Δεν είναι μόνο η Βίσση κι η Βανδή: Η συνεργασία είναι το “it girl” του 2021

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν η ανδροκρατούμενη μουσική βιομηχανία που ρέμβαζε στο γαλάζιο παλάτι της απολαμβάνοντας τον ζεστό ήλιο και το μισθολογικό χάσμα. Μέχρι που, μια μέρα, ένα ροζ παστέλ σύννεφο άνθισε ξαφνικά μέσ’απ’τον ουρανό. Καθώς η ανδροκρατούμενη μουσική βιομηχανία, εξής Παγκράτιος, ανασήκωσε το βλέμμα να δει τι της χάλαγε τη ζαχαρένια, έκπληκτη αντίκρυσε δεκάδες Βαλκυρίες που οδηγούσαν το σύννεφο σα να ταν άλογο και κάτι φώναζαν.

Καθώς ο Παγκράτιος στάθηκε στα δυο του πόδια να δει τι φρούτο είναι τούτο, μια κυανοκέφαλη κορασίδα πήδηξε στο μπαλκόνι του παλατιού και είπε με χαμόγελο “Παιδιά, η φάση τέλειωσε. Slumber Party.”

Τόσο στα παραμύθια όσο και στην ιστορία, κάπου πρέπει να οριστεί μια αρχή. Η αρχή αυτού του παραμυθιού, λίγο αυθαίρετα και με μόνο σκοπό την συνεννόηση, θα οριστεί η 7η Αυγούστου του 2020. Εκείνη τη μέρα έφτασε στα μάτια και τ’αφτιά μας το WAP, το πρώτο παιδί της rapper Cardi B και της-επιτέλους διάσημης-rapper Meghan Thee Stallion.

Γόνος δύο μουσικών με τεράστια επιρροή και πολύ καθαρή αισθητική, το WAP είναι αποτέλεσμα συνεργασίας δύο μαύρων γυναικών που δραστηριοποιούνται στη ραπ, ένα χώρο που ανήκει εδώ και καιρό στον φίλο Παγκράτιο. Το single προκάλεσε σεισμό στον κόσμο ολόκληρο μένοντας στην κορυφή των charts για εβδομάδες κι έχει αυτή τη στιγμή 388 εκατομμύρια προβολές στο YouTube.

Και κάπου τότε, άναψε ένα λαμπάκι στο μυαλό μου και το είδα. Μια τάση, καινούργια και ανατριχιαστικά δροσερή, μια τάση που δεν είχα, μέχρι εκείνη την στιγμή, πάρει χαμπάρι. Αντί η Meghan Thee Stallion να παρουσιαστεί ως ανερχόμενη αντίζηλος της CardiB, αντί να δημιουργηθούν τ’αναμενόμενα στρατόπεδα, οι δυο τους επέλεξαν να συνεργαστούν και να σπάσουν τα charts.

Δεν ήταν οι μόνες.

Oι Blackpink, το συγκρότημα φαινόμενο της kpop, είχε ήδη ξεκινήσει τις συνεργασίες με διάσημες μουσικούς της δυτικής pop και ραπ ξεκινώντας με την Dua Lipa τον Οκτώβριο του 2018 και συνεχίζοντας με τις Lady Gaga, Cardi B και Selena Gomez.

Τον Οκτώβριο του 2020 η Dua Lipa συνεργάστηκε με την Βελγίδα pop star Angèle για το δίγλωσσο Fever προκαλώντας παραλήρημα στο κοινό τους. Η Kali Uchis με την ονειρική, παστέλ pop της συνεργάστηκε με την Jorja Smith, γνωστή για την μαλακή, θηλυκή μουσική της για να βγάλουν το Tyrant, η Bebhe Rexha συνεργάστηκε με την Doja Cat, ίσως την πιο πολυσυζητημένη μουσικό του 2021 για το καταπληκτικό Baby I’m Jealous που είναι εν μέρει pop εν μέρει εύπεπτη κοινωνική κριτική.

Μουσικοί πασίγνωστες, με βραβεία και τρομερή δυναμική στο χώρο, αλλάζουν πολύ αποφασιστικά την αφήγηση με δύο τρόπους. Απ’τη μία βγάζοντας τραγούδια (συχνά δίγλωσσα) που αυξανόμενα σχετίζονται με την γυναίκα, την εμπειρία της, την επιθυμία της και απ’την άλλη, συνεργαζόμενες μεταξύ τους για να ταρακουνήσουν ακόμη περισσότερο τον φίλο Παγκράτιο.

Ενεργητική ετεροφυλοφιλία, στρέιτ γυναίκες με σαφείς προτιμήσεις και αυτόφωτη σεξουαλική επιθυμία που παύει να καθρεφτίζει την ανδρική, κανονικοποιημένη ομοφυλοφιλία που ούτε καν σχολιάζεται πια και ταυτόχρονο αγκάλιασμα του gore και του κοριτσίστικου.

Αυτή είναι η τάση της εποχής.

Σταματάει στην ποπ; Όχι. Σταματάει στη ραπ; Ούτε. Είναι παντού. Καλλιτέχνιδες όλων των χώρων συνεργάζονται μεταξύ τους συνδυάζοντας στυλ, ήχους κι αισθητικές. Ενδεικτικό παράδειγμα η συνεργασία της 25χρονης σταρ του TikTok Ashnikko της οποίας η μουσική έχει περιγραφεί ως “προκλητικά φεμινιστική” και της φεμινίστριας ράππερ Princess Nokia, “Slumber Party” το οποίο, μέσα σ’όλα φροντίζει να κάνει ειδική μνεία στην Britney Spears αναγνωρίζοντας έμπρακτα την σημασία της για τη μουσική.

