Η αποδοχή της αυτοεικόνας είναι ένας δρόμος σπαρμένος με εμπόδια, αν πάρουμε τοις μετρητοίς τις επιστολές των αναγνωστριών μας, αλλά και την παντοδυναμία των απίθανων προτύπων ομορφιάς που μας βομβαρδίζουν πανταχόθεν. Γυναίκες που μεγαλώνουν ηλικιακά χωρίς το δέρμα τους να συμβαδίζει ουδόλως με την ηλικία τους, σώματα που γεννούν χωρίς να δείχνουν ότι πέρασαν το ναρκοπέδιο της εγκυμοσύνης, βλεφαρίδες που ποζάρουν ως εκ γενετής ενώ είναι ψεύτικες, μαλλιά που ποτέ δεν είναι ακριβώς έτσι όπως πρέπει… Τελικά πώς να αποδεχτεί μια γυναίκα την εμφάνισή της στο σύγχρονο κόσμο της εικόνας και της παντοδυναμίας των σόσιαλ μήντια;
Η περίπτωση της Maeva Giani Marshall, η οποία διεκδίκησε και πέτυχε μια καριέρα μοντέλου, μαζί με τις πολλές και διακριτές πανάδες της στο πρόσωπο, προσφέρει ένα μάθημα για όλες μας.
Οι πανάδες ή δερματικοί “λεκέδες”, πείτε το όπως προτιμάτε, της Maeva Giani Marshall λένε την ιστορία της. Σε ηλικία 20 ετών, μετά από παράλυση του δεξιού της ποδιού, η Maeva πέρασε ένα χρόνο σε αναπηρικό καροτσάκι και υποβλήθηκε σε βαριές θεραπείες φαρμακευτικών σκευασμάτων, οι οποίες όμως είχαν μια αναπάντεχη παρενέργεια. Μήνες αργότερα προκάλεσαν υπερπαραγωγή μελανίνης και εμφάνιση κηλίδων στο πρόσωπό της.
Σε μια εποχή που η συμπερίληψη δεν ήταν ακόμα δεδομένη, αν και το παλεύουμε, η Maeva κρυβόταν πίσω από τα καπέλα και τα περίεργα βλέμματα, υποβαλλόταν σε συνεδρίες με λέιζερ και, τέλος, αποφάσισει να εναντιωθεί στο ρεύμα ξεκινώντας μια πορεία στο μόντελινγκ, έχοντας στο μυαλό της μια ιδέα: να βοηθάει τους ανθρώπους, να μεταδίδει τις αξίες της και να δημιουργήσουν όλοι μαζί πραγματική αλλαγή. Όπως άλλωστε πάει να γίνει με την περίπτωση του γνωστού μοντέλου με λεύκη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Βέβαια το να κάνει κάποιος την ανάγκη φιλοτιμία είναι μια οδός. Υπάρχουν κι άλλες. Πάντως στην αφήγησή της στην Vogue France, η Maeva συνοψίζει το ταξίδι της σε μια λέξη: «αντοχή, σαν μέταλλο που επιστρέφει στο αρχικό του σχήμα παρά τα χτυπήματα που του δίνονται».
Γύρω στα 17 της πέρασε μια αρκετά τρελή περίοδο, κατά την οποία είχε μεγάλα προβλήματα στη ζωή της, τα οποία προκάλεσαν ανησυχίες για την υγεία της. “Εκείνη την εποχή, δούλευα ως σερβιτόρα στη Νέα Υόρκη σε μια ταράτσα. Το πόδι μου άρχισε να πονάει πολύ, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, πέρασα δύο εφιαλτικούς μήνες. Ένα πρωί σηκώθηκα, έπεσα στο έδαφος και δεν ξανασηκώθηκα. Επαναπατρίστηκα στη Γαλλία μετά από μια εβδομάδα που πέρασα στο νοσοκομείο χωρίς κανείς να βρει τι συνέβαινε. Έκαναν όλες τις δυνατές εξετάσεις στο Παρίσι, χωρίς επιτυχία. Μετά από 6 μήνες, τελικά μου είπαν ότι ήταν στο μυαλό μου, ότι ήταν ψυχολογικό, ότι ήμουν είτε τρελή, είτε υποχόνδρια. Κατέληξαν να με στείλουν στο σπίτι με αναπηρικό καροτσάκι, γεμάτη φάρμακα, χωρίς να ξέρω περισσότερα για το τι μου συνέβαινε.”
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η μητέρα της Maeva έψαξε για εναλλακτικές θεραπείες που βασίζονταν στην ανάκληση του σοκ και το ξεπέρασμά του μέσω μεθόδων που ομοιάζουν στην ψυχοθεραπεία: την εξωτερίκευση του πόνου.
“Στο νοσοκομείο μου έδωσαν πολλά φάρμακα, χωρίς να ξέρω απαραίτητα τι ήταν. Στις πρώτες μου διακοπές μετά την έξοδο από το νοσοκομείο, εκτέθηκα στον ήλιο. Έβαλα πολύ λάδι μονόι, γιατί μου αρέσει να μαυρίζω, και το δέρμα μου άρχισε να καίγεται. Στην αρχή είχα τεράστια μαύρα στίγματα, σαν μάσκα. Θα μπορούσαν να μετατραπούν σε μελανώματα, οπότε έπρεπε να κάνω το λέιζερ για πρόληψη, το οποίο είναι πολύ επώδυνο. Έχω κηλίδες από την κορυφή ως τα νύχια. Νομίζω ότι τα μελανοκύτταρά μου έχουν συνηθίσει να δημιουργούν χρωστική ουσία, γιατί τώρα, μόλις κάνει κρύο ή παίρνω ορισμένα φάρμακα, έχω κηλίδες που εμφανίζονται και με καίνε μόνιμα. Στην αρχή η εμφάνισή τους ήταν μάλλον αστεία, ήμουν περίπου 22 χρονών. Ξεκίνησε με ανθρώπους στο δρόμο: κοίταζαν επίμονα, έδειχναν με το δάχτυλο, κάποιοι ακόμη μου έτριβαν το πρόσωπό μου για να δουν αν τα σημάδια μου ήταν αληθινά, άλλοι μου έριχναν νερό σε πάρτι και με ρωτούσαν γιατί φοράω τέτοιο μακιγιάζ… Και μετά άρχισα να λαμβάνω μηνύματα μίσους στο Instagram. Έβγαινα από την περίοδο της εφηβείας, και μετά από αρκετούς μήνες σε αναπηρικό καροτσάκι, έπρεπε ήδη να μάθω να αποδέχομαι τον εαυτό μου ως γυναίκα, να ανακαλύψω το νέο μου σώμα, αλλά επιπλέον, έπρεπε να ζήσω με αυτές τις πανάδες. Η διαδικασία αποδοχής ήταν πολύ μεγάλη και νομίζω ότι συνεχίζεται μέχρι και σήμερα».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Η πορεία προς το μόντελινγκ ήρθε διαφορετικά από την παραμυθένια συνάντηση με τον κυνηγό ταλέντων που βρίσκει το νεραϊδένιο μελλοντικό μοντέλο σε μια στάση λεωφορείου, όπως συνηθίζουμε να ακούμε και να διαβάζουμε. Η Maeva πείστηκε όταν σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να βοηθήσει κάποια νεαρά κορίτσια να νιώσουν καλύτερα με τον εαυτό τους. Τα σημάδια της εμφανίστηκαν το 2016, δηλαδή καθόλου την εποχή του body positivism, ήταν μάλλον εκείνη του body shaming.
Όπως εξομολογείται, “Δεν υπήρξε αυτό το κύμα αποδοχής, διαφοράς που γνωρίζουμε σήμερα. Δεν ήθελα ποτέ να βάλω τον εαυτό μου μπροστά, αλλά αν έτσι έδινα τη δύναμη σε κάποιους να μην κρύβονται άλλο, είναι το καλύτερο δώρο. Ελπίζω πραγματικά να δημιουργήσω μια αλλαγή, να συνεχίσω να συνεργάζομαι με επωνυμίες για να προωθήσω τις αξίες μου. Θα ήθελα εγώ, ή ένα κορίτσι άλλου χρώματος ή θρησκείας, να γίνουμε παράδειγμα για όλα τα κοριτσάκια και τα αγόρια της επόμενης γενιάς, ώστε να νιώθουν λιγότερο μόνα. Βλέπουμε να αναδύονται αλλαγές στη μόδα, αλλά ορισμένες επωνυμίες εξακολουθούν να είναι πολύ αδέξιες, νομίζω ότι μπορούμε να τα πάμε πολύ καλύτερα όσον αφορά τη συμπερίληψη. Σήμερα τις πανάδες μου, τις αγαπώ: η οικογένειά μου, ο φίλος μου, οι φίλοι μου, με βοηθούν να νιώσω αγαπητή, όμορφη, περήφανη. Είναι σαν ένα τατουάζ που λέει την ιστορία μου. Θα είχα ζήσει 5 ζωές».
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
