Mules: από το πρόχειρο παπούτσι του 15ου αιώνα στο εμβληματικό υπόδημα του Manolo Blahnik

Το στομάχι μου πεταλούδιζε κάθε φορά που έβγαινα έξω αλλά δεν ήξερα γιατί. Συνέβαινε έντονα στην Ερμού, ένα γλυκό σφίξιμο συνοδευόμενο από χαμόγελο μικρό πλην ασυγκράτητο. Σίγουρα επρόκειτο για μια απόχρωση έρωτα αλλά με τι αντικείμενο;

Διαπίστωσα σύντομα ότι ήξερα απ’την αρχή αλλά δεν το παραδεχόμουν. Τα mules έκαναν δυναμική επανεμφάνιση στα καταστήματα κι εγώ, που κάποτε τα κοιτούσα με απέχθεια διερωτώμενη γιατί κάποια να επιλέξει ενσυνείδητα ένα τόσο άσχημο παπούτσι, αποδέχτηκα ότι πια γοητεύτηκα. Δεν είναι μόνο τα mules, το ίδιο μου έχει συμβεί με το ροκφόρ, τους κρίκους, τις μελιτζάνες, το άσπρο κρασί, τον αρακά, το μαύρο ψωμί και την trash tv. Η αντιπάθεια ήταν υπαρκτή για όλ’αυτά και άλλα τόσα αλλά ξαφνικά κάτι έγινε, κάτι που δεν πρόσεξα, που δεν κατάλαβα, που δεν διέγνωσα νωρίς με αποτέλεσμα να έρθει μια στιγμή και η αισθητική μου, γευστική ή ενδυματολογική να έχει μεταμορφωθεί.

Σε εκατοντάδες χρώματα, φτιαγμένα από διάφορα υλικά, ευκολοφόρετα ή προορισμένα για τέχνη, μόλις ζέστανε λίγο οι αθηναϊκές βιτρίνες γέμισαν μ’αυτό το παπούτσι, το σίγουρα λειψό, που μοιάζει λίγο με ναυαγισμένο βαρκάκι. Τα βλέπεις παντού, στο Θησείο, το TikTok, τις πασαρέλες. Μ’αρέσουν γιατί τα βρίσκω αυθάδικα.

Τα βλέπω σαν εκείνα τα μικρά νευρώδη παιδιά στις παραλίες που αδειάζουν τις τηγανητές πατάτες στις ταβέρνες, πίνουν κρυφά μπύρα και διαλύουν τα πυργάκια των αδερφών τους αλλά όταν πας να τους κάνεις παρατήρηση το παίζουν αθώα και απαντούν σ’ό,τι τους λες πολύ ατακαδόρικα. Μου φαίνεται παπούτσι με κάποιο χαρακτήρα, που δε το νοιάζει αν το αντιπαθείς γιατί αυτό έτσι είναι και σ’όποιον αρέσει.

Αντί ν’αναρωτηθώ γιατί στα κομμάτια ανθρωποποιώ τόσο πολύ τα παπούτσια, μ’έπιασα να σκέφτομαι πώς κάτι τόσο δύσχρηστο έγινε τόσο δημοφιλές και τόσο παρόν στην ποπ κουλτούρα.

Όπως όλα τα δημιουργήματα των ανθρώπων, έτσι κι αυτό έχει μια πορεία ενδιαφέρουσα στο χρόνο.

Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι τα φορούσαν σα παντοφλάκια στο σπίτι από τον 15ο ως τα τέλη του 16ου αιώνα.

Οι πλούσιοι Ευρωπαίοι φορούσαν υφάσματα με τακούνια στο σχήμα των mules που όμως λειτουργούσαν σαν προστατευτικά των κανονικών τους παπουτσιών και όχι ως υποδήματα. Τα διακοσμούσαν με χρυσά ή χρωματιστά κεντήματα και τα χρησιμοποιούσαν ως ένδειξη του πλούτου τους.

Υποθέτω ότι αν είχαν social media στη Βενετία του 17ου αιώνα, οι φλέξερς έμποροι μεταξιού και σιτηρών θ’ανέβαζαν unboxing μπορντώ αραχνοϋφαντων προστατευτικών μη γνωρίζοντας ότι η πολιτισμική τους επιρροή θα φτάσει μέχρι το 2021.

