Μετά από πολύ σκέψη και αφού έχει περάσει καιρός, αποφάσισα να γράψω για το πως βίωσα την αποβολή που είχα πριν 1,5 χρόνο. Με τον άντρα μου είμασταν λίγους μήνες παντρεμενοι οταν αποφασισαμε να μεγαλωσουμε την οικογενεια μας. Πραγματι πολυ συντομα εμεινα εγκυος.
Μετα απο καποιες μερες καθυστερησης μαθαινω το καλυτερο νεο της ζωης μου: θα γινομουν μανούλα και η χαρα που ειχαμε δεν χωραγε σε λεξεις, ειμασταν τοσο ευτυχισμενοι και καναμε ονειρα για το νεο μελος. Μετα απο λιγες μερες πηγα για τον πρωτο υπέρηχο εκει επιβεβαιωσαμε οτι ολα πανε καλα ή τουλαχιστον αυτο ηξερα. Μετα απο δυο εβδομάδες που επρεπε να ξανα κανουμε υπερηχο πηρα τηλεφωνο τον γιατρό για να κανονίσουμε το ραντεβού και η γραμματεας του μου λεει οτι δεν θα με δεχτουν λογω covid. Εκεί χτύπησε καμπανάκι αλλα δεν εδωσα σημασια μεγα λαθος καθως απο εκει και επειτα ξεκιναει ενας εφιαλτης.
Στις 10 εβδομάδες βλεπω αιμα εκει παγωσα δεν ηξερα τι συμβαινει παιρνω τηλεφωνο τον γιατρο μου δίνει προγεστερόνη, επρεπε να μεινω ξαπλωμενη και λιγες μερες μετα πηγαμε για υπερηχο. Και εκει ερχεται η αποκαλυψη ειχαμε κενο σακο επρεπε αμεσα να μπω για επεμβαση επειδη κινδυνευα και εγω. Εννοειται αλλαξα γιατρο δεν συνεχισα με τον ιδιο. Ο καινουργιος γιατρος μου ειπε οτι αυτα φαίνονται εξ αρχης αποκλειεται να μην το καταλαβε, απαντησε σε πολλες αποριες που ειχα αλλα τιποτα δεν μπορουσε να καταλαγιάσει τον πονο που νιωθαμε με τον αντρα μου.
Το βραδυ πριν την επεμβαση εκλαψα οσο δεν εχω κλαψει ποτε, θρηνουσα για το μωρο μου και για το οτι επρεπε να το αποχαιρετησω. Ολο το βραδυ ζητημα να κοιμηθηκα δυο ωρες και το πρωι πηγαμε στο μαιευτήριο για την επέμβαση. Οταν τελειωσε η επέμβαση και εφυγα απο το μαιευτήριο ένιωθα σαν χαμένη επρεπε να διαχεριστω το τι εγινε και το κυριοτερο γιατι;
Ευτυχως ο αντρας μου με στήριξε σε ολο αυτο, σταθηκε βραχος διπλα μου, προσπαθουσε να με κανει να γελαω, σκουπιζε τα δακρυα μου και κατανοουσε τα συναισθήματα μου.
Σήμερα μετα απο 1,5 χρονο ειμαι πιο δυνατη. Αυτο που καταλαβα ειναι οτι επρεπε να ειχα ζητησει μια δευτερη γνωμη, ισως να ειχα γλιτωσει απο ολο αυτον τον πονο και να μην ειχα μπει στην διαδικασια να κατηγορήσω εμενα, οτι εγω φταιω για οτι εγινε και μεσα απο ολο αυτο με τον αντρα μου δεθηκαμε ακομα πιο πολυ.
Το μηνυμα που θελω να δωσω σε ολες γυναικες αλλα και στους αντρες εκει εξω ειναι το εξης: να ζητατε παντα δευτερη και τριτη γνωμη αν δεν σας καλυψει, να μην δινεται βαση σε σχόλια τριτων για το ποτε θα κανετε παιδι, το σωμα σας ειναι δικο σας και αυτες οι αποφάσεις ειναι θεμα του καθε ζευγαριου οχι τον ξενων. Ευχομαι μεσα απο την ψυχη μου να ειστε ολες και ολοι καλα και να μην ξεχνατε οτι στο τελος ολα θα πανε καλα!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
