Παρατήρησα την κάπως ξεθυμασμένη οργή και αρχικά σκέφτηκα ότι “αλίμονό μας, αν το συνηθίσουμε κι αυτό”. Λίγο αργότερα, όμως, σκρολάροντας από ΜΚΔ σε λοιπά threads έπεσα πάνω σε ένα σχόλιο που αφορούσε την ηλικία και την υπηκοότητα της γυναίκας που ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τον σύζυγό της. Στην αρχή ήταν ένα Tweet, μετά ολόκληρη συζήτηση με μια επιμονή στο ζήτημα της ηλικίας και εκεί εξοργίστηκα.
Εκείνη ήταν Αμερικανίδα, 79 ετών και εκείνος 69. Για κάποιους από τους σχολιαστές η ηλικία ήταν το θέμα (!) και όχι ο αποτρόπαιος θάνατός της. Η υπηκοότητα ήταν το θέμα (!) και όχι το τραγικό τέλος της. Και φυσικά και σ’ αυτή την τραγική περίπτωση δεν έλειπε ένα “τι γύρευε;”.
“Τι γύρευε με τον μικρότερο;”. Ageism και στις γυναικοκτονίες. Βαθύς βαθύτατος αξερίζωτος ηλικιακός ρατσισμός και πατριαρχικά δομημένη σκέψη ακόμα και μπροστά στη φρίκη ενός τέτοιου αποτρόπαιου θανάτου.
Σαν όταν μεγαλώνεις να παύεις να είσαι το φύλο σου, να γίνεσαι άφυλη εκπρόσωπος της τρίτης ηλικίας και μέχρι εκεί. Με ξεπερνά ότι στο μυαλό κάποιων αυτό που συνέβη στα Ιωάννινα είναι κάτι σαν αψιμαχία μεταξύ γερόντων με κακή κατάληξη. Ή ακόμα χειρότερα, σαν ένα τέλος που θα έπρεπε να περιμένει η 79χρονη, λόγω της ηλικίας της και της επιλογής της (“ας πρόσεχε”).
Μόνο που οι γυναικοκτονίες δεν έχουν ηλικία. Κι όσο πονάει το άγριο τέλος μίας νέας γυναίκας, τόσο πληγώνει και ζητά δικαίωση ο βίαιος θάνατος μίας ηλικιωμένης. Δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