Η Ariana Grande, η Meghan Thee Stallion και η Doja Cat διαφέρουν πολύ ωστόσο αυτό δεν τις εμπόδισε να βγάλουν το 34+35 το οποίο διατήρησε τις ιδιαιτερότητες και των τριών τους.

Οι δημοφιλέστερες όλων πλέον δεν συναγωνίζονται η μία την άλλη για την κορυφή. Αντίθετα, φτιάχνουν μουσική μαζί. Την εποχή του Metoo, την χρονική εκείνη περίοδο που μιλαμε για σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, την στιγμή εκείνη της ιστορίας που ψάχνουμε πρακτικές λύσεις για να δώσουμε τέλος σε παθογενείς καταστάσεις που βασανίζουν τις πραγματικές, καθημερινές γυναίκες, οι εμβληματικές μουσικοί της εποχής μας, αυτές που ακουνε ιδιαίτερα τα παιδιά και οι νεαρότερες ηλικίες προτείνουν μια εντελώς ουσιαστική λύση που συμπυκνώνεται στο κλισεδιάρικο “η ισχύς εν τη ενώσει”.

Ταυτόχρονα, ολοένα και περισσότερες καταγγέλουν ανοιχτά ή έμμεσα τον σεξισμό της βιομηχανίας τους. Σε συνέντευξή της στο Billboard, η Ariana Grande εξήγησε ότι οι γυναίκες μουσικοί καλούνται ν’ακολουθήσουν διαφορετική διαδικασία απ’τα “αγόρια” για να δουν τα τραγούδια τους το φως της δημοσιότητας, η Taylor Swift εξέφρασε με σαφήνεια την στάση της απέναντι στο σύστημα εντός του οποίου παράγει μουσική με το Τhe Man, η Cupcakke (που χαλαρά και τσιλ έβγαλε το “Lipgloss” με την μάμα της hyperpop Charli XCX) έχει μιλήσει πολλάκις για τον σεξισμό που αντιμετώπισε ως ράπερ και μάλιστα ως ράπερ που μίλησε ωμά για σεξ και έθεσε στο επίκεντρο την γυναικεία επιθυμία, η Ashnikko έχει κάνει καριέρα με επιθετικά γυναικοκεντρική μουσική και τα tweets της μιλούν συχνότατα τόσο για διαθεματικό φεμινισμό όσο και για γυναικεία ενδυνάμωση. Πραγματικά η λίστα δεν έχει τέλος και είμαστε ακόμη μόνο στην αγγλόφωνη μουσική.

Έχουμε μάθει τον ανταγωνισμό. Τον μαθαίνουμε από παιδιά, αν δεν μπορεί να εντοπισθεί με ακρίβεια η αρχή του σε καθεμιά μας, οπωσδήποτε θα θυμόμαστε κάποιο παραμύθι με την καλή και όμορφη αδερφή που έπρεπε να προφυλαχθεί από την κακή και άσχημη που ήθελε να φαίνεται ωραιότερη, η μητριά της Χιονάτης μετά μανίας ανταγωνιζόταν την θετή της κόρη για την ωραιότητα, τα περισσότερα παιδικά παραμύθια του συρμού είχαν ένα μοτίβο που ήθελε την καλύτερη και την χειρότερη ενώ μόλις λιγάκι μόνο μεγαλώνουμε, η εικόνα του μήλου της Έριδος γίνεται σύμβολο.

Αυτό που συμβαίνει τώρα μόνο αμελητέο δεν είναι. Ο Παγκράτιος σιγά σιγά χάνει το πρώτο συνθετικό του, τα νέα κορίτσια, τα μικρά, που είναι 8, 9 χρονών, μεγαλώνουν βλέποντας τα είδωλά τους να βγάζουν κομμάτια μαζί και να αναπτύσσουν ξέχωρα η καθεμιά το στυλ της επιλέγοντας να ενωθούν για νέους ήχους και μίξη visuals.

Ενώ οι ίδιες οι καλλιτέχνιδες επωφελούνται ανοιγόμενες κάθεμιά στο κοινό της άλλης, ενώ γίνονται ακόμη διασημότερες και κατακτούν βραβεία, η κοινωνία, όχι αυτή που υπάρχει τώρα στην συνθήκη της ενηλικότητας αλλά αυτή που θα έρθει σε καμιά δεκαετία, θα έχει μεγαλώσει με την ανάμνηση μίξης ήχων, μίξης ζωών, μίξης επιρροών, δημιουργίας, ζωής και παρταρίσματος σε μια φαινομενική κορονοστασιμότητα.

We stan

Οι γυναίκες πρωτοπορούν και θέτουν τον τόνο: το μέλλον είναι το μαζί. Τα’παν κι η Βίσση με τη Βανδή.

Στο τέλος όλων αυτών των παρατηρήσεων το συμπέρασμα είναι ένα.
Το πρώτο κλάμπινγκ μετά την καραντίνα, θα είναι το καλύτερο της ζωής μας.

Εσύ ακολουθείς το Α,μπα στο instagram;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News