Νοσηλεύτηκα και σας γράφω μέσα από το νοσοκομείο, για να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό.
Σε κάποια φάση έπρεπε να με μεταφέρουν γρήγορα από ένα φορείο σε ένα άλλο, και, καθώς ήμουν απόλυτα ακινητοποιημένη- αγκυλωμένη, χρειάστηκαν 2 άτομα για να με μετακινήσουν με το σύστημα “1-2-3”, δηλ. “ανυψώνω – μεταφέρω – αφήνω” (έτσι το λέω, δεν ξέρω πως λέγεται).
Κι εκείνη τη στιγμή, που δεν είναι και η πιο ευχάριστη και βολική, τόσο για τον ασθενή όσο και για τους επαγγελματίες, ακούω τον ένα από τους 2 άντρες νοσηλευτές να μου λέει, “το τρως το φαι σου, βλέπω”.
Κι ενώ ήμουν ζαλισμένη και στο μαύρο μου το χάλι, ξεπήδησε από μέσα μου μια βροντερή φωνή: “ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΠΕΙΣ ΑΥΤΌ!!! ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ!!”
Λούφαξε, μουρμούρισε ότι είναι χαζός, και του είπα “ΝΑΙ, ΕΙΣΑΙ”.
Πρέπει να το ξαναείπε 2-3 φορές, και απλά άφησα τα λόγια του να αντηχούν πάνω στη σιωπή μου. Τσακίστηκε να με βοηθήσει σε ό,τι του ζήτησα και μετά ήταν όλο γλύκες, “ναι χαρά μου, ναι ψυχή μου”. Του είπα ότι άκουσα το όνομα του από τους συναδέλφους του και θα το σκεφτώ αν το αναφέρω στη διοίκηση. Μόνο που δεν έκλαιγε.
Και ναι, ακόμα το σκέφτομαι, μέχρι να πάρω εξιτήριο.
Οψόμεθα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Irian Jaya
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να αγιάσει το στόμα σου! Και φυσικά να το αναφέρεις. Καλή ανάρρωση!
Σε ευχαριστώ!!
Αντιεπαγγελματικο και καφρικο. Είναι πολύ κρίμα που τα ελλατωματσ μας δε φαίνονται ξέρω γω στο μέτωπο μας, ώστε κι ο άλλος με τη σειρά του να έλεγε “α είσαι και λίγο βλσκας”…. Θέλω να πω…. Μια ζωή βλέπουν ένα άτομο με κάποια κιλά παραπάνω και 1ον το θεωρούν ελαττ ωμά ολκής 2ον θεωρούν πάντα υποχρέωση τους να το υποδείξουν στον άλλον είτε αστειευομενοι, είτε προσβαλλοντας σφόδρα. Γιατί πρέπει πάντα να το θίγουν? Ποτέ δε πήγα στον αναιδη να το φωνάξω μέσα στη μούρη του….