Ο soft μισογυνισμός του Στέφανου Τσιτσιπά

Η επικρατούσα, υπεραπλουστευτική άποψη για τον Τσιτσιπά είναι το «κάποιος να του πάρει το κινητό / κλείσει το Twitter». Μετά και το προχθεσινό σχόλιό του για τον φεμινισμό και το πού βαδίζει (ο φεμινισμός, όχι ο Τσιτσιπάς), η άποψη αυτή επανήλθε και, με όλον τον σεβασμό, είναι κάπως προβληματική – για πολλούς λόγους.

Πρώτον, ο κ. Τσιτσιπάς είναι ενήλικος με διαμορφωμένες απόψεις για τον κόσμο και τα όσα τον διατρέχουν. Το να γελάμε με τις δηλώσεις του, φιλτράροντας τες μέσα από το πρίσμα που βλέπει ο ίδιος αυτόν τον κόσμο –δηλαδή, από την οικονομική άνεση που του χαρίζει το επάγγελμά του και από το νεαρό της ηλικίας του- καθιστά τις εκάστοτε τοποθετήσεις του διπλά επικίνδυνες.

Προχθές, εξέφρασε την άποψη ότι ο φεμινισμός «έχει μετατραπεί σε μία αίρεση οργής που επιδιώκει να υποτιμήσει τους άνδρες» και αυτό δεν είναι για γέλια. Πρόκειται, αν όχι για μία σοβαρή εσκεμμένη παρανόηση, για μία διατύπωση soft μισογυνισμού. Σε μία τέτοια δήλωση προχωρά κάποιος που ή δεν έχει ιδέα για τον σύγχρονο φεμινισμό ή που εσκεμμένα επιθυμεί να θολώσει τα νερά και να δημιουργήσει εντυπώσεις.

Ας εξετάσουμε κάθε μία από τις δύο περιπτώσεις. Για άνθρωπο που δεν έχει ιδέα και όντως δεν θεωρεί τις γυναικείες διεκδικήσεις επικίνδυνες, έχει επιλέξει αρκετά προσεκτικά τις λέξεις, βάσει των οποίων διατυπώνει τη θέση του. Αν λοιπόν, ο κ. Τσιτσιπάς είναι απλώς πλανημένος, ωστόσο, υιοθετεί ένα σκεπτικό που αυτοακυρώνεται από το πρώτο μέχρι το δεύτερο σκέλος της σκέψης του.

«Κατά τη γνώμη μου όλοι είναι και πρέπει να είναι ίσοι με όλους». Κατά τη γνώμη του. Δυστυχώς, όμως, η γνώμη του βρίσκεται σε πόλεμο με την πραγματικότητα.

Ο φετινός Ευρωπαϊκός Χάρτης Ισότητας τον διαψεύδει, οι 21 γυναικοκτονίες μέσα σε 11 μήνες τον διαψεύδουν, τα απανωτά περιστατικά έμφυλης βίας στην Ελλάδα –και παντού στον κόσμο- τον διαψεύδουν, το μισθολογικό χάσμα και τόσα άλλα που δυστυχώς προφανώς δεν φτάνουν ως ειδήσεις στο feed του timeline του στο Twitter. Και παγκόσμια ειρήνη, (ευχόμαστε), λοιπόν και χωρίς καμία διάθεση ειρωνείας, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει. Ούτε κατά τη γνώμη μας, ούτε κατά την ευχή μας.

Στο “Imaginary Institution Of Society” o Κορνήλιος Καστοριάδης έγραφε ότι οι λέξεις είναι ένα δυναμικό εργαλείο περιγραφής των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αντιλήψεων μας και ότι πολύ συχνά ο λόγος μπορεί να αποκτήσει τέτοια εξουσία που να δύναται να κατασκευάσει το ίδιο το θέμα. Και φυσικά αυτό ισχύει και για την περίπτωση των απολύτως ακατέργαστων, αλλά σίγουρα όχι αστείων σχολίων του Τσιτσιπά. Και λογικά αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία φορά τα δύο αυτά ονόματα βρίσκονται μαζί στην ίδια παράγραφο.

Και πάμε στη δεύτερη περίπτωση. Ο Τσιτσιπάς να ξέρει μια χαρά τι λέει, απηχώντας τις απόψεις ενός σημαντικού ποσοστού ανδρών (και όχι μόνο) που αντιδρά στο άκουσμα και μόνο της λέξης «φεμινισμός», που οργίζεται όταν ακούει για «πατριαρχία» και «έμφυλες ανισότητες» και που πολύ συχνά αντιδρά αφοριστικά και θυμωμένα απέναντι σε ζητήματα που άπτονται της πολιτικής ορθότητας, της ποσόστωσης σε εργασιακά περιβάλλοντα, του μισθολογικού χάσματος και κυρίως σε ζητήματα που αφορούν τις ταυτότητες φύλου.

