πραγματικές, μισογυνιστικές ιστορίες που δομούν την μουσική κουλτούρα πολυτραγουδισμένων, σχεδόν εθνικών, στίχων.
Σήμερα ακούμε τα πραγματικά νέα της Αλεξάνδρας, που τελικά δεν είναι νέα αλλά πολύ παλιά, από καταβολής πολιτισμού και πατριαρχίας, σε ερμηνεία της ταλαντούχας Σεμέλης Παπαβασιλείου.
Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας
Που έσερνε στις πλάτες, τη λέξη άνδρας
Μπροστά από την κάµερα: Αναστασία Γιαννάκη, Έλενα Μεγγρέλη, Σεµέλη Παπαβασιλείου (ερµηνεία), Μυρσίνη Ποντικοπούλου (βιολί, φωνή), Κωνσταντίνα Βασίλογλου (σαντούρι, φωνή), Νίκος Τσώλης (µπουζούκι), Γιώργος Χριστοδούλου (κιθάρα), Ελένη Μάρτου, Αλεξάνδρα Κωστοπούλου, Χριστίνα Μαθιουλάκη, Νεφέλη Παπαϊωάννου, Αλεξάνδρα Μασµανίδη, Ανδρέας Λαµπρόπουλος.
Σκηνοθεσία-Concept: Βάσια Ντούλια
Creative Producers: Ladies Fingers’ Directing Duo
Παραγωγή: Αντώνης Βαλληνδράς
Διευθ. Φωτογραφίας: Μιχάλης Γκατζόγιας
Σκηνογράφος: Μαρία Παπαδηµητρίου
Ενδυµατολόγος: Εβελίνα Δαρζέντα
Στίχοι reclaim: Δηµήτρης Αθανασόπουλος
Ηχολήπτρια: Δήµητρα Ξερούτσικου
Μαλλιά και make up: Δοµινίκη Λυκούρη
Επιµέλεια Σεναρίου: Δήµητρα Μαραγκάκη
Μοντάζ: Βάσια Ντούλια
Sound Design: Δηµήτρης Μπαρµπούτης
Color Correction: Δηµήτρης Μανουσιάκης
Βοηθ. Κάµερας: Νεφέλη Ντακοζούδη
Gaffer: Γιώργος Σιντόσης
Βοηθ. Παραγωγής: Άρτεµις Κολτσίδα
Φροντιστής: Κωστής Μαθιουδάκης
Backstage Photography: Ηλιάνα Bennet
Storyboard: Δηµήτρης Μητσικώστας
Aφίσα: Λία Κάλκου
Λογιστικές υπηρεσίες: Μαρία Πλακιά
Εξοπλισµός: Frenel Rental
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ανατριχιαστική ιστορία
Ασχετο με το θεμα αλλα σχετικο με το ονομα, σε εναν γαμο οπου η νυφη ηταν Αλεξανδρα, ο ιερεας μετα το μυστηριο ειπε οτι ελπιζει η νυφη να κανει αυτο που λεει το ονομα της, δηλαδη να “διωχνει” τους ανδρες. Και οχι μονο τους ανδρες αλλα και τις ματιες τους. Αυτα, 60 χρονια μετα την κυκλοφορια του τραγουδιου. Αλλα ο φεμινισμος ειναι παρωχημενος.
Αγαπάμε Σεμέλη!
Πολύ ωραία δουλειά που μας θύμισε αυτό το τραγούδι.
Η Σεμέλη είναι τεράστια τραγουδίστρια, και η βιολίστρια ραγίζει και πέτρες!
Υπέροχη δουλειά! Να προσθέσω μία ακόμη “διόρθωση” ίσως φαινομενικά ασήμαντη: το τραγούδι αυτό δεν είναι ρεμπέτικο αλλά απομίμηση ρεμπέτικου. Είναι γραμμένο από συνθέτη του ελαφρού τραγουδιού και κλασικής μουσικής (Γιάννης Κωνσταντινίδης/ ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης) το 1961, όταν το ρεμπέτικο δεν υπήρχε πια και τη θέση του έπαιρνε σιγά σιγά το είδος που αναγνωρίζουμε σήμερα ως “λαϊκό”. Όχι πως από το αυθεντικό ρεμπέτικο λείπει εντελώς ο σεξισμός, αλλά το είδος διέθετε άλλη αισθητική, άλλη ευγένεια και άλλη ανθρωπιά. Χαίρομαι με την καινούργια εκδοχή των στίχων. Αυτό το τραγούδι πάντα με ενοχλούσε, καθώς πάντα αγαπούσα την όντως καλή μουσική του αλλά μισούσα… Διαβάστε περισσότερα »
Βεβαίως να τα θυμόμαστε, ως χάλια και ως τραγωδίες! Εννοούσα να τα βγάλουμε από τη συνείδησή μας ως “ερωτικά τραγούδια” ενώ είναι villain songs, που λες κι εσύ στο σχόλιό σου. Αν είναι ερωτικό τραγούδι τα “νέα της Αλεξάνδρας”, τότε το “Be prepared” του Scar από το Lion King είναι ύμνος στην αδελφική αγάπη!
Να προσθέσω κάτι ακόμα για το “πνεύμα του ρεμπέτικου”. Χωρίς καμία διάθεση ωραιοποίησης, το ξαναλέω, οι καλλιτέχνες αυτοί ως παιδιά της εποχής τους, άντρες και γυναίκες που είχαν την ευγένεια ψυχής να μετουσιώσουν σε υψηλή τέχνη τη φτώχεια, την προσφυγιά, την περιθωριοποίηση, τον πόλεμο, τα προσωπικά τους δράματα, ποτέ δεν θα ορκίζονταν “στο τάβλι που θα παίξουμε, στο ούζο που θα πιούμε” και άλλες χυδαίες τζάμπα μαγκιές καφενείου – ο κώδικας τιμής τους και οι όρκοι τους πήγαιναν πιο βαθιά. Όχι ίσως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, πολλοί εκ των οποίων -με καλύτερο παράδειγμα τον Τσιτσάνη- αργότερα πούλησαν εύκολα τον μύθο… Διαβάστε περισσότερα »