Στο βιβλίο “Home Grown- How domestic violence turns men into terrorists” η Αγγλίδα δημοσιογράφος, ακτιβίστρια γυναικείων δικαιωμάτων και μυθιστοριογράφος Joan Smith αναλύει μια προς μια τις ζωές σχεδόν όλων των γνωστών ανδρών- και ελάχιστων γυναικών- υπεύθυνων για τις τρομοκρατικές επιθέσεις που συγκλόνισαν τη Δύση, με έμφαση σε Ευρώπη, Αγγλία και Αμερική.
Αναλύει τις ζωές, τις συνθήκες υπό τις οποίες μεγάλωσαν, τη βία που έζησαν μέσα στο σπίτι τους από μητέρα, πατέρα ή και τους δύο γονείς τους και την επιθυμία των ανθρώπων αυτών να φύγουν από το κακοποιητικό περιβάλλον της οικογένειάς τους, τονίζοντας ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο ούτε ότι πολλοί από τους δράστες ήταν άντρες, ούτε ότι ήταν αδέλφια.
Το βιβλίο δεν εγείρει ζητήματα ιδεολογίας και θρησκείας αλλά εγείρει το ζήτημα της ενδοοικογενειακής βίας στη διαμόρφωση τρομοκρατικών τάσεων σε νέους άντρες.
Ενώ τα αδέλφια Kouachi, υπεύθυνα για την σφαγή στο Charlie Hebdo το 2015 διακήρυτταν το Ισλάμ σκοτώνοντας, στην πραγματικότητα ζητούσαν εκδίκηση για όλον το θυμό και την πατρική κακοποίηση των παιδικών τους χρόνων, που διευκόλυνε στη συνέχεια εξτρεμιστικές ιδεολογίες.
Στην καρδιά του βιβλίου βρίσκεται η συλλογιστική σύνδεση πατριαρχίας και τρομοκρατίας με μια τολμηρή δήλωση: η ενδοοικογενειακή βια είναι στην πραγματικότητα ενδοοικογενειακή άσκηση τρομοκρατίας. Μόνο που στην πρώτη δεν δίνουμε καθόλου, μα καθόλου σημασία, μέχρι να αρχίσει να γίνεται επικίνδυνη για άλλους ανθρώπους εκτός από τις γυναίκες ή τα παιδιά της οικογένειας.
Άντρες που τρομοκρατούν τα μέλη της οικογένειάς τους, είναι πολύ πιθανόν να αποτελέσουν δημόσιο κίνδυνο τρομοκρατίας, έχοντας και οι ίδιοι υποστεί τρομακτική κακοποίηση σε μικρή ηλικία.
Η συγγραφέας μας κάνει να αντιληφθούμε τις συνδέσεις σχεδόν κρυστάλλινα, με έρευνες και εξονυχιστικές μαρτυρίες ζωής σε ένα βιβλίο που πήρε χρόνια να γραφτεί. Οι άντρες αυτοί δεν είναι ήσυχοι οικογενειάρχες που “σπάνε” χωρίς λόγο με κάποια μικρή αφορμή. Είναι άντρες που τρομοκρατούν τις οικογένειές τους και όταν τους στερείται η δυνατότητα να κάνουν κακό σε αυτές, αναζητούν άλλα θύματα στο δημόσιο πλέον χώρο.
Δεν υπάρχει καμία καταδίκη για ενδοοικογενειακή βία ή βαριά σωματική βλάβη- ίσως και για ανθρωποκτονία- που θα εμποδίσει έναν άντρα από το να βγει κάποια στιγμή από τη φυλακή, να φύγει ίσως από τη χώρα ή να μετακομίσει σε κάποιο άλλο μέρος της και να ξαναρχίσει τον κύκλο της βίας από την αρχή.
Είναι περιττό να πούμε ότι φυσικά περισσότερες γυναίκες πεθαίνουν σε επιθέσεις ενδοοικογενειακής βίας παρά σε τρομοκρατικές επιθέσεις.
«Άφηνε το κλειδί πίσω από την πόρτα για να βλέπει τι ώρα γυρνάει. Της έλεγε ότι δεν θέλει να βλέπει μόνη της τηλεόραση και ότι θέλει να πηγαίνει για ύπνο όταν κοιμάται αυτός».