Το tweet του Τσιτσιπά απηχεί μία φρέσκια φουρνιά πολύ νεαρών ανδρών, συνήθως απολύτως entitled, που μην ξεχωρίζοντας εσκεμμένα τις εκφάνσεις του φεμινισμού, επιμένουν να παρουσιάζουν τις φεμινίστριες ως μίσανδρες και εμμονικές, ενώ ταυτοχρόνως φροντίζουν με μια κάποια μαεστρία να πασπαλίζουν τις απόψεις τους με ολίγη από εστέτ υπερβολή (ποιος ξεχνά τα Tweets για τα δέντρα με καρπούς που θα τάιζαν τους φτωχούς ή το άλλο το καταπληκτικό για το τι ακριβώς είναι ο μισθός;), με φαινομενικά καλοκάγαθες αερολογίες περί ισότητας και παγκόσμιας ειρήνης, αλλά επί της ουσίας, με όλα αυτά τα φούμαρα, καλύπτουν τις πραγματικές πεποιθήσεις τους για τη ζωή, τις κοινωνικές τάξεις – και τις γυναίκες.

Ειδικά αυτές -και εδώ αντιστρέφονται τα περί “μίσους και “υποτίμησης”- είναι που αντιμετωπίζονται ως απειλή ή ως εχθροί, ως “βολεμένες” που φωνάζουν για περισσότερα προνόμια (ναι, υπάρχει αυτή η ρητορική για τις φεμινίστριες) και λέγοντας “βολεμένες” απλώς υπενθυμίζουμε την πρόσφατη πρόταση Τσιτσιπά να παίζουν οι γυναίκες τενίστριες 5 σετ, γιατί είναι άδικο να πληρώνονται για 3..!

Είναι όπως τα λέει ο Τσιτσιπάς, λοιπόν; Αμείβονται οι τενίστριες καλύτερα από τους άντρες συναδέλφους τους;!

Και μετά είναι και η περίπτωση του Iman Gadzhi, του οποίου το σχόλιο για τον φεμινισμό αποφάσισε να σιγοντάρει ο Έλληνας τενίστας. Ποιος είναι αυτός ο τρομερός entrepreneur που ο Τσιτσιπάς θεώρησε την –περί φεμινισμού- τοποθέτησή του άξια λόγου; Πρώην fitness influencer, νυν CEO με επιχειρήσεις που εκτείνονται από την ένδυση και καταλήγουν στον τομέα της εκπαίδευσης (!), δεν χαίρει ακριβώς της εκτίμησης του κοινού που τον ακολουθεί.

Στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter μπορεί κανείς να βρει διάφορα tweets που πάνε κάπως έτσι: «Αδύναμη χειραψία = αδύναμος άνδρας», «ο μοντέρνος φεμινισμός έχει καταστρέψει πολλά νεαρά κορίτσια. Και αγόρια επίσης», «ποιος είμαι; Αυτός που κάνει πράξεις, αλλιώς πεθαίνει», «πολλοί μαχητές του πληκτρολογίου στους καιρούς μας, καθόλου πραγματικοί μαχητές». Τέλος πάντων, το νόημα (για λίγη ακόμα soft ματσίλα) έγινε σαφές.

Το θέμα είναι γιατί επιλέγει κάποιος να συμφωνήσει με έναν τύπο που οι ακόλουθοι του κράζουν ως «Άντριου Τέιτ Νο2», αν δεν ταυτίζεται κάπως με τα όσα δηλώνει κάθε δεύτερο Tweet. Και φυσικά, εννοείται πως ο κ. Τσιτσιπάς μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει και –κατά τη γνώμη του πάντα- ο κόσμος είναι ένα δίκαιο μέρος, στο οποίο όλοι τρώμε με χρυσά κουτάλια και καμιά γυναίκα δεν φοβάται επιστρέφοντας σπίτι της το βράδυ. Μπορεί, επίσης, να λέει και να γράφει ό,τι θέλει

Όμως, όχι ότι είναι αστεία αυτά που κάθε τρεις και λίγο τουϊτάρει, είτε αυτά αφορούν τον εμβολιασμό, είτε τον φεμινισμό, είτε τα Χάροντς και τον «άγιο» καπιταλισμό. Εδώ και καιρό, φλερτάρουν με το επικίνδυνο, θυμίζουν alt-right ατζέντα, αλλά κανείς δεν τολμά να το πει ανοιχτά και σίγουρα δεν είναι για να αντιμετωπίζονται ως «γραφικότητες» ή ανοησίες ενός νεαρού παιδιού, που ισορροπεί μεταξύ αθωότητας και επιπολαιότητας. Αυτά, ίσως να ίσχυαν πριν από 3-4 χρόνια, αν και από τότε το δείγμα γραφής ήταν δυνατό.

Στο “Imaginary Institution Of Society” o Κορνήλιος Καστοριάδης έγραφε ότι οι λέξεις είναι ένα δυναμικό εργαλείο περιγραφής των σκέψεων, των συναισθημάτων, των αντιλήψεων μας και ότι πολύ συχνά ο λόγος μπορεί να αποκτήσει τέτοια εξουσία που να δύναται να κατασκευάσει το ίδιο το θέμα. Και φυσικά αυτό ισχύει και για την περίπτωση των απολύτως ακατέργαστων, αλλά σίγουρα όχι αστείων σχολίων του Τσιτσιπά. Και λογικά αυτή είναι η πρώτη και η τελευταία φορά τα δύο αυτά ονόματα βρίσκονται μαζί στην ίδια παράγραφο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News