Γεια και χαρά σε όλες και ολ@ – σιγά τα ωά, δεν έχω καμιά δραματική ιστορία να μοιραστώ πέρα από κάτι τελείως μικρό που όμως μου έκανε εντύπωση χθες.
Τρέχω πανικόβλητη να προλάβω το τρένο αλλά την ώρα που πάω να χτυπήσω την κάρτα απεριορίστων μου, ενώ έχει χρήματα μέσα, το μηχάνημα ακύρωσης βγάζει ήχο ΖΟΝΓΚ και δεν με αφήνει να περάσω.
Την ξαναπερνάω από πάνω, ξανά και ξανά τα ίδια. Και τότε κύριος ο οποίος στέκεται από την άλλη μεριά του μηχανήματος μου φωνάζει ναζιάρικα: “Κοπελιά, χάιδεψέ το για να δουλέψει. Άμα είσαι καλή μαζί του θα συνεργαστεί κι αυτό!”.
Την αμαρτία μου θα την πω. Όσο ντράπηκα άλλο τόσο μου ήρθε να γελάσω, αλλά μετά θύμωσα. Θυμάμαι να του απαντάω κάτι του τύπου “έχετε καταλάβει ότι μιλάμε για μηχάνημα, ναι;”.
Τελοσπάντων για να μην τα πολυλογώ ενώ με βλέπει να κοπανιέμαι και να προσπαθώ να ακυρώσω το εισιτήριο για να προλάβω, ήρθε νεαρός -από την άλλη μεριά, ξαναλέω!- με τη δική του κάρτα και με βοήθησε να περάσω και να μη χάσω το τρένο, αλλά ρε παιδάκι μου μια σιγουριά που την έχουν ειδικά οι παλιοί ότι για όλα ευθυνόμαστε εμείς επειδή δεν τα χαϊδεύουμε. Και φυσικά για βοηθήσουν ούτε λόγος! #Διπλής
ΑΠΟ ΤΗΝ – Βιαστική
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