Λέει η μητέρα της Δώρας.
Της είπε «Μαμά, είναι τρελός αυτός ο άνθρωπος, έχει πρόβλημα. Θέλω να χωρίσω»
Στον θύτη της είπε: «Τα είπα και στην μάνα μου. Μη νομίζεις ότι δεν μιλάω».
Στη καλύτερή της φίλη είπε, μέσω τηλεφώνου, τη μέρα της δολοφονίας της- σύμφωνα με το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR- “Γλίτωσα από αυτόν τον εφιάλτη που βίωνα. Γλίτωσα από ένα μαρτύριο. Ευτυχώς χώρισα”.
Η Δώρα έφυγε. Ένιωσε ότι πνίγεται από έναν σύντροφο κατ’ εξακολούθηση, όπως μαθαίνουμε, κακοποιητικό, που είχε απαγάγει μέχρι και την πρώην γυναίκα του. Χώρισε και πίστεψε ότι γλίτωσε για έναν περίπου μήνα, μέχρι ο γυναικοκτόνος της, ο ελεύθερος γυναικοκτόνος της, να την εκδικηθεί που σταμάτησε να είναι κτήμα του.
Η Δώρα είναι η απάντηση σε όλους εκείνους που γράφουν ότι οι γυναίκες πρέπει να μάθουν να φεύγουν. Είναι η απόδειξη ότι ακόμα και αυτές που φεύγουν δεν γλιτώνουν. Καμία μας δεν γλιτώνει. Ο γυναικοκτόνος παίρνει καραμπίνα και την σκοτώνει στη μέση ενός πάρκινγκ πριν πάρει και την ίδια του τη ζωή λίγες ώρες αργότερα με ένα σημείωμα “Χωρίς την καλή μου δεν έχει νόημα να ζω”.
Αυτό που κατα πάσα πιθανότητα τον χωρίζει από το να αφαιρέσει κάποια ζωή ακόμα μέσα στο θυμό και στην αγωνία του δεν είναι παρά η τύχη.
Η Δώρα είναι η 11η γυναικοκτονία στη χώρα μας για το 2021.
Οι “να-μάθουν-οι-γυναίκες-να-φεύγουν-” τώρα στρέφουν την επιχειρηματολογία τους και πάλι στο παλιά καλή ρητορική της αδιάγνωστης ψυχικής διαταραχής.
Aκόμα και αν επιλέξουμε να μην εξετάσουμε πόσο βαθιά προβληματική και στερεοτυπική είναι η στοχοποίηση των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν ψυχικές διαταραχές, με αυτή τη δήλωση επιχειρείται και πάλι ένα μαγείρεμα της γυναικοκτονίας με ένα άλλοθι που αναμένεται να μας κάνει να λυπηθούμε τον γυναικοκτόνο, που είχε τόσα προβλήματα και ο χωρισμός ήρθε σα στάλα που ξεχείλισε το ποτήρι της ψυχικής του νηφαλιότητας.
Ο συλλογιστικός κίνδυνος να τον λυπηθούμε και να τον δούμε ως θύμα επειδή αφαίρεσε και τη ζωή του, να γεμίσουμε κατανόηση για αυτό το ανθρώπινο δράμα είναι δικαιολογητικός της πατριαρχίας.
Δε θα συγχωρούσαμε και δε θα βλέπαμε ποτέ με συμπόνια κανέναν τρομοκράτη που αφαίρεσε και τη ζωή του, εκτός από άλλες, σε μια τρομοκρατική επίθεση, ακόμα και αν γνωρίζαμε ότι ήταν ψυχικά άρρωστος. Αλλά είμαστε έτοιμοι να δούμε με συμπόνια ενδοοικογενειακούς τρομοκράτες, ακόμα και εκείνους που δεν αφαιρούν τη ζωή τους αλλά καταδικάζονται κάποια χρόνια στη φυλακή επειδή, προφανώς, ήταν ψυχικά ασθενείς. Η ρητορική είναι μόνο πατριαρχική.
Η λύση που προτείνει η Smith για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας είναι να ακούμε, να πιστεύουμε και να προστατεύσουμε τις γυναίκες. Τις κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά που ζουν σε έναν φαύλο και κρυφό κύκλο ενδοοικογενειακής βίας. Μόνο επειδή είναι οι πρώτοι θυματικοί ενδείκτες ακραίου ιδιωτικού και δημόσιου κινδύνου; Όχι.
Επειδή πρέπει να μάθουμε πως η ζωή τους έχει σημασία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πάντα αναρωτιέμαι γιατί οι γυναίκες, που επίσης μεγαλώνουν στο ίδιο κακοποιητικό περιβάλλον με τους αδελφούς τους, σπάνια έως ποτέ θα γίνουν βίαιες ως ενήλικες. Και δεν πιστεύω ότι είναι θέμα σωματικής δύναμης καθώς μια καραμπίνα μπορεί να καλύψει μια τέτοια διαφορά. Πραγματικά όμως αναρωτιέμαι γιατί. Ψυχικά διαταραγμένες γυναίκες υπάρχουν πάρα πολλές. Γιατί δεν στρέφονται με βία εναντίον των συντρόφων τους; Αν κάποια γνωρίζει κάποια απάντηση σε αυτό θα ήθελα πάρα πολύ να τη μάθω…
Δεν έχω τα κατάλληλα επιστημονικά εφόδια αλλά απλώς εμπειρικά θα πω ότι ο θυμός κι η βία είναι κοινωνικώς αποδεκτά στους άνδρες. Οι γυναίκες θα το γυρίσουν στον εαυτό τους, ενοχικά ίσως. Είναι πως σε έχουν μάθει να εξωτερικευεις τα συναισθήματα σου.
Τα περιβάλλοντα αυτά είναι άκρως πατριαρχικά και δεν επιτρέπουν στα κορίτσια να είναι βίαια, όπως το επιτρέπουν στα αγόρια. Δεν έχουν λοιπόν αυτή τη διέξοδο. Ασκούν όμως βία στα παιδιά τους και η μία στην άλλη, και συχνά συναισθηματική και λεκτική βία στους συντρόφους τους. Χωρίς να είμαι ειδικός, πιστεύω πως είναι καθαρά θέμα ανατροφής αν κρίνω από την προσωπική μου εμπειρία. Επειδή ως παιδί είχα “αγορίστικη” ανατροφή, δηλαδή με ενθάρρυναν να είμαι βίαιη και ευέξαπτη, και μεγάλωσα σε ασταθές και κακοποιητικό περιβάλλον, είχα εκδηλώσεις και διαταραχές βίας “αντρικού τύπου” από παιδί μέχρι σχεδόν τα 40 μου, που κατάφερα τελικά… Διαβάστε περισσότερα »
Επειδή πατριαρχία, είναι η σύντομη απάντηση.
Μπορεί να είναι θύματα και αυτόν το ρόλο, καθώς τους είναι πιο οικείος, να τον αναπαράγουν (ασυνείδητα μάλλον) στο μέλλον. Επίσης, δεν αρκεί το περιβάλλον αλλά και ο τρόπος που επιλέγεις να ερμηνεύσεις όσα ζεις αλλά και ποια στάση έχεις ως προς όσα σου συμβαίνουν. Αν πχ εγώ ερμηνεύσω τη χειροδικία ως κάτι άδικο και ένδειξη ανικανότητας να επιβληθεί στον εαυτό του, δύσκολα μάλλον θα χειροδικήσω. Επιπλέον, μετράει και η ιδιοσυγκρασία του ατόμου, δεν πιστεύω ότι σε καθορίζει η ανατροφή, αυτή φυσικά μπορεί να σε τραυματίσει(ίσως και θανάσιμα) ή να σε βοηθήσει να αναδείξεις τις θετικές σου πλευρές και να… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω αν ακούσατε τι είπε η μάνα του δολοφόνου και αυτόχειρα. Θα μου πείτε, μεγάλη γυναίκα, άλλες εποχές, μην ρίχνουμε το φταίξιμο σε γυναίκες. Αλλά είναι και το πώς γεννιόμαστε, είναι και το πώς μεγαλώνουμε. Η γυναίκα αυτή έχει πολύ εσωτερικευμένο μισογύνισμό, θεωρώ ότι έχει καταπιεί την πατριαρχία και μεγάλωσε το καμάρι της που δεν έφταιγε ποτέ σε τίποτα, μόνο έμπλεκε με λάθος γυναίκες, δυναμικές. Για τον πατέρα του δεν άκουσα τίποτε, δεν ξέρω αν ζει ή αν υπήρχε στη ζωή του, η μητέρα έκανε δηλώσεις.
