Σε ποιων την κανονικότητα επιστρέφουμε;

Η επιστροφή στην “κανονικότητα” έχει τον ήχο του αναστεναγμού. Είναι ένα κουρασμένο ξεφύσημα που κουβαλάει και λίγη απορία.

Γιατί να επιστρέψουμε στο γραφείο; Γιατί να τρώμε τη μισή μας ζωή στα μέσα ή στο αμάξι; Γιατί να επιστρέψουμε στα σουτιέν, τα τακούνια και την καθιστική ζωή απ’τη στιγμή που η δουλειά βγαίνει απ’το σπίτι;

Τι σημαίνει “επιστρέφω στην κανονικότητα” όταν έχουμε βιώσει πανδημία, όταν έχει αλλάξει η ζωή μας, όταν έχουμε φοβηθεί για τον κίνδυνο του επικείμενου θανάτου, όταν είδαμε πια πως πολλές απ’τις δουλειές μας βγαίνουν μια χαρά από το σπίτι και δεν χρειάζεται η φυσική μας παρουσία; Θα επιστρέψουμε γιατί “έτσι είθισται”; Θα υποκρινόμαστε ότι ο λόγος που δεν έχουμε χρόνο για οικογένεια, γυμναστήριο, μαγειρική, χόμπι, dating, ξεκούραση, ένα πτυχίο ή ένα μεταπτυχιακό ή ταξίδια είναι ότι “πρέπει να είμαστε στο γραφείο” ενώ ξέρουμε ότι όχι, δεν πρέπει, μια χαρά γίνεται η δουλειά χωρίς να είμαστε σ’ένα συγκεκριμένο χώρο;

Τι σημαίνει “κανονικότητα”;

Ανάπηρα άτομα σε όλον τον κόσμο ζητούν χρόνια τηλεργασία ώστε να αποκτήσουν προσβασιμότητα στο χώρο εργασίας και οι εταιρείες πετούν αετό. Άνθρωποι ικανότατοι στην δουλειά τους που δυσκολεύονται πρακτικά στη ζωή του γραφείου είτε λόγω καθιστικότητας, είτε λόγω κοινού χώρου εργασίας είτε λόγω δυσκολίας διαχείρισης των εργασιακών μικροπολιτικών αποκλείονται ξανά. Γονείς που απασχολούνται σε τομείς δεκτικούς τηλεργασίας κατάφεραν να παραμείνουν παραγωγικοί και να είναι πιο κοντά στα παιδιά τους. Το 61% προτιμά να παραιτηθεί απ’το επιστρέψει στο γραφείο.

Μία εταιροκεντρική κανονικότητα που υπάρχει επειδή μέχρι τώρα δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Μία ικανοτικοκεντρική κανονικότητα που δεν ενδιαφέρεται καθόλου για οποιαδήποτε αναπηρία καθιστά δύσκολη όχι την ίδια την εργασία αλλά την διεξαγωγή της από ένα γραφείο.

Μία κανονικότητα που κάθε χρόνο παράγει χιλιάδες υπαλλήλους με burnout και πάνω στην οποία συντηρείται μια τεράστια, απαραίτητη βιομηχανία αρθρογραφίας, βιβλιοπαραγωγής και πάσης φύσης περιεχομένου σχετικά με το πώς να ισορροπήσεις μεταξύ δουλειάς και προσωπικής ζωής, πώς να συνδυάσεις την μητρότητα με την εργασία, τι να πεις στην δουλειά σου όταν μένεις έγκυος, πώς να ειδοποιήσεις μήνες πριν τον εργοδότη σου αν θες να πας ένα ταξίδι, πώς να διαχειριστείς τους προβληματικούς συνεργάτες, τι να κάνεις αν η δουλειά σου προκαλεί κατάθλιψη, τι να κάνεις αν η καθιστική ζωή προκαλεί προβλήματα στο σώμα σου, τι να κάνεις αν το κλίμα του γραφείου σου σε καθιστά αντιπαραγωγική, πώς να διαχειριστείς σωρεία ζητημάτων που σχετίζονται με διακοπές της εργασίες σου και κακό μάνατζμεντ, τι να κάνεις αν ενδυματολογικά δεν ταιριάζεις με την εταιρία. Αυτά μου’ρχονται στα γρήγορα, σιγουρα μια πληρέστερη λίστα θ’αριθμούσε δεκάδες σελίδες.

Δεν πιστεύω ότι η ζωή στο γραφείο είναι κακή. Αντίθετα, το ωράριο 9-5 για πολλούς ανθρώπους είναι προνόμιο. Άνθρωποι πιο κοινωνικοί, άνθρωποι που εργάζονται καλύτερα σε ομάδες που λειτουργούν διά ζώσης, που αντλούν ευχαρίστηση απ’το ανήκειν, που βρίσκουν ταυτότητα σ’αυτό που ονομάζουμε “εταιρική κουλτούρα” ανθίζουν και θα συνεχίσουν ν’ανθίζουν σε περιβάλλοντα γραφείου. Πόσοι να είναι αυτοί στο συνολικό εργατικό δυναμικό; Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είναι η πλειοψηφία, αφού υπάρχει πια η επιλογή της προσβασιμότητας και το ξέρουμε, γιατί να μην την καταστήσουμε τη νέα πραγματικότητα;

Μια κόπωση πλανάται στον αέρα. Κόπωση συνδυαστική από την πανδημία και τις επιπτώσεις της, απ’την προσαρμογή σε νέους ρυθμούς ζωής και μια απαίτηση να επιστρέψουμε σε μια κανονικότητα εικονική, μια κανονικότητα που δεν υπάρχει πια. Μέσα σ’αυτό, υπάρχει και η επιπλέον κόπωση όλων εκείνων των ομάδων που μπόρεσαν να εργαστούν απρόσκοπτα εξαιτίας της τηλεργασίας και διαπίστωσαν ότι μια τέτοια συνθήκη είναι εφικτή, παραγωγική και αποτελεσματική. Οι αξίες πολλών από εμάς έχουν πια αλλάξει.

Το ερώτημα λοιπόν είναι διττό και υπαρκτό. Σε ποια κανονικότητα επιστρέφουμε;
Και, κυρίως, σε ποιων;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News