Πώς να πάψουμε να εξιδανικεύουμε αυτόν που μας αρέσει;

Ένα από τα πιο συνηθισμένα θέματα συζήτησης των αναγνωστριών μας στο ampa είναι η τάση τους να βλέπουν με ροζ γυαλιά τον άντρα που τους αρέσει, που τις ελκύει. Τον άντρα που έχουν ερωτευτεί.

Διαβάζοντας ένα σχετικό άρθρο της Annie Lord στο «Vogue France» με γλαφυρές περιγραφές, συμφώνησα. Σε ποια δεν έχει συμβεί εξάλλου; Το θέμα είναι όμως το πώς το χειρίζεται η καθεμία.

«Είναι πάντα γεμάτος ενέργεια και όταν τον βλέπω έτσι νιώθω έφηβη, όπως όταν έβαφα τα νύχια μου στο πάρκο και κοίταζα τα αγόρια που έπαιζαν ποδόσφαιρο ή έκαναν σκέιτμπορντ. Όταν με είδε, αμέσως με πλησίασε. Η μόνη σκέψη που έκανα εκείνη τη στιγμή ήταν: “Θεέ μου, έρχεται προς το μέρος μου, πλησιάζει”. Ήμουν νευρική αλλά και ενθουσιασμένη. Προχώρησε με σταθερό και αποφασιστικό βήμα. Θα ήθελα να τον αγκαλιάσω τόσο σφιχτά, ώστε να λιώσει, να απορροφήσω τις εκφράσεις του προσώπου, να μείνουμε έτσι για πάντα».

Αν τυχόν δοθεί υπόσχεση επανασύνδεσης, αρχίζει να σχηματίζεται η εικόνα του ιππότη πάνω στο άσπρο άλογο. Έτσι μας έμαθαν, έτσι κάνουμε. Ο νους τρέχει με ορμή και καύσιμο τη φαντασία. «Μας φαντάστηκα να επισκεπτόμαστε μια έκθεση μαζί με τα δυο μας παιδιά, το ένα μωρό, στην αγκαλιά, το άλλο να το κρατάμε από το χέρι. Τον φανταζόμουν στα γενέθλιά μου να μιλάει με όλους τους φίλους μου, να αστειεύεται με την ανικανότητά μου να παρκάρω και το γεγονός ότι φοράω παράταιρες κάλτσες. Στο τέλος, βέβαια, θα έλεγε ότι αυτές οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία, γιατί δεν μπορεί να φανταστεί τη ζωή του χωρίς εμένα».

Είναι άδικο που οι γυναίκες έχουν την τάση να φαντασιώνονται τόσο πολύ το μέλλον και να αναλύουν κάθε κίνηση, λέξη, emoticon για να καταλάβουν τι σκέφτονται και πώς υπολογίζουν τις καταστάσεις οι άλλοι άνθρωποι.

Είναι άδικο που οι γυναίκες έχουν την τάση να φαντασιώνονται τόσο πολύ το μέλλον και να αναλύουν κάθε κίνηση, λέξη, emoticon για να καταλάβουν τι σκέφτονται και πώς υπολογίζουν τις καταστάσεις οι άλλοι άνθρωποι. Στην εποχή μας, μάλιστα, που οι νέοι άντρες συχνά θέλουν απλώς να χαϊδέψουν ένα νέο σώμα για την απόλαυση, για να ανακαλύψουν τα μυστικά του, κοινώς για την εμπειρία. Κάτι ακόμα που πολλές γυναίκες δεν λαμβάνουν υπ’ όψιν τους όταν κάνουν σχέδια, προσδίδοντας στο αντικείμενο του πόθου τους αρετές που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, είναι ότι ένας άντρας πάει συχνά με μια γυναίκα για να τραβήξει την προσοχή μιας άλλης. Ή διατηρεί μια σχέση, απολαμβάνοντας τα προνόμια της δέσμευσης, φλερτάροντας όμως παράλληλα με κάποια άλλη, η οποία δεν γνωρίζει λεπτομέρειες γι’ αυτόν.

Ίσως το πιο δύσκολο για μια γυναίκα που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο είναι να σταματήσει να έχει εμμονή με το παρελθόν. Οι αναμνήσεις είναι περισσότερο ένα αδιέξοδο ή ένας λαβύρινθος από τον οποίο δεν βγαίνει κανείς. Δημιουργεί ένα σενάριο βάσει αυτών για να δώσει θάρρος στον εαυτό της, ενώ θα έπρεπε να το αντλεί από την πραγματικότητα, από αυτούς που την ξέρουν και τη στηρίζουν.

Η Lord καταλήγει: «Δεν είχα εμμονή με τον άντρα στην ταράτσα, αλλά με την εικόνα που είχα γι’ αυτόν, με αυτό το φανταστικό ον που είχα ονειρευτεί. Τότε σκέφτηκα όλους τους ανθρώπους που είχαν έρθει στα γενέθλιά μου και ήταν πολύ “αληθινοί”, τους άκουσα να τραγουδούν στην πίστα και άρχισα να σκέφτομαι βραδιές στο πάρκο μαζί τους, με συζητήσεις, ή έναν φίλο να μου δείχνει το έκπληκτο βλέμμα των θεατών, ενώ είμαστε στο σινεμά. Πάλι κάνω προβολή των επιθυμιών μου, ίσως με λίγο υπερβολικό τρόπο, αλλά αυτήν τη φορά το στοίχημα είναι λιγότερο ριψοκίνδυνο. Επιστρέφοντας στην πίστα, αποφασίζω να σταματήσω να κοιτάζω την εξώπορτα περιμένοντας να έρθει ο άνθρωπος-φάντασμα. Συγκεντρώνομαι σε ό,τι έχει σημασία, σε αυτό που είναι και ήταν πάντα μπροστά μου: στους φίλους μου».

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News