Πώς είναι όταν το σώμα σου σε προδίδει στα 13

Διαγνώστηκα με καρκίνο στους λεμφαδένες όταν ακόμα πήγαινα Γυμνάσιο. Δεν το περίμενε κανείς. Έπαιζα βόλει με τους φίλους μου όταν κάποια στιγμή παραπονέθηκα πως δεν μπορώ να κλείσω την αριστερή μασχάλη. Κανείς δεν φαντάστηκε ότι μπορεί να είναι κάτι τέτοιο. «Πιάσιμο θα είναι» έλεγαν όλοι και εγώ το πίστευα. Μέχρι που αποφάσισε να κάνει ακόμα πιο αισθητή την παρουσία του, και έτσι μετά από λίγες μέρες ανέβασα 40 πυρετό για τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Ψηνόμουν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πονούσα και σπαρταρούσα στο κρεβάτι. Οι γονείς μου αποφάσισαν να με πάνε στο Παίδων όπου εκεί μετά από τη βιοψία μου ανακοίνωσαν ότι έχω τη νόσο και θα χρειαστεί να μείνω στο νοσοκομείο, αρκετό καιρό, να παλέψω για τη ζωή μου. Πήρα φάρμακα, κορτιζόνη, χημειοθεραπείες, αδυνάτισα, πάχυνα, τρυπήθηκα, ξύρισα το κεφάλι μου, έκανα χειρουργεία, έφυγα από το σχολείο, κατουρούσα σε πάπιες, έκανα εμετούς, δεν έτρωγα αλάτι.

Αυτή ήμουν εγώ. Αυτό ήταν το σώμα μου τότε.

Δεκατριών χρονών, με μακριά μαλλιά, ξεπεταγμένο στήθος, ωραία ρούχα, χαμόγελο, ενέργεια και ξενοιασιά. Έτσι έδειχναν όλα τα υπόλοιπα παιδιά έξω από το παράθυρο του νοσοκομείου. Τους κοιτούσα ενώ ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι και η μάνα μου μου άλλαζε πάνες και ορούς.

Όλα αυτά τα παιδιά ζούσαν την κανονική εφηβεία: τη φάση που το ανθρώπινο είδος αναπτύσσεται εξαιτίας των ραγδαίων βιοσωματικών αλλαγών και των νέων εξελίξεων.

Τη φάση που αλλάζεις εμφανισιακά και ψυχολογικά, προσπαθείς να βρεις την ταυτότητα σου, να ενταχθείς, να ξεχωρίσεις, να αποκτήσεις την δική σου ιδεολογία.

Αυτό είναι το φυσιολογικό. Να έρχεσαι αντιμέτωπη με αυτές τις αλλαγές.

Τι γίνεται όμως όταν το σώμα σου σε προδίδει όταν βρίσκεσαι ακριβώς στη φάση της ήβης;

Πως το διαχειρίζεσαι όταν για σένα δεν είναι η εποχή συναρπαστικών αλλαγών και ορμονικών απελευθερώσεων αλλά η στιγμή να συναντήσεις τον θάνατο και να πάρεις τόσο βαριά φάρμακα που «σκοτώνουν και ελέφαντα»;.

Τι σκέφτεσαι ως έφηβη που μόλις σου ξύρισαν τα μαλλιά;

Που βγήκες για 10η φορά από το χειρουργείο;

Που δεν μπορεί να φας ούτε ένα γλυκό;

Που δεν έχεις ιδέα αν πρόκειται για μεταβατική περίοδο ή για το οριστικό τέλος;

Θυμός, άρνηση, φόβος. Αυτά επικρατούσαν κυρίως πέρα από συνηθισμένες στιγμές χαράς και τρυφερότητας. Αυτή ήμουν τότε. Θυμωμένη με τη ζωή. Αρνούμενη να δεχτώ ότι αρρώστησα. Φοβισμένη μην πεθάνω. Στεναχωρημένη που όλοι στεναχωριόντουσαν με την κατάστασή μου.

Ντυνόμουν με ρόμπες και κουβαλούσα παντού ορούς. Ούτε γκομένιζα, ούτε αγόραζα ρούχα για να εντυπωσιάσω. Η «άγρια» ηλικία των δεκατριών, υπήρξε για μένα κυριολεκτικά άγρια και κτηνώδης.

Γνώριζα το σώμα μου μέσα από τον πόνο και την βιαιότητα. Οι τεράστιες αλλαγές που έπρεπε να προσαρμοστώ, δεν ήταν η ακμή στο πρόσωπο ή το «ερωτικό» ξύπνημα, ήταν επίμονοι, ανελέητοι σωματικοί πόνοι, πυρετοί, σύριγγες, βελόνες, μεταλλάξεις κυττάρων, ναυτίες, σύγχυση.

Το φαλακρό μου κεφάλι πρόδιδε καθημερινά και σε μένα και στους γύρω μου πως κάτι δεν πάει καλά, πως βρισκόμουν στην αντίπερα όχθη. Εκεί που η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή, ο χρόνος αργός, η ανάσα λίγη, και ο φόβος της ανυπαρξίας τόσο δίπλα. Εκεί που οι σχολικές εκδρομές έχουν μετατραπεί σε περιπάτους στους διαδρόμους του νοσοκομείου και τα εφηβικά πάρτι σε αλλαγή ορών και επισκεπτήρια.

Τουλάχιστον οι σπασμένες φλέβες στα χέρια και τα πόδια, το πρήξιμο από την κορτιζόνη με έκαναν να απεχθάνομαι το σώμα μου, όπως ακριβώς παθαίνουν οι περισσότερες έφηβες κοπέλες με τις τόσες ορμονικές αλλαγές. Αυτό ήταν το πλησιέστερο που είχα σε νορμάλ εφηβεία.

Όπως και το κλείσιμο στον εαυτό μου, παρέα με ένα discman, λίγες μπογιές και ένα βιβλίο δήλωνε πως έχει ξεκινήσει και σε μένα η αλλαγή που βιώνουν τόσα και τόσα παιδιά σε αυτή την ηλικία.

Παρόλαυτα, ακόμα κι αν αρρώστησα, ακόμα και αν κόντεψα να πεθάνω, ακόμα και αν έχασα μια μεγάλη και πολύ σημαντική περίοδο στη ζωή μου γιατί όλα πήγαν αναπάντεχα στραβά, κατάφερα να παραμείνω ζωντανή και να ελπίζω.

Το σώμα μου μπορεί να με «πρόδωσε» και να με έβαλε σε μια τεράστια ταλαιπωρία, ωστόσο με έμαθε από τα δεκατρία μου τι θα πει δυσκολία, τι σημαίνει απώλεια, τι εστί πόνος. Με έμαθε να ταυτίζομαι με τους αδύναμους και τους ταλαιπωρημένους. Μου έδειξε άλλα πρότυπα ομορφιάς, πιο ειλικρινή και μοναδικά. Με δίδαξε το νόημα της προσπάθειας και της πραγματικής πίστης στον εαυτό.

Με έμαθε να φλερτάρω χωρίς όρια, να ντύνομαι πέρα από στερεότυπα, να μην ανήκω σε μια ιδεολογία, να ταξιδεύω, να επικοινωνώ, να μοιράζομαι, να ζω. Στην τελική, με έκανε να αγαπάω όλα τα σώματα ανεξαιρέτως και ειδικότερα εκείνα με τις ορατές ουλές και τα «παράσημα πολέμου» που μεγάλωσαν πριν την ώρα τους.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News