Νέα έρευνα διαπιστώνει ότι το να χαρακτηρίζεις μια γυναίκα ως “συναισθηματική” ή να της λες να “ηρεμήσει” είναι ένας τρόπος για να αποδυναμώνεις την άποψη και την αξιοπιστία της στον εργασιακό χώρο. Από την Kamala Harris μέχρι την Oprah Winfrey, η ταμπέλα “συναισθηματική” ή “ευαίσθητη” συχνά “κολλάει” στις γυναίκες στην πολιτική, την ψυχαγωγία, τις επιχειρήσεις και σε κάθε τομέα όπου προσπαθούν να εισακουστούν και να αναδείξουν τη σκληρή δουλειά τους.
Γενικά, τείνουμε να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι είναι είτε λογικοί είτε συναισθηματικοί, αλλά δεν μπορούν να είναι και τα δύο. Όταν τα επιχειρήματα μιας γυναίκας αποδίδονται στα συναισθήματά της, αυτό υποδηλώνει ότι δεν σκέφτεται καθαρά ή ορθολογικά. Ως αποτέλεσμα, η βαρύτητα των επιχειρημάτων της αποδυναμώνεται.
Αυτή η σχέση μεταξύ της ετικέτας “συναισθηματική” και της βαρύτητας των επιχειρημάτων μιας γυναίκας διαπιστώθηκε σε πρόσφατες μελέτες που δημοσιεύθηκαν στο Psychology of Women Quarterly.
Οι συμμετέχοντες στη μελέτη διάβασαν έναν διάλογο μεταξύ δύο ανθρώπων που διαφωνούσαν. Κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, μια γυναίκα ή ένας άνδρας έλαβαν την εντολή να “ηρεμήσουν”. Όταν δόθηκε εντολή σε μια γυναίκα να “ηρεμήσει”, οι συμμετέχοντες αξιολόγησαν τα επιχειρήματά της στη διαφωνία ως σημαντικά λιγότερο αξιόπιστα. Σε μια παρόμοια μελέτη, όπου η γυναίκα χαρακτηρίστηκε “συναισθηματική”, οι ερευνητές έλαβαν τα ίδια αποτελέσματα. Και στις δύο περιπτώσεις, η αξιοπιστία της γυναίκας δέχεται πλήγμα.
Είναι ενδιαφέρον ότι η βαρύτητα και η σοβαρότητα των επιχειρημάτων των ανδρών δεν δέχεται πλήγμα όταν τους χαρακτηρίζουν “συναισθηματικούς” ή τους λένε να “ηρεμήσουν”. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι ένας άνδρας μπορεί να είναι “συναισθηματικός” ή “ευαίσθητος” στον εργασιακό χώρο.
Οι ερευνητές εξηγούν ότι οι συμμετέχοντες “λάμβαναν υπ’ όψιν τη συναισθηματική αξιολόγηση όταν απευθυνόταν σε γυναίκες, αλλά όχι όταν αφορούσε σε άνδρες. Συγκεκριμένα, όταν τόσο οι γυναίκες όσο και οι άνδρες χαρακτηρίζονταν συναισθηματικοί σε πανομοιότυπες περιστάσεις, οι γυναικείοι χαρακτήρες (στη διαφωνία) θεωρούνταν πιο συναισθηματικοί από τους ανδρικούς χαρακτήρες”.
Οι γυναίκες συχνά παραπονιούνται ότι τους λένε να “ηρεμήσουν” ή τους ζητούν να εκφράζουν λιγότερο συναίσθημα στη δουλειά.
Η Όπρα Γουίνφρεϊ δήλωσε στο The Hollywood Reporter ότι της ασκήθηκε κριτική στο 60 Minutes επειδή εξέφραζε υπερβολικό συναίσθημα, ακόμη και στον τρόπο με τον οποίο έλεγε το όνομά της. “Ποτέ δεν είναι καλό πράγμα να σου λένε ότι είσαι πολύ συναισθηματική, πόσω μάλλον όταν αυτό που λες είναι απλώς το όνομά σου”, δήλωσε η Winfrey και συνέχισε: “Νομίζω ότι έκανα επτά λήψεις μόνο για το όνομά μου επειδή ήταν “πολύ συναισθηματικό”. Τότε τους ρώτησα: “Είναι υπερβολικό το συναίσθημα όταν λέω Oprah ή όταν λέω Winfrey”;”.
Τότε της είχαν πει χαρακτηριστικά ότι πρέπει να ισοπεδώσει το συναίσθημα που απέπνεε η φωνή της και να εκφωνεί αυτά που διάβαζε ειδησεογραφικά.
Την ίδια στιγμή, οι γυναίκες πολιτικοί είναι συχνά εύκολος στόχος για τον χαρακτηρισμό “συναισθηματική”, ασχέτως αν η πολιτική είναι μια δουλειά που απαιτεί πάθος.
Ένας πρώην σύμβουλος της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ αποκάλεσε την αντιπρόεδρο Καμάλα Χάρις “υστερική” αφού η Χάρις έκανε αιχμηρές, προκλητικές ερωτήσεις στον υπουργό Δικαιοσύνης Τζεφ Σέσιονς κατά τη διάρκεια μιας ακρόασης το 2017. Το 2016, ο υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε την υποψήφια Χίλαρι Κλίντον ως “ένα εντελώς ανισόρροπο άτομο”. Η βουλευτής Alexandria Ocasio-Cortez δέχτηκε σκληρή κριτική επειδή έχυσε “κροκοδείλια δάκρυα” μετά από μια ψηφοφορία στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Η σύνδεση μεταξύ συναισθήματος και γυναικών πολιτικών είναι τόσο ισχυρή, που ορισμένοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι οι γυναίκες είναι ακατάλληλες για τη δουλειά. Μια μελέτη του 2019 από το Κέντρο Εκπαίδευσης και Εργατικού Δυναμικού του Πανεπιστημίου Georgetown διαπίστωσε ότι περίπου το 13% των ανδρών και των γυναικών εξακολουθούν να έχουν αμφιβολίες σχετικά με τη συναισθηματική καταλληλότητα των γυναικών για την πολιτική. Αυτό είναι ένα τεράστιο ποσοστό 1 στους 8 ανθρώπους..!
Τα καλά νέα είναι ότι έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος από τη δεκαετία του 1970, όταν το ποσοστό που πίστευε ότι οι γυναίκες ήταν συναισθηματικά ακατάλληλες για την πολιτική κορυφώθηκε σχεδόν στο 50%. Εκείνη την εποχή, όταν εξέταζε το ενδεχόμενο διορισμού μιας γυναίκας στο Ανώτατο Δικαστήριο, ο Πρόεδρος Νίξον είπε στον Τζον Μίτσελ: “Δεν νομίζω ότι μια γυναίκα πρέπει να έχει οποιαδήποτε κυβερνητική θέση. Εννοώ, πραγματικά δεν το πιστεύω. Ο λόγος για τον οποίο το πιστεύω είναι κυρίως επειδή είναι ασταθείς. Και συναισθηματικές”…
Παρά τις προόδους, η πεποίθηση ότι οι γυναίκες είναι πιο συναισθηματικές από τους άνδρες παραμένει ένα από τα ισχυρότερα στερεότυπα των φύλων. Και η νέα έρευνα δείχνει τις επιζήμιες συνέπειες αυτών των στερεοτύπων, που όπως τα περισσότερα δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα.
Η καθηγήτρια διοίκησης του Yale Victoria Brescoll έχει υποστηρίξει ότι “τα έμφυλα στερεότυπα για το συναίσθημα αποτελούν θεμελιώδες εμπόδιο στην ικανότητα των γυναικών να ανέρχονται και να κατακτούν ηγετικούς ρόλους”.
Η Brescoll έχει επίσης γράψει για το πώς η έκφραση συναισθημάτων δημιουργεί ένα διπλό πρόβλημα για τις ηγέτιδες. Επικρίνονται αυστηρά όταν εκδηλώνουν το συναίσθημά τους, αλλά μπορεί να κατηγορηθούν και για απάθεια, αν το συγκρατήσουν…Με άλλα λόγια, όταν πρόκειται για την έκφραση συναισθημάτων, οι γυναίκες ποτέ δεν κερδίζουν..!
Με στοιχεία από το Forbes
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Υπο μια ευρυτερη οπτικη, δεν ειναι θεμα φύλου. Οι συναισθηματικοι ανθρωποι δεν πανε πουθενα. Περιοριζονται σε συγκεκριμένους χωρους οπως η τεχνη ή η εκπαιδευση. Οι αλλαγες που πρεπει να γινουν για να εχουν ισες ευκαιριες ειναι δραματικες και αφορουν τη ριζα του πολιτισμου και του κοινωνικοοικονομικού συστηματος . Στον υπαρχοντα κοσμο μειονεκτούν.
Συμφωνώ, μαζί με τα συναισθηματικά άτομα όμως, μειονεκτεί και ο κόσμος από την απουσία τους στα κέντρα λήψης αποφάσεων