Όσο οδυνηρή η εμπειρία του βιασμού, τόσο πικρή, αβάσταχτη, ισοπεδωτική για τον ψυχισμό του θύματος η αμφισβήτηση ή ακόμα χειρότερα η ακύρωση των αποδεικτικών στοιχείων της καταγγελίας. Αυτό που συμβαίνει από χθες με τις τοξικολογικές εξετάσεις της Γεωργίας και με το πώς αυτές βρέθηκαν αρνητικές το ζει ολόκληρη η κοινωνία.
Φυσικά, το ζει μέσα από τα social media. Γράφουμε με πραγματική οργή “δεν είσαι μόνη”, αλλά, όπως λέει και η διαφήμιση πρόσφατης εσοδείας τα hashtags “ανεβοκατεβαίνουν” στις τάσεις και δυστυχώς, μπορεί να ασκούν πιέσεις, μπορεί να ξεμπροστιάζουν και να “καθαρίζουν” την ατμόσφαιρα από τα “καπνογόνα”, όμως, κάποτε υποχωρούν.
Είναι η φύση της επικαιρότητας τέτοια και οι μηχανισμοί αμνησίας που επιστρατεύονται, που μοιραία ακόμη και ο πιο πιστός υποστηρικτής κάποτε ξεχνά τη μία υπόθεση, για να σχολιάσει την άλλη, το ένα σοκ διαδέχεται το άλλο και από σοκ σε σοκ πορευόμαστε. Κάποτε προκύπτει και αποτέλεσμα, αλλά όχι πάντα.
Γιατί η υπόθεση της Γεωργίας είναι μια επανάληψη όλων των υποθέσεων βιασμού που το θύμα στο τέλος βρέθηκε και χρεωμένο και οι θύτες αναθάρρησαν και τα μισογυνικά trolls βγήκαν παγανιά για εκφοβισμό και χυδαίες ρεβανσιστικές επανεμφανίσεις (ναι, από χθες στο Instagram της η Γεωργία έχει να αντιμετωπίζει και αυτά τα αίσχη).
Τι κάνουμε, λοιπόν, τώρα που έγιναν όλα, μα όλα, λάθος εκτός από το να φωνάζουμε “καμία μόνη” και “με τη Γεωργία”; Τι κάνουμε για την επόμενη που θα βρεθεί στη θέση της Γεωργίας; Τι είδους πίεση μπορεί να ασκηθεί από εμάς τώρα που θεσμοί και μηχανισμοί δεν λειτούργησαν (γιατί προφανώς δεν λειτούργησαν, όταν μια νεαρή γυναίκα παρουσιάστηκε στο Τμήμα για να καταγγείλει βιασμό και τους πήρε 3 μέρες -!- για να τη δει ιατροδικαστής, προφανώς δεν λειτούργησαν και της πήραν μόνο αίμα και πάει λέγοντας…); Και κυρίως τι πρέπει να αλλάξει σε επίπεδο μηχανισμών, άμεσα, από το οργανωμένο κράτος, ώστε τα αντανακλαστικά και η παροχή όλης της απαραίτητης βοήθειας στα θύματα να είναι αυτή που πρέπει (ολοκληρωμένη), στον χρόνο που πρέπει (άμεσα, τάχιστα), με τον τρόπο που πρέπει (ανθρώπινα και υποστηρικτικά, χωρίς να μπορεί να πλησιάσει το θύμα ΚΑΝΕΙΣ από την πλευρά των δραστών).
Στην πολιτισμένη Ελλάδα που διαπράττονται 4.000 βιασμοί ετησίως, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρείας, Γρηγόρης Λέων, φωνάζει εδώ και χρόνια ότι δεν υπάρχουν ούτε δομές και πολύ συχνά ούτε ιατροδικαστές (διάβασε περισσότερα εδώ).
Το πρώτο τρωτό, λοιπόν, για το οποίο θα πρέπει να μεριμνήσει άμεσα το κράτος είναι η δημιουργία δημόσιων ιατροδικαστικών δομών (κέντρα βιασμού), αν όχι σε κάθε μεγαλούπολη, τουλάχιστον σε κάθε νομό και φυσικά με την κατάλληλη στελέχωση. Η σκέψη για το kit βιασμού -όπως περιγράφεται στο παραπάνω link- ίσως πλέον φαντάζει ως ιδανική λύση (για να φτάνουν τα στοιχεία εγκαίρως και αλώβητα στη διάθεση του ιατροδικαστή). Το κόστος τους για χρόνια εθεωρείτο απαγορευτικό, αλλά τελικά είναι απολύτως αναγκαία.
Ως δεύτερο τρωτό, ας θεωρηθεί το καθεστώς ρίσκου και κινδύνου στο οποίο βρίσκεται το θύμα, από τη στιγμή που αποφασίζει να προχωρήσει σε καταγγελία. Ποιος μηχανισμός διασφαλίζει ότι αυτή τη γυναίκα δεν θα τη προσεγγίσει κανείς; Δεν θα την εκφοβίσει κανείς; Ποιοι μπορούν να έρθουν σε επαφή με το θύμα από τη στιγμή που διαβαίνει το κατώφλι μιας αστυνομικής αρχής, εκτός ίσως από τον δικηγόρο του; Άμεση διασφάλιση και αυτής της διαδικασίας, λοιπόν.
Ως τρίτο και απολύτως αναγκαίο πια θα πρέπει να εξετάζεται η δημιουργία ενός οργανωμένου πολιτειακού μηχανισμού ψυχολογικής και νομικής υποστήριξης των θυμάτων -από το πρώτο έως το τελευταίο βήμα- ο οποίος θα ενθαρρύνει την καταγγελία περιστατικών βιασμού και διεκδίκησης απονομής δικαιοσύνης.
Η κοινωνική αντίδραση και η οργή για τα αμέτρητα πλέον περιστατικά σεξουαλικών εγκλημάτων δεν πρέπει να είναι ο μόνος μοχλός πίεσης. Πλέον, το απαιτούν τα αμέτρητα περιστατικά, τα κοινά εμπόδια και οι συνήθεις ολιγωρίες και δεν υπάρχει ούτε άλλος χρόνος για χάσιμο ούτε υπομονή.
Γενική Γραμματεία Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών: 210 3315291-6
Κέντρο για κακοποιημένες γυναίκες και ειδικότερα:
Συμβουλευτικό Κέντρο για τη βία κατά των γυναικών: 210 3317305-6 (Αθήνα)
Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας: 210-3626460 / 3616236 (τηλ. & φαξ)
Τμήμα Πολιτικών Ισότητας και Αντιμετώπισης Διακρίσεων: 210 5210634, 210 5210644-6
Διεθνής Κοινωνική Υπηρεσία: 210 3617710
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
κι όλα έγιναν λάθος και καθυστερημένα στη συμπρωτεύουσα, όχι σε κάποια μικρή πόλη ή, ακόμα χειρότερα, σε νησι.
Η συστημική αδιαφορία για τα συγκεκριμένα εγκλήματα κατά των γυναικών είναι ντροπή