Φήμες λένε ότι τα mules, ως ανεξάρτητα υποδήματα, βγήκαν απ’την κρεβατοκάμαρα λίγο πριν το 1700 λόγω μια οραματίστριας της μόδας, μπριόζικης και αλέγρας που ονομαζόταν “Comtesse d’Olonne” η οποία αποφάσισε να βάλει ένα κόκκινο ζευγάρι στην Εκκλησία. Σήμερα αυτό το λέμε power move. Ως influencer της περιοχής της, έδωσε το έναυσμα μιας καινούργιας χρήσης του παπουτσιού που το φαντάζομαι να σκανδαλίζει καθώς ξεπροβάλλει κάτω απ’τις μακριές φούστες. Ταυτισμένο με το χρήμα και το στυλ, τα mules έζησαν τότε μεγάλες στιγμές καθώς έγιναν τα παπούτσια των Βερσαλλιών και υιοθετήθηκαν περιπαθώς από προσωπικότητες όπως η Μαρία Αντουανέττα.

Το τακούνι σε συνδυσαμό με την έλλειψη στήριξης το καθιστούσαν ολότελα ακατάλληλο για εργάτες και φτωχολογιά και άρα έξοχο εργαλείο επίδειξης πλουσίων και ευγενών που είχαν την πολυτέλεια να στολίζουν τα πόδια τους μ’αυτό και να μην κάνουν τίποτα εκτός απ’το να μιλάνε με φίλους στα βελουδοστόλιστα δωμάτιά τους.

Έφυγαν απ’τη μοδα στις αρχές του 1800 αλλά επέστρεψαν ξανά γύρω στο 1850 κι έκτοτε, έρχονται και φεύγουν μα κάθε φορά που έρχονται έχουν αυξημένη συμβολική αξία. Δεν ξέρω αν φταίει και γι’αυτο το Sex an the City αλλά έχω την εντύπωση ότι πέρα από το σεξ, τα mules συμβολίζουν και μια μορφή ωριμότητας. Επειδή δεν είναι όμορφα παπούτσια, από παρατήρηση και μόνο, έχω εξάγει το συμπέρασμα ότι μια γυναίκα που φοράει mules κοντά ή χαμηλά δίνει την εικόνα ενος ατόμου που ξέρει τι του γίνεται. Αυτό μου το συμπέρασμα είναι βέβαια, αμφισβητίσιμο.

Το σίγουρο είναι ότι ένα παπούτσι που ξεκίνησε από τον ιδιωτικό χώρο της κρεβατοκάμαρας, ένα παπούτσι που δεν φτιάχτηκε για να δέχεται βλέμματα, συνυφασμένο με την ιδέα του κρυμμένου, είναι αναμενόμενο να συνδεθεί με το σεξ.

Τα pleaser mules είναι μια υποκατηγορία του παπουτσιού που όπως φαίνεται απ’το όνομα, υπάρχουν για να ευχαριστούν το θεατή και είναι πολύ δημοφιλή σε sex shows και στριπτιτζάδικα.

Η γυναίκα που είδε τη χρηστική τους δυνατότητα και αποφάσισε να τα βάλει για τα καλά στη ζωή των καταναλωτριών είναι η σχεδιάστρια Beth Levine, η οποία τη δεκαετία του 1950 άλλαξε το σχήμα και τα υλικά τους έτσι ώστε να μην γλιστράνε και να είναι κατάλληλα για περπάτημα.

Λίγο μετά, ο Manolo Blanhik έφτιαξε τα Maysele Mules των οποίων η δημοφιλία απογειώθηκε τη δεκαετία του 1980 κι έγιναν το σήμα κατατεθέν του οίκου.

Στην εποχή μας, ο οίκος Gucci έβγαλε τα Princetown mules για άντρες και γυναίκες το 2015 και η δημοφιλία τους έκτοτε ολοένα και αυξάνεται. Μάλιστα, τα προτιμούν πλέον και οι μικρές ηλικίες καθότι ο συγκεκριμένος οίκος είναι πολύ αγαπητός στη GenZ .

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News