Πώς έκοψα το τσιγάρο όταν γνώρισα τον φεμινισμό

Σήμερα κλείνω εννιά χρόνια χωρίς τσιγάρο.

Το τσιγάρο ήταν η παρέα μου. Κάπνιζα δύο πακέτα την ημέρα για δεκάξι χρόνια. 

Δεν σταμάτησα για να γίνω υγιής. Δεν σταμάτησα για τους αγαπημένους μου. Δεν σταμάτησα για να τρέξω μαραθώνιο, για να επιβληθώ στον εαυτό μου, για να αποκτήσω έλεγχο, για να μην πάθω καρκίνο. Σταμάτησα γιατί άλλαξα γνώμη για μένα μέσα απ’το φεμινισμό.

Το πρώτο μου τσιγάρο το έκανα στην πρώτη λυκείου για να νιώσω γκόμενα. Ότι περνάω. Κάπνιζαν σχεδον όλες μου οι φίλες και όλοι οι γκόμενοι που γούσταρα. Δεν θέλει πολύ. Με θυμάμαι στο μπαλκόνι του σπιτιού μου χρόνια μετά, να περιμένω να γυρίσει ο πρώτος μου άντρας ενώ κι εγώ μόλις πριν λίγη ώρα είχα γυρίσει απ’τη δουλειά. Κάπνιζα όσο πιο πολλά μπορούσα γιατί τον ενοχλούσε η μυρωδιά, πέταγα τις γόπες απ’το μπαλκόνι κι έπλενα το στόμα μου. Ήξερα ότι όταν γύρναγε θα ξεκινούσε η κριτική. Για όλα. Γιατί ο καναπές ήταν στραβός. Γιατί πήρα λάθος κομμάτι κρέας απ’το χασάπη. Γιατί μαγείρεψα κάτι πολύ βαρύ-να τον σκοτώσω ήθελα;- ή πολύ ελαφρύ-είναι άντρας και πρέπει να φάει. Τα τσιγάρα στο μπαλκόνι ήταν προσπάθεια να φορέσω πανοπλία. 

Κάπνιζα με τις γυναίκες που ήξερα. Φίλες ή γνωστές σε περιστασιακό καφέ. Μιλάγανε για τους άντρες τους, τη δουλειά τους, τους άρρωστους γονείς τους, τις διακοπές που θέλουν να πάνε, τα λεφτά που δε φτάνουν ή που έφτασαν επιτέλους. Ρούφα ρούφα εγώ. Κάθε λέξη τους ήταν επίθεση. Έτσι ήμουν, κάποια που δεν μπορούσες να της μιλήσεις χωρίς να νιώθει ότι της επιτίθεσαι. Ρούφα ρούφα μπας και μπετώσει ο καπνός πάνω στις τρύπες που δείχνουν την ανεπάρκειά μου. 

Άκουγα την ανάσα μου τα βράδια βαριά κι έβηχα λίγο τα πρωινά. Αυτές οι σωματικές κινήσεις ήταν αυτό που αναγνώριζα πιο πολύ σαν τον εαυτό μου. Πού να το κόψω.

Κοιτούσα το πακέτο κι έβλεπα εμένα. Το έβλεπα σαν βοηθό, σαν τον αυλικό μου που ό,τι και να γίνει δεν θα με παρατήσει. 

Διάβασα ένα άρθρο για την ανεπάρκεια των γυναικών πριν κάμποσα χρόνια, νομίζω έντεκα. Έλεγε στο άρθρο ότι οι γυναίκες είμαστε προγραμματισμένες να νιώθουμε ανεπαρκείς από τη στιγμή της γέννησής μας, ότι ο κόσμος περιμένει πολλά από μας, ότι υπάρχει αυτό που λέγεται πατριαρχία και πάντα χάνουμε. Είμαι γυναίκα, νιώθω ανεπαρκής όλη μου τη ζωή. Απ’την ώρα που το διάβασα μ’έτρωγε. Δεν είναι ότι το σκεφτόμουν όλη την ώρα αλλά μ’έτρωγε. Με θυμάμαι να περπατάω στην Κηφισίας μ’ένα τσιγάρο στο χέρι και να σκέφτομαι “αφού δεν μπορώ ν’αναπνεύσω όταν περπατάω γρήγορα και καπνίζω, γιατί το κάνω;”. 

Αυτό το “γιατί” άρχισε να μου κάνει περισσότερη παρέα απ’όση ήθελα. Δεν το γούσταρα. Είχα λίγα ήρεμα πράγματα στη ζωή μου, το τσιγάρο ήταν ένα από αυτά. Αυτό εκεί, κολαούζος. Άρχισα να ψάχνω γι’αυτή την περίφημη πατριαρχία που την ήξερα μόνο φατσικά, διάβασα απόψεις για το πώς το γυναικείο σώμα αστυνομεύεται μονίμως, για το πώς οι γυναίκες είναι απλώς λάθος. Διάβασα για το πώς το τσιγάρο έγινε συνώνυμο της γυναικείας χειραφέτησης μέσω μάρκετινγκ. Εκνευρίστηκα γιατί είδα πως το δικό μου πράγμα δεν ήταν δικό μου. Ενιωσα κορόιδο. Είδα ένα ντοκιμαντέρ που εξηγούσε γιατί οι γυναίκες που αντιστέκονται στην πατριαρχία καπνίζουν. Από τη μια παγίδα στην άλλη, για να μην πολυλογήσω. 

Το πακέτο μου άλλαξε.

Τώρα το κοιτούσα σαν εχθρό. Σαν σπιούνο. Δεν ένιωθα πια ασφαλής μαζί του. Δεν το βλεπα στην τσάντα μου και σκεφτόμουν “τουλάχιστον είσαι εσύ εδώ”. Το’βλεπα και σκοτείνιαζα όπως όταν ανακαλύπτεις ότι ξέχασες να πληρώσεις λογαριασμό της ΔΕΗ. Μια μέρα, στις 8/10/12, γυρνούσα απ’το σούπερ και πήγα να πετάξω τα διαφημιστικά φυλλάδια. Ανοίγω την τσάντα μου να τα πετάξω και βλέπω το πακέτο. Αυτή τη βδέλλα. Το πετάω κι αυτό. Δεν ξανάπιασα τσιγάρο έκτοτε. 

Μου έλειπε αλλά διαστροφικά όπως σου λείπει κάποιος που σου έκανε κακό. Είχα βρει τ’ ασφαλή μου άρθρα τώρα και όποτε χρειαζόμουν στήριξη ψυχική, τα ξαναδιάβαζα. Από τότε, μετακόμισα. Άλλαξα χώρα, κάτι που δεν περίμενα ότι θα μου συνέβαινε. Ήρθε μια ευκαιρία, είπα ναι, τώρα ζω έξω, με πάρκο κοντά στο σπίτι μου και τα λεφτά μου φτάνουν πρώτη φορά. Βρήκα φεμινίστριες. Μπήκα σε οργανώσεις. Ανέλαβα να κάνω χαμαλίκια. Είναι ο τρόπος μου να πω ευχαριστώ σ’αυτό το μεγάλο πράγμα που μπήκε στη ζωή μου. 

Κάποιες απ’τις καινούργιες μου φίλες καπνίζουν. Δε λέω πολλά, δεν μου πέφτει λόγος. Τώρα που γράφω όμως, κοιτάω στο τσατ να δω πόσες απ’αυτές θα έρθουν σε μια εκδήλωση που έχω διοργανώσει για το τσιγάρο και το φεμινισμό. 

Εννιά χρόνια χωρίς τσιγάρο. Ακόμη δεν το πιστεύω.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News