Η λέξη ακούγεται χαριτωμένη. Θα μπορούσε να είναι ράτσα σκύλου ή παιχνίδι με αλκοόλ.
“Pagpag” στα Tagalog είναι ο όρος που περιγράφει τα “απομεινάρια φαγητού από εστιατόρια που έχουν συλλεχθεί από σκουπιδοτενεκέδες”. Όταν τελειώνει η βάρδια του εστιατορίου, οι εργαζόμενοι πετάνε ό,τι έμεινε. Τότε, διάφοροι άνθρωποι, είτε για προσωπική χρήση είτε για πώληση, ψάχνουν ό,τι είναι βρώσιμο, το μαζεύουν, το καθαρίζουν και συνήθως το τηγανίζουν κάποια ώρα πριν το καταναλώσουν. Κυριολεκτικά, η λέξη σημαίνει “καθαρίζω από σκόνη ή βρωμιά”.
Στο παραπάνω βίντεο οι εικόνες μιλούν από μόνες τους. Βλέπουμε Φιλιππινέζους και Φιλιππινέζες κάθε ηλικίας να ψάχνουν πάνω σε βουνά σκουπιδιών κομμάτια κρέατος που θα μπορούσαν να καταναλωθούν για να τα βάλουν σε ταπεράκια και να περάσουν στην επεξεργασία τους.
Κίνδυνοι από την κατανάλωση pagpag
Προφανώς, οι κίνδυνοι είναι δεκάδες. Ενδεικτικά, οι άνθρωποι που δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να το φάνε κινδυνεύουν από ηπατίτιδα, χολέρα, τύφο, διάρροια και τροφική δηλητηρίαση. Αρκετά εστιατόρια ψεκάζουν τα σκουπίδια τους με απολυμαντικά για υγειονομικούς λόγους και φυσικά, τα χημικά αυτά βρίσκονται πάνω στα κομμάτια κρέατος και το ρύζι που συλλέγεται.
Είναι δύσκολο να βρεθούν ακριβή στοιχεία στα αγγλικά σχετικά με το κόστος του pagpag σε ανθρώπινες ζωές. Κάποιοι πωλητές του μάλιστα υπόσχονται ότι η κατανάλωσή του είναι απολύτως ασφαλής. Αν συνδυάσουμε την πανδημία με τις εξόδους για την εξεύρεση τροφής, μόνο να φανταστούμε μπορούμε το πραγματικό αποτύπωμα της φτώχειας στους δρόμους της χώρας.
Φτώχεια στη χώρα
Ενώ έχουν γίνει διάφορα ρεπορτάζ σε δυτικά μέσα για το pagpag, είναι δύσκολο να βρεθούν αριθμοί γι’αυτό θα γράψω για τάσεις. Σύμφωνα με το “nextshark”, το pagpag έγινε δημοφιλές στη χώρα το 2008 όταν η φτώχεια αυξήθηκε απότομα οδηγώντας σε μεγάλη κρίση στην προμήθεια φαγητού. Να σημειωθεί ότι, ενώ η χώρα βυθιζόταν στη φτώχεια, εκείνη τη χρονιά δεκάδες ήταν οι πολιτικοί που έκαναν λόγο για ανάπτυξη. Το pagpag έχει μάλιστα παρουσιαστεί ως μέσο αντιμετώπισης της έλλειψης τροφίμων. Φανταστείτε να τρώτε τηγανητά σκουπίδια που άφησαν πελάτες σε κάποιο εστιατόριο και να πληροφορείστε ότι το πρόβλημά σας αντιμετωπίζεται.
Στις Φιλιππίνες υπολογίζεται ότι 17.6 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Είναι θολό το πόσοι καταναλώνουν pagpag σε καθημερινή βάση αλλά κρίνοντας από τα ρεπορτάζ πάνω στο ζήτημα, αρκετοί πολίτες έφαγαν μία φορά σα γέμισμα και κατέληξαν να βασίζονται σ’αυτό τόσο για τις καθημερινές τους ανάγκες όσο και για να καλύπτουν τις διατροφικές ανάγκες των παιδιών τους.
Έμφυλο Ζήτημα
Eνώ η φτώχεια μαστίζει και τα δύο φύλα, στις Φιλιππίνες, όπως και σε εκατοντάδες άλλες χώρες στον κόσμο, οι φτωχές γυναίκες έχουν ακόμη λιγότερες επιλογές ως προς την εργασία από τους άντρες.
Το σκηνικό που σχηματίζεται μπροστά μας έχει ως εξής: παίρνεις τα παιδιά στην αγκαλιά -γιατί ως πάμπτωχη γυναίκα δεν έχεις πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας- βγαίνεις έξω σ’ένα σκουπιδότοπο και συλλέγεις όλη μέρα κομμάτια κρέατος που πετάχτηκαν απ’τα πιάτα πελατών με σκοπό να ταϊσεις τα παιδιά σου και να πουλήσεις ό,τι μένει. Ταυτόχρονα, έχεις να προστατέψεις τον εαυτό σου από κάθε εγκληματία που θα προσπαθήσει να σε βάλει στην πορνεία και όλ’αυτά σε μια χώρα που το 25% των κατοίκων της θεωρεί ότι η έμφυλη βία είναι από τα σημαντικότερα προβλήματα που ανέδειξε η πανδημία.
Συμπερασματικά
Θυμάστε τον Θάνο Ασκητή, ψυχίατρο στο επάγγελμα; Όταν ο Νίκος Μεταξάς δολοφονούσε γυναίκες και τις πέταγε σε βαλίτσες, του είχε ζητηθεί να σχολιάσει. Αυτό που βρήκε να πει είναι “Πρέπει να έχουμε ως δεδομένο ότι ο 35χρονος ήταν σαδιστής, ερχόταν σε ηδονή με τη διάπραξη των φόνων. Ως εκ τούτου, επέλεγε φυλές που έχουν τα χαρακτηριστικά της υποταγής και της υπηρεσίας. Οι Φιλιππινέζες έχουν αυτό το χαρακτηριστικό. Εκ γενετής, οι πλείστες γυναίκες αυτής της φυλής κουβαλούν μαζί τους αυτό το χαρακτηριστικό, της υποταγής και της υπηρεσίας“.
Δεν μπορώ να ξέρω πώς είναι να είσαι από τις Φιλιππίνες και να προσπαθείς να βρεις μια καλύτερη ζωή απ’αυτή που περιλαμβάνει pagpag. Μπορώ ωστόσο να υποθέσω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να είσαι Φιλιππινέζα και να είσαι αντιμέτωπη με τη γνώση του ότι κάθε φορά που λες την καταγωγή σου θ’ακουστεί κάποιο “αστείο” για καθαρίστριες, φτώχεια και πορνεία. Σήμερα, αρκετές είναι οι Φιλιππινέζες συγγραφείας, διανοούμενες και ακτιβίστριες που προσπαθούν να κάνουν τη φωνή τους ν’ακουστεί στον κόσμο. Γυναίκες όπως η Shakira Sison (γράφει για ΛΟΑΤΚΙ θέματα στις Φιλιππίνες καθώς και για μετανάστευση), η Kerima Polotan Tuvera (απεβίωσε το 2011 και έγινε ιδιαίτερα γνωστή για την απεικόνιση της συναισθηματικής και καθημερινής ζωής των Φιλιππινέζων γυναικών με κείμενα όπως το “The Virgin”), η Encarnacion Alzona, φεμινίστρια που πάλεψε όλη της τη ζωή για τα δικαιώματα των γυναικών, ιδίως αυτό της ψήφου, η ποιήτρια Conchitina Cruz που δίνει με τους στίχους της μια προσωπική οπτική στο τι σημαίνει φιλιππινέζικη γυναικεία ταυτότητα, είναι μικρά λαμπερά κομματάκια στο ψηφιδωτό που αποτελούν οι Φιλιππίνες.
Επειδή σ’εμάς φτάνει συνήθως μέσω της ειδησεογραφίας το κομμάτι της εξαθλίωσης, της πολιτικής διαφθοράς, οικονομικών σκανδάλων και του προβλήματος της χώρας με τα σκουπίδια, είναι σημαντικό καθώς διαβάζουμε να θυμόμαστε ότι μιλάμε για απολύτως πραγματικούς ανθρώπους και όχι για άψυχα συστατικά γενικών και μεγάλων φαινομένων όπως η ακραία φτώχεια.
Για μια προσωπική εμπειρία πάνω στο βιοπορισμό από το pagpag μπορείτε να δείτε αυτό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