Ο πατέρας είπε ότι ο γιος του “το έκανε από αγάπη” (το αφήνω ασχολίαστο). Βασικά είναι ανατριχιαστική η άρνηση και των δύο και η αναλγησία τους απέναντι σε ένα φόνο.
Έκανε κι ο πατέρας δηλώσεις. Λυπάται πολύ αλλά το θύμα έφταιγε μωρέ…τα προηγούμενα θύματα που έχουν την τύχη να ζούν τα αποκάλεσε μέσες άκρες “αναξιόπιστα”.Το θέτω ευγενικά και μιλάμε για διώξεις.
Ο θείος το τερμάτισε. Τι ακούμε …;;; Είναι δυνατόν;;;
Έχεις δίκιο. Μισογυνισμός. Γιατί μάλλον πίστεψε & υποστήριξε αυτά που της έλεγε ο γιός της, εθελοτυφλούσε. Προφανώς δεν της είπε τι έκανε στην κάθε σχέση του και τον παράτησαν. Βγήκε λοιπόν το συμπέρασμα ότι δεν μπορούσαν με έναν άντρα που δεν ήθελε δυναμικές γυναίκες. Εκεί μια μη μισογύνισσα βλέπει ποιος έχει το πρόβλημα. Και οι πρώην του ήταν δυναμικές επειδή ήξεραν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους απέναντί σε έναν κακοποιητή.
Παρόμοιες δηλώσεις έκανε και ο πατέρας του
Fay in the Dark μόλις διάβασα ακόμη χειρότερες δηλώσεις του θείου του.
Margarita
Τα ακούμε αυτά που λέει…;;;πάει καλά;;;Τι λέει;;;
Tsikaki ανατρίχιασα και μόνο που τα άκουσα. Κανονικά δε θα έπρεπε καν να δίνεται βήμα σε τέτοιες φωνές.
Σας ευχαριστώ για τις επισημάνσεις, δεν έχω ακούσει τον πατέρα, αλλά διάβασα για τον θείο… δεν υπάρχουν λόγια για τον οχετό, όλο το σόι βουτηγμένο στον μισογυνισμό, και δυστυχώς ζουν ανάμεσά μας…
Όχι ακριβώς. Ξέρω περίπτωση ξένης που ήταν σερβιτόρα και αρνήθηκε να βγει με πελάτη. Με δυο φίλους του λοιπόν την βούτηξαν σε αμάξι μια μέρα και την πήγαν στην Πάρνιθα όπου τη βίασαν. Και ξέρω διότι στο δικαστήριο έκανε μεταγλώτιση η θεία μου. Τόλμησε να πει όχι και το πλήρωσε. Στο δικαστήριο έπρεπε με κάθε λεπτομέρια να περιγράψει το βιασμό της.
Για να δούμε. Πόσες γυναικοκτονίες θα χρειαστούν για να αναγνωριστεί η γυναικοκτονία ως έχει ;;;
Μετά κι από τη φρικτή γυναικοκτονία της Δώρας στη Ρόδο, και όσα μάθαμε για το ποιόν και το παρελθόν του δολοφόνου, σκέφτομαι συνεχώς ότι πρέπει να καταρτιστούν εθνικές και διεθνείς λίστες με τα ονόματα και τα πλήρη στοιχεία όλων των αντρών που είναι επικίνδυνοι για βία, ψυχική και σωματική κακοποίηση, κι ακόμη χειρότερα. Δηλαδή θα έπρεπε κάθε γυναίκα που δυστυχώς της τυχαίνει ένας τέτοιος στη ζωή της να μπορεί να καταγράφει τα στοιχεία του σε ένα σύστημα, στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλες οι γυναίκες κι έτσι να ξέρουν ποιους να αποφύγουν. Κάτι τέτοιο είχε συζητηθεί κάποτε εδώ στο Α,μπα,… Διαβάστε περισσότερα »
Πιο γενικά θα έλεγα η βία γεννάει βία. Υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, αλλά όταν παιδιά είναι θύματα βίας, συνήθως επαναλαμβάνουν τα βιώματα τους εις βάρους άλλων ως ενήλικες